LOGINงานเลี้ยงได้จัดขึ้นในปราสาทอาร์มันโด้ เหล่าแวมไพร์ชายหญิงเต้นรำตามเสียงดนตรี เช่นเดียวกับตระกูลวูล์ฟที่ได้เต้นรำกับพวกเขา รวมไปถึงภรรยาของพี่ชายทั้งสองของนางก็ได้รับเชิญมาที่นี่ด้วย โรซารี่มองเฮเลนน้องสาวของนางกำลังเต้นรำกับแฮร์รี่อย่างมีความสุข โดยแฮร์รี่สอนนางเต้นรำที่นางไม่เคยพบเห็น ขณะที่ตนเองยืนมองอยู่ที่มุมเสา“ถ้าหากไม่รังเกียจมาเต้นรำกับข้าสักหนึ่งบทเพลงได้หรือไม่”เสียงของริชาร์ดดังจากด้านหลังของนาง นางจำได้ดีว่า เป็นประโยคที่นางเคยได้ยินในความฝัน ครั้งที่นางได้พบเจอเขาในงานเต้นรำของเผ่าวูล์ฟโรซารี่หันหน้ากลับมามองริชาร์ด ที่มองนางด้วยรอยยิ้ม แล้วก้มโค้งเล็กน้อย นางจับกระโปรงที่ลู่ไปตามลำตัวสีดำสนิท และย่อตัวลงริชาร์ดจับมือเรียวของนางมาที่กลางลานเต้นรำ ขณะที่บทเพลงจบลง เพลงใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง บนลานเต้นรำมีผู้คนก้าวเดินมาที่ลานอีกครั้งฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นมาผสานกันคนละข้าง“ท่านจำภาพวันนั้นได้ใช่หรือไม่ ที่เราได้พูดคุยกันในงานเลี้ยงของเผ่า” โรซารี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ข้าจำได้ดี” ริชาร์ดเอ่ยบอก“ท่านพูดกับข้าน้อย
ในเพลาเดียวกันโรซารี่อยู่กับเหล่าทหารที่ยืนคุ้มกันนาง เฮเลน่าปรากฏกายขึ้นมาต่อหน้าของโรซารี่ ทหารเตรียมพร้อมปกป้องโรซารี่ แต่โรซารี่ยกมือเรียวขึ้น พวกเขาจึงถอยออกไป เฮเลน่าทอดสายตามองโรซารี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักที เฮเลน่า” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “วันนี้เจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของข้าอีกครั้ง” เฮเลน่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าตายหรือไม่ ไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าตอนนี้เจ้าไม่เหลือใครให้พึ่งพิง ถ้าเจ้าจะกลับไปหาสามีของข้า เขาก็คงไม่ฆ่าเจ้าหรอก นอกเสียจากจะเนรเทศเจ้าไปอีกครั้ง แต่ข้าคงไม่ใจดีเช่นเขา” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน นัยน์ตาทั้งสองข้าแดงก่ำ ทำให้เปลวไฟล้อมตัวของเฮเลน่า ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว “เจ้าเป็นมนุษย์ เป็นแวมไพร์ไม่กี่วัน คิดหรือว่าไฟแค่นี้จะล้อมร่างของข้าได้” เฮเลน่าเอ่ยบอกและแสยะยิ้ม ก้าวเดินออกจากกองไฟ โรซารี่สร้างทะเลเพลิงขนาดใหญ่มาขวางกั้นนาง นางจึงถอยออกด้วยความหวาดกลัว ไม่คิดว่าโรซารี่จะมีพลังมากมาถึงกระทั่งสร้างทะเลไฟขึ้นมาได้ “ข้านอนกับฝ่าบาทของข้าทุกคืนวัน เลือดของเขาก็ดื่มกินจากเรือนร่างของเขา เจ้าคิดหรือว่าข้าจะทำได
ริชาร์ดและโรซารี่เข้ามาในห้องโถงของปราสาท โดยมีแฮร์รี่และเฮเลนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าเป็นโต๊ะยาวประมาณสี่เมตร และบ่าวรับใช้ของนางและริชาร์ดอยู่รวมด้วยอีกประมาณสิบคน“ตอนนี้มาร์ค และเจ้าหญิงเฮเลน่าอยู่ปราสาทกูสโฮปริมทะเลอาณาจักรโอซีนีส” ปีเตอร์เอ่ยบอก“เฮเลน่า นางไม่ใช่เจ้าหญิงของปราสาทอาร์มันโด้มาหลายหมื่นปีแล้ว นางคือคนทรยศ” แฮร์รี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ขออภัยพระเจ้าค่ะ มาร์คมันยังมีผีดิบอีกหลายพันตัวที่กำเนิดใหม่ ข้าและทหารของเราได้ไปตรวจสอบหมู่บ้านรอบปราสาทผู้คนต่างตายกันอย่างน่าอนาถ และมีรอยเขี้ยวที่ลำคอทุกศพ รวมไปถึงบาดแผลตามร่างกาย” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้“ตรงนี้เป็นที่ของกษัตริย์พระองค์ไหน” โรซารี่เอ่ยถาม“กษัตริย์เอกอนพระเจ้าค่ะ” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้โรซารี่หวั่นวิตกยิ่งนัก ว่ากษัตริย์เอกอนรวมไปถึงผู้คนในอาณาจักรจะเป็นเช่นไรหรือไม่ ริชาร์ดใช้มือหนากุมมือเรียวของโรซารี่เอาไว้“ตราบใดที่ข่ายเวทมนตร์ล้อมพระราชวังของกษัตริย์เอกอนอยู่พวกเขาก็จะปลอดภัย อีกทั้งให้คนของเราคอยดูแลพวกเขาด้วยเช่นกัน มาร์คมันไม่กล้าเข้าใกล้พระราชวังแน่ เพราะมีกลิ่นอายของข้า” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วย
นางไม่รอช้านำดุ้นสอดใส่ในกลีบร่องทันทีทำให้นางร้องครางดังลั่นไม่เกรงใจใคร เพราะนางเล่นสอดเข้าสุดลำ“ริชาร์ด...ท่านทำอะไรกับข้า”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าใช้กลีบร่องกระแทกลงไปอย่างหนักหน่วงจนสะท้านไปทั้งเรือนกาย อีกทั้งอกอวบอิ่มทั้งมองข้างยังกระเพื่อมตามแรงกระแทกหนักๆ เขามองนางด้วยความหลงใหลยิ่งนัก นางไม่ได้เป็นหญิงงดงามเหนือห้าอาณาจักร แต่นางเป็นหญิงที่งดงามมากด้วยตัณหาราคะที่เขาจุดประกายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ไฟในตัวนางโหมกระหน่ำได้ ซึ่งเขาก็ชอบสมสู่กับนางแต่เพียงผู้เดียว“ริชาร์ด...ท่านทำให้ข้าเป็นเช่นนี้ใช่ไหม”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความซาบซ่านไปทั้งเรือนร่าง เขาใช้ข้อศอกทั้งสองข้างดันเตียงนอน ใช้ลิ้นร้ายโลมเลียที่ปลายยอดของอกอวบอิ่มราวกับหยอกล้อ นางก็แอ่นอกรับริมฝีปากของเขาอย่างเอาใจ“โอ้ว...โอ้ว...โอ้...อื้ม...”“เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนนะ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบา แล้วใช้เขี้ยวที่เย็นเฉียบลากวนบนปลายยอดให้นางเสียวกระสัน อีกทั้งยังใช้เขี้ยวฝังที่เนินอกของนาง ไม่ช้าเลือดของนางก็ไหลออกมาให้เขาลิ้นลอง เขายังคงได้กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ จากเลื
“แฮร์รี่เจ้ากล้าดีอย่างไร ทำให้นางเป็นเช่นนี้” โรซารี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ดวงตาสีแดงก่ำทั้งสองข้างลุกวาวมองแฮร์รี่แทบจะเผาเป็นจุณไปต่อหน้า เฮเลนใช้มือเรียวจับแขนของโรซารี่ข้างเดียวที่กำลังบีบคอของแฮร์รี่ ขณะที่แฮร์รี่มีท่าที่ที่สงบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ใดสื่อในแววตาของเขา“พี่หญิง แฮร์รี่ เขาช่วยข้า ท่านปล่อยเขาก่อน” เฮเลนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในใจกลับหวาดกลัวโรซารี่ในท่าทางเช่นนี้โรซารี่ปล่อยมือเรียวออกจากคอของแฮร์รี่ แฮร์รี่สำลักออกมาทันทีด้วยความเจ็บกระดูกต้นคอแทบหัก นางหันกลับไปมองริชาร์ดที่ยืนสงบนิ่งเช่นเดียวกับแฮร์รี่เมื่อครู่ อีกทั้งริชาร์ดเผยรอยยิ้มออกมา ราวกับว่ากำลังประเมินกำลังของภรรยาอยู่“ริชาร์ด ทำไมท่านไม่เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง” โรซารี่เอ่ยถามริชาร์ดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เรื่องไหน” ริชาร์ดเอ่ยถามกลับด้วยเสียงเรียบเฉย“เรื่องของเฮเลน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองหลับไปยังเฮเลนที่ประคองแฮร์รี่ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกัน“เรื่องมันยาว” ริชาร์ดเอ่ยบอกเช่นนี้“ข้าต้องการรู้เรื่องทั้งหมด”หลังจากที่โรซารี่ได้รู้เรื่องราวการตามหานางจากปากของเฮเลน ที่ตามหานางพร้อมกับอ
“อา...”นางครางกระเส่าด้วยความเสียว เมื่อนิ้วหนาสอดเข้ามาในกลีบร่องถึงสามนิ้ว ทำให้นางเสียวกระสันยิ่งนัก มือหนาอีกข้างขยี้ปลายยอดของอกอวบอิ่ม อีกทั้งนางแอ่นอกสู้กับนิ้วของเขา น้ำขาวขุ่นจากกลีบร่องของนางหลั่งไหลออกมาบนนิ้วของเขา จนเปียกชุ่ม เขาจึงเอานิ้วมือออก จับนางหันกลับมาเผชิญหน้าของเขา นางเผยรอยยิ้มนัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่ลุกโชน เขาเผยรอยยิ้มจูบที่ริมฝีปากของนางอีกครั้ง ครั้งนี้นางเป็นคนจูบริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่มอย่างที่ไม่เคยเป็น อีกทั้งเขาดันเรือนร่างของนางชิดผนังถ้ำน้ำตกที่ไหลลงมาเป็นม่านกันจากโลกภายนอกเขาถอนริมฝีปากบางเลื่อนมาที่อกอวบอิ่มที่นุ่มนิ่ม จากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว นางใช้มือเรียวกดหัวของเขาลง เขาละจากอกอวบอิ่ม ไล่ลงมาจูบที่หน้าท้องแบนราบหนักๆ ลากเขี้ยวที่เย็นเฉียบลงมาเหนือกลีบร่องที่มีน้ำขาวขุ่นที่ไหลออกมาราวเกลียวคลื่น เขาใช้ลิ้นโลมเลียหนักๆ ราวกับหิวกระหายน้ำมาแสนนาน อีกทั้งกลีบร่องที่ขาวซีดยังปราศจากป่าชุ่มชื่นที่ดกดำที่เขาได้เห็นทุกครั้ง เขาใช้มือหนาสองข้างแหวกกลีบร่อง ไม่ช้าน้ำพวยพุ่งออกมาบนใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงกรีดร้องของนางที่คราง
โรซารี่มาอยู่ตรงกลางลานเต้นรำ ทำให้ทุกคนจับจ้องที่ริชาร์ดและนาง เป็นสายตาเดียวกัน แล้วคู่อื่นก็เดินมาที่ลานเช่นกัน ทั้งหมดมีสิบคู่ เสียงดนตรีดังขึ้น ฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นผสานกันคนละหนึ่งข้าง“ข้าอยากฟังเรื่องของท่านบ้างจะได้หรือไม่” โรซารี่
“คุณหนูโรซารี่ คาร่า แห่งวูล์ฟ ได้เดินทางมาถึงแล้ว” เสียงของทหารด้านนอกเอ่ยบอกหญิงสาวใบหน้างดงามอาภรณ์ขาวมุก ทำให้คนทั้งงานมองมาที่นางเพียงคนเดียวหนึ่งในนั้นมี ริชาร์ด ที่มองหญิงสาวเดินด้วยท่าทางสง่างามสมกับเป็นบุตรีสาม และเป็นบุตรีคนเดียวของตระกูลวูล์ฟ หญิงสาวเธอก้าวเดินไปหาบิดาของตน แล้วให้ความเ
โรซารี่นางก้าวดำเนินไปเรื่อยๆ ในปราสาท ปกปิดด้วยม่านสีแดงเลือดนก แม้ตัวปราสาทจะเป็นกระจกก็เห็นด้านนอกก็ตาม เดินตรงไปทางยาวปูด้วยพรมสีแดงเลือดนกเช่นกัน มองเห็นชายที่ใส่ชุดดำมีเสื้อเกาะเงินนัยน์ตาสีแดงก้มหัวให้นางทุกคน ขณะที่นางเดินผ่าน หญิงสาวในชุดสีดำแดงกว่าสิบคนเดินมา ตนคาดว่าเป็นสาวใช้เพราะพวกนาง
หญิงสาวปรากฏกายขึ้นในห้องกว้างของในปราสาท ที่นอนเอกเขนกบนโซฟาสีขาวขนาดใหญ่ ในมือของนางยังคงถือแอปเปิลลูกเดิมที่นางได้พบกับเขาในป่า และเสกให้หายไปในพริบตา“น้องหญิงเจ้าไปที่มา เจ้ารู้หรือไม่ท่านพ่อรอเจ้านานแล้ว กษัตริย์ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้ก็ใกล้มาแล้วเช่นกัน เจ้ายังไม่แต่งกายอีกหรือ” ชายหนุ่มใบห







