อยู่นอกสายตา

หลังจากยืนรอขึ้นลิฟต์รอบถัดไป เขาก็ขึ้นมาถึงที่จัดงาน ทว่าสิ่งที่เขาเห็นก็คือห้องจัดงานขนาดใหญ่ มีโต๊ะหลายตัว ตกแต่งด้วยดอกไม้หลากสี มีอาหารและเครื่องดื่มสุดหรู สมกับที่เป็นงานระดับประเทศ

นี้เป็นงานแรกที่เขามา เห็นแต่ในทีวีไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับตัว แต่คนที่เก็บตัวไม่ยุ่งกับใครเลย ก็ได้แต่หาที่เงียบ ๆ นั่ง ทว่าก่อนจะเดินเข้าไป เอสหายใจเข้าแรง ๆ ไม่คิดว่าจะเจอแต่เรื่องยุ่งยาก

เอาพยายามทำตัวให้กลมกลืน เพราะไม่อยากมีเรื่อง

"หยุดก่อน...ใครอนุญาตให้เขาไป"

พวกนั้นอีกแล้ว พวกเขาเป็นพนักงานที่รับผิดชอบงาน ดูจากการแต่งตัวก็พอเดาออก

“คนอย่างนายกล้าเดินเข้ามางานนี้ด้วยเหรอ ไม่ดูสารรูปตัวเองเลย" 

เอ็มยืนเท้าเอวพูด พร้อมกับมองดูด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ 

“ใครเหรอ?” ชายอายุราวห้าสิบถามขึ้น ดูจากการวางตัวน่าจะเป็นเจ้านายของเอ็ม

เขาไม่รอช้าเปลี่ยนจากท่าที่อวดเบ้งเป็นประจบสอพลอทันที

 “อย่าสนใจเลยครับหัวหน้า หมอนี้ก็แค่พวกขี้แพ้ที่โชคดีได้บัตรมา เขาไม่มีงานทำด้วยซ้ำ จะมีเงินมาลงทุนได้ไง คิดว่าใส่สูทจากตลาดนัด แล้วจะเปลี่ยนตัวเองได้เหรอ”

ว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้ แต่ก็ช่างเถอะไม่เห็นจะสนใจอะไร แม้จะเป็นเสื้อผ้าราคาไม่แพง แต่ก็ไม่ทำให้งานเสื่อมเสียหรอก จะอะไรนักหนา

“ถ้าไม่มีอะไรขอตัวก่อนนะ...” 

เอสเดินเข้าไปแต่ก็ถูกขวางไว้ เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ทั้งที่ไม่เคยสนใจพวกนี้ แต่ทำไมชอบมาวุ่นวายแบบนี้

 “หมายความว่าไง?”

เอ็มรีบขยับเข้ามาพูดต่อหน้า “นายคิดว่าแค่มี บัตรเชิญก็จะเข้างานได้เหรอ” ก่อนจะหันไปมองคนในงานที่กำลังพูดคุยกัน

“เห็นหรือเปล่าว่าแต่ละคนแต่งตัวดูดีมีระดับ แต่ดูตัวแก่สิ มีเงินในบัญชีถึงหลักหมื่นรึเปล่าวะ ออกไปได้แล้ว”

“มีสิทธิ์อะไรมาไล่แขกที่ถือบัตรเชิญมางานให้ออกไป ดูเหมือนว่านายจะมีอำนาจมากเลยนะ”

เสียงใสของใครบางคนดังขึ้นทำให้เอสหันไปมองตาม เจ้าของเสียงเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ แม่เจ้าเธอสวยมาก แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจแต่คนช่างฝันอย่างเขาก็เห็นเธอผ่านตามาบ้าง พนิดา นักธุรกิจสาวคนนั้นเอง

“เอ่อ...เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับถ้างั้นผม...” เมื่อเจอกับคนใหญ่คนโตถึงกับ เลิกลักเลยทีเดียว

ทว่าเธอกลับไม่สนคำพูดของเขา แต่หันไปหาเอสที่ยืนนิ่งอยู่ แต่แวบแรกเธอเหมือนจะนิ่งไปพร้อมสำรวจการแต่งตัวของคนที่อยู่ตรงหน้า ‘ดูยังไงก็คนจน แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ทุกบาทมีความหมายมาก’ หลังจากที่ครุ่นคิดสักพักเธอก็ยิ้มให้กับคนที่เคยเห็นเห็นครั้งแรกด้วยความเป็นมิตร นั้นคือความสามารถของเธอ

“เข้ามาเถอะค่ะ ถ้ามีอะไรฉันรับผิดชอบเอง” 

เมื่อพูดจบเธอก็เดินเข้าไปพร้อมกับเลขาชายหญิงทั้งสองคนที่เดินตามไปติด ๆ 

“ก็แค่ยักษ์ที่กำลังจะล้มอวดดีไปเถอะ จะอยู่ได้ถึงวันไหน เหอะ”

“คงไม่ถึงสามเดือนหรอก บริษัทที่ประกาศล้มละลายไม่รอดสักราย" 

เจ้านายกับลูกน้องพูดกันสนุกปาก แต่ก็ช่างพวกเขาเถอะ เอสเดินเข้าไปในมุมมืด ก่อนที่สายตาหลายคู่จะจับจ้องมาที่เขา และไม่มีใครสนใจ

สายตาพวกนั้นคือเครื่องสแกนที่เหล่าบริษัทใหญ่คอยตรวจสอบ พวกเขาจะยินดีต้อนรับราวกับว่าคุณคือพระเจ้าถ้าคุณเป็นคนรวย มีทรัพย์สินมากมาย แต่สำหรับนักลงทุนรายย่อยค่อนข้างจนอย่างเอส ใครจะสนนอกจากบริษัทที่กำลังจะปิดตัว 

ทว่าตอนนี้เองสาวสวยรูปร่างดีแต่งตัวในชุดสูทกระโปรงสั้น รูปร่างสมส่วน ขาเรียวยาวแถมยังผิวเนียนนุ่มน่าสัมผัส เธอเดินมาหาเอสที่ไม่ถูกบริษัทไหนจับตามอง เป็นเทคนิคดึงดูดความสนใจของผู้ชายโดยเฉพาะ 

“สวัสดีค่ะฉันมาจากบริษัท food&mart ถ้าคุณยังไม่มีบริษัทที่จะลงทุนรบกวนดูรายละเอียดของบริษัทเราก่อนก็ได้นะคะ” 

เธอสวยจริง ๆ แถมยังพูดเพราะอีกด้วย เอสจึงรับมาดู “ขอบคุณครับ” 

“ถ้าไม่เข้าใจอะไรถามดิฉันได้นะคะ” สาวสวยพูดจบก็จากไปพร้อมรอยยิ้ม ‘ถ้าไม่ใช่คำสังของบอส ฉันไม่สนใจคนระดับล่างแบบนี้หรอก’

แต่ความรู้สึกเหล่านั้นจะปิดเอาไว้ไม่มิดชิด ดูเหมือนในสายตาคนพวกนี้เขาเป็นเพียงขยะเท่านั้น แต่จะโทษอะไรได้ ในยุคนี้ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็จงหางานที่ดี และหาเพื่อน และสังคมที่ดี นั้นคือสิ่งที่ผู้คนจำไว้เป็นสิ่งเตือนใจ

“น่าเบื่อจริง ๆ ฉันไม่ชอบอะไรที่จอมปลอมด้วยสิ แค่เดินมาพูด ไม่ต้องยิ้มให้ก็ได้ถ้าจะฝืนใจ เฮ้อ...” เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะนั่งกินอาหารบนโต๊ะอย่างสบายใจ เพราะไม่มีใครอยากมาร่วมโต๊ะกับเขา

ในห้องเตรียมตัวของบริษัทที่กำลังจะพรีเซ็นงาน เจ้าของร่างเพรียวบางนั่งหลังตรงอยู่ที่เก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาคมใต้ขนตางอนกวาดมองข้อมูลในหน้าจอไอแพดนิ่ง ๆ ลมหายใจหนัก ๆ ออกจากจมูกเมื่อเห็นรายชื่อคนที่จะลงทุนกับบริษัท มีไม่ถึงสิบราย และส่วนใหญ่ก็แค่คนที่มีทรัพย์สิน 30-50 ล้านเท่านั้น

ถ้าเป็นแบบนี้บริษัทเธอจะไปรอดได้ไง?

“จิ้งจอกพวกนั้นคงคาบเหยื่อดี ๆ ไปหมดแล้ว...” เธอบ่นเสียงแข็ง นิ้วเรียวเคาะไอแพดเบา ๆ ตามจังหวะความคิด “คิดจะล้มเราให้ได้เลยเหรอ ปวดหัวกับพวกนี้จริง ๆ”

“ตามความจริงแล้วก็คงเป็นแบบนั้น” คิม เลขาฯ สาวของเธอเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงฟังดูใจเย็นเกินเหตุในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ “ถ้าบริษัทเราล้ม พวกเขาจะทำกำไรได้เยอะขึ้น และคู่แข่งทางการตลาดก็ไม่มี จะเป็นการผูกขาดตลาดอาหารไปเลย"

คิมสวมแว่นทรงเหลี่ยม ผมสั้นตัดตรงประบ่า เสริมลุคให้ดูฉลาดและมั่นใจ เธอกอดแฟ้มไว้แน่นขณะพูด

“แล้วทำไมนักลงทุนรายย่อยถึงไม่สนับสนุนเรา ทั้งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองมากกว่า…” หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ เริ่มเดินวนรอบโต๊ะเล็ก ๆ อย่างคนคิดไม่ตก “ถ้าเกิดพวกเราล้มก็เป็นพวกเขาเองไม่ใช่เหรอที่ต้องแบกรับภาระค่าครองชีพแพง ทำไมแค่นี้ยังคิดไม่ได้!”

“ ใครก็อยากลงทุนกับ บริษัทที่ได้กำไรเยอะ ปันผลดี ๆ แต่บริษัทเราจะเหมือนสถานสงเคราะห์ไปทุกทีแล้วครับ” 

เจมส์ เลขาฯหนุ่มพูดแทรก ก่อนจะเอารายชื่อคนที่ยังไม่ตัดสินว่าจะเลือกบริษัทไหนให้เจ้านายดู “นี้ครับ ข้อมูลของนักลงทุนรายย่อย”

ทำให้เธอหยุดเดินแล้วหันมาดูข้อมูลให้ดีกว่านี้ 

“เหลือเยอะอยู่ ถึงแม้จะดึงตัวพวกเขามาได้แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ว่าเพวกเขาจะเลือกเราทั้งหมด" เมื่อเธอเห็นรูปของบางคนก็ทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าว 

“ฉันอุตส่าห์ช่วยให้เข้างาน ทำไมไม่เลือกบริษัทฉันล่ะ ทำไม” 

เลขาฯทั้งสองจ้องตามถึงเข้าใจ ถ้าเป็นคนปกติน่าจะลงทุนกับเจ้านายเธอแล้ว เพราะไม่มีตัวเลือกอื่น อีกอย่างแผนงานของพวกเธอก็ไม่ได้แย่ ก็ไม่แปลกที่เจ้านายเธอจะโกรธ

“เอาล่ะ จัดการคนที่เหลืออีกครั้ง ส่วนคนนี้ฉันคุยเอง”

พนิดาเดินออกไปจากห้องเตรียมตัว ก่อนที่จะมองหาเป้าหมายเป็นอันดับแรก 

“ขอนั่งด้วยคนนะคะ” 

“ได้ครับ เชิญ...”

ใครจะคิดว่าสาวสวยคนนี้จะอยากนั่งร่วมโต๊ะกับเขา ทำให้สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ทั้งสองนั่งอยู่ และเสียงจากโต๊ะอื่นก็ดังขึ้นมา

“คงเข้าตาจนจริง ๆ ถึงขั้นให้ผู้บริหารมาคุยกับนักลงทุนรายย่อย แถมจนมาก ๆ ด้วย" 

“ฉันก็มีเงินอยู่ร้อยล้าน ถ้าอยากให้ฉันลงทุนด้วยคืนนี้ก็ทำให้ฉันพอใจสิ...หึ ๆ”

“ถ้าได้แบบนี้ผมเองก็คงต้องทำบ้าง”

เสียงเหล่านั้นไม่เข้ารูหูของเธอด้วยซ้ำ อะไรที่ไม่ทำให้เธอได้ประโยชน์จะไม่อยู่ในสายตาเธอ ก็เหมือนกันกับผู้ชายตรงหน้า 

“ดูเหมือนพวกเขาจะพูดถึงคุณอยู่นะ”

เจ้าตัวไม่รู้สึกอะไร แถมยังยกแก้วไวน์สีทองมาดื่มอย่างสบายใจ ใบหน้ายังคงนิ่ง 

“มาเข้าเรื่องกันเถอะ” เธอเอาเอกสารออกมาวางบนโต๊ะให้เอสดูอีกครั้ง “คุณมีตัวเลือกแล้วหรือยังคะ สนใจบริษัทเราไหม แม้ตอนนี้กำไรจะไม่เยอะ แต่ระยะยาวจะเพิ่มขึ้นแน่นอน” 

ท่าทางของเธอไม่เหมือนเดิม ไร้รอยยิ้มจอมปลอมราวกับว่าเธอเป็นคนละคน สายตาดุดันมีเสน่ห์ และดูจริงจัง ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

“น่าสนใจนะครับ ผมจะคิดดูแล้วกัน”  

“ดีเลย ฉันจะรอฟังข่าวดีนะคะ”

มือเรียวหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับแก้วไวน์ของเอส แล้วดื่มรวดเดียว 

“ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ” 

“ครับ”

เอสมองแผ่นหลังเธอจนสุดสายตา ก่อนจะคิดถึงแผนงานตรงหน้า รายละเอียดครบถ้วน อย่างที่เธอพูดว่าแผนงานนี้ใช้เวลา แล้วใครจะอยากลงทุนโดยเฉพาะกับบริษัทที่กำลังจะล้มละลายจริง ๆ