บทที่ 3

พอคิดมาถึงตรงนี้มันทำให้ดอกแก้วคิดถึงเงื่อนไขที่คุณหญิงชญาดาเสนอให้เธอ ว่าให้เธอเลิกกับฟินแฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอซึ่งเป็นลูกชายของคุณหญิงชญาดา

‘เธอคงไม่มีทางเลือกแล้ว คงต้องเลิกกับฟินจริงๆ’ คิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของดอกแก้วก็เริ่มไหลออกมา

‘เธอกับฟินคบหาเป็นแฟนกันได้เพราะเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันที่จังหวัดปทุมธานี บ้านของเราอยู่ที่จังหวัดปทุมธานีทั้งคู่ แต่ฟินเขามีบ้านอยู่ที่กรุงเทพด้วยเพราะเขาเคยเล่าให้เธอฟัง ครอบครัวของฟินค่อนข้างมีฐานะดูจากรถที่เขาขับ เขาบอกกับเธอว่าเขาอยู่กับแม่และน้าสาวของเขา ส่วนพ่อของเขาเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้หรอกว่าครอบครัวของฟินมีฐานะมากขนาดไหนทำธุรกิจอะไรเพราะฟินบอกเธอแค่ว่าที่บ้านของเขาทำธุรกิจแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดว่าทำธุรกิจอะไร เธอเองก็ไม่เคยถามแล้วเธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นด้วย เพราะสำหรับเธอ เธอรักฟินด้วยใจจริงไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย แต่ดูจากวันนี้ที่เธอเจอกับแม่และน้าสาวของเขา ที่บ้านของเขาคงจะร่ำรวยมากแน่ๆเพราะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลด้วย เธอเองก็เคยเล่าเรื่องครอบครัวของเธอให้เขาฟังเช่นกันว่าเธออยู่กับแม่สองคนพ่อของเธอเสียชีวิตไปนานแล้วแต่เธอไม่ได้บอกเรื่องอาการป่วยของแม่กับฟิน เธอกับฟินเราเรียนอยู่คณะเดียวกันคือคณะสถาปัตยกรรมเธอเป็นรุ่นพี่และเป็นพี่รหัสของฟินตอนที่ฟินเข้ามาอยู่ปีหนึ่งแล้วเธออยู่ปีสามจนมาตอนนี้เธออยู่ปีสี่ ส่วนฟินตอนนี้อยู่ปีสอง เราคบหากันเป็นแฟนกันมาได้สิบเดือน ฟินเป็นคนจีบเธอก่อน เขาหยอดคำหวานใส่เธอตั้งแต่ตอนที่เจอกันช่วงแรกๆตอนที่เธอยังเป็นพี่รหัสของเขาแต่ช่วงแรกๆเธอก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา จนเขาเข้ามาช่วยเหลือเธอตอนที่เธอเลิกจากกิจกรรมแล้วต้องกลับบ้านดึก เธอเกือบถูกพวกนักเลงหัวไม้ฉุดกระชากลากไปตอนที่เธอเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยแต่โชคดีที่ฟินเข้ามาช่วยเหลือเธอไว้ได้ทันแล้วเขาก็มาส่งเธอที่บ้านก่อนที่เขาจะสารภาพรักกับเธอ มันทำให้เธอรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยแล้วก็รู้สึกหวั่นไหวแปลกๆด้วย ฟินใช้เวลาอยู่เกือบปีในการเอาชนะใจเธอจนเธอใจอ่อนยอมคบหากับเขาจนตอนนี้เราคบกันมาได้สิบเดือน ที่สำคัญเขาเป็นรักแรกของเธอ ความสัมพันธ์ของเราเป็นไปได้ด้วยดี เราเข้ากันได้ดีไม่มีปัญหาอะไร ฟินให้เกียรติเธอ ไม่เคยล่วงเกินอะไรเธอเมื่อเธอบอกเขาว่ายังไม่พร้อมเขาก็เข้าใจ จะมีก็แต่มากที่สุดคือ เราเคยจูบกันเท่านั้น แต่มาวันนี้...เรื่องระหว่างเธอกับเขามันคงต้องจบลงแล้วจริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฟินมันคงเป็นไปไม่ได้แล้วคงต้องสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านี้’ ดอกแก้วคิดในใจพลางปาดเช็ดน้ำตาที่นองหน้า

‘พรุ่งนี้เธอจะไปบอกเลิกฟินเพื่อให้แม่ของเธอมีชีวิตอยู่ต่อไปและเพื่อให้แม่ของเธอได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ยังไงพรุ่งนี้เธอก็ต้องไปบอกเลิกฟินแล้วก็เลิกติดต่อกับเขาตามที่เธอตกลงกับแม่ของเขาไว้ บอกเลิกฟินซะ ยังไงพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสอบวันสุดท้าย สอบเสร็จก็ปิดเทอม แล้วอีกสองเดือนเธอก็จะเรียนจบก็คงไม่ต้องเจอกันอีก ต่างคนต่างไป...ต่างไปมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้วก็คงจะไม่ต้องเจอกันอีก...ไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว ฮือ...ฮือๆๆ’ ดอกแก้วคิดในใจ เธอนั่งร้องไห้อยู่สักพักพลางคิดอย่างหนักว่าเธอจะบอกเลิกฟินแฟนหนุ่มของเธอยังไงเพราะเธอไม่รู้ว่าเธอจะให้เหตุผลในการบอกเลิกกับฟินว่าอะไร เธอกลัวว่าเขาจะไม่ยอมเพราะเธอก็รู้จักนิสัยเขาดี ดอกแก้วปาดน้ำตาทิ้งพลางนั่งคิดอยู่สักพัก....ก่อนที่เธอจะคิดออกแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วทำการเปิดเครื่องหลังจากที่เธอปิดเครื่องไปตอนที่อยู่บนรถประจำทางเพื่อไม่ต้องรับโทรศัพท์ฟิน หลังจากดอกแก้วเปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก็มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาหาเธอว่า เบอร์ 089465XXXX ซึ่งเป็นเบอร์ของฟินพยายามติดต่อเธอ นั่นทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้งแต่ดอกแก้วก็พยายามตั้งสติแล้วปาดน้ำตาทิ้งก่อนที่เธอจะโทรศัพท์ไปหาแตงกวาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอต้องการให้แตงกวาช่วยเหลือเธอเรื่องที่เธอจะไปบอกเลิกฟินในวันพรุ่งนี้

ดอกแก้วรอสายอยู่สักครู่.....แตงกวาเพื่อนสนิทของเธอก็รับสาย

“ฮัลโหล แตงกวา แกอยู่ไหน” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“ฮัลโหลแก้ว ฉันอยู่กับต้น กำลังกินข้าวกันอยู่ แกมีอะไรเปล่า” แตงกวาเอ่ยพูดออกไป ต้นที่เธอพูดถึงคือแฟนหนุ่มของเธอที่เป็นรุ่นน้องในคณะที่เพิ่งจะตกลงคบหาเป็นแฟนกันได้ห้าวันซึ่งดอกแก้วรู้จักเป็นอย่างดีเพราะต้นก็เป็นรุ่นน้องปีสามที่อยู่ในคณะสถาปัตยกรรมถึงจะเรียนคนละสาขากับพวกเธอก็ตาม

“คือ...ฉันมีเรื่องให้แกช่วย” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“เรื่องอะไร เออ แล้ววันนี้แกสอบเสร็จแล้วรีบวิ่งออกไปเลย แกรีบไปไหนอะแก้ว ฟินก็มาถามหาแกกับฉัน ฉันก็ตอบไปว่าไม่รู้” แตงกวาเอ่ยพูด

“คือ..ฉันรีบไปโรงพยาบาลเพราะแม่ฉันอาการกำเริบ” ดอกแก้วเอ่ยพูดกับแตงกวาเพราะแตงกวาก็รู้เรื่องอาการเจ็บป่วยของแม่ดอกแก้วดี

“เฮ้ย แล้วแม่แกเป็นยังไงบ้าง”

“รอบนี้อาการหนัก ฮือๆฮือๆ” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางพยายามกลั้นน้ำตาแต่เธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้จริงๆ

“แก้ว เฮ้อ แกใจเย็นๆนะ” แตงกวาพยายามพูดปลอบใจดอกแก้ว

“พี่แก้วเป็นอะไร กวา” ต้นซึ่งเป็นแฟนหนุ่มของแตงกวาแล้วกำลังนั่งทานข้าวอยู่ตรงข้ามกับแตงกวาเอ่ยพูดขึ้น

“เออ เดี๋ยวค่อยว่ากัน” แตงกวาเอ่ยพูดกับต้นแฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอ

ต้นพยักหน้าตอบรับแตงกวาแล้วทานข้าวต่อ

“เออ แล้วสรุปแกมีอะไรให้ฉันช่วยล่ะแก้ว ถ้าฉันช่วยได้ฉันยินดีช่วยเต็มที่” แตงกวาเอ่ยพูดเพราะดอกแก้วเป็นเพื่อนสนิทของเธอแล้วก็ช่วยเหลือเธอมาเยอะในเรื่องการเรียนถ้ามีอะไรที่เธอพอจะช่วยเพื่อนของเธอได้เธอก็ยินดี

ดอกแก้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆพลางเช็ดน้ำตาแล้วตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้รับข้อเสนอจากแม่ของฟินมาให้แตงกวาฟัง.............

“โห! แก้ว! นี่มันยิ่งกว่าละครอีกนะ เฮ้อ....” แตงกวาอุทานออกมาด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่ดอกแก้วเล่าให้ฟัง มันทำให้เธอเองรู้สึกอึ้งไปเหมือนกัน ‘ยุคสมัยนี้แล้วยังมีแม่ที่หวงลูกชายจนทำเรื่องแบบนี้อีกเหรอ นึกว่าจะมีแต่ในละคร’ แตงกวาคิดในใจ

“แล้วแกจะทำยังไงแก้ว”