Teilen

You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น
You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น
Grayprincess

You are My Aileen 01

last update Veröffentlichungsdatum: 28.01.2026 15:27:49

01

ณ หุบเหวลึก

@เชียงใหม่ ประเทศไทย

ลมหายใจของไอรินขาดเป็นห้วง ๆ เรียวขาทั้งสองข้างแทบรับน้ำหนักต่อไปไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงพาร่างกายที่สะบักสะบอมวิ่งไปเรื่อย ๆ อย่างไม่นึกสนบาดแผลตามร่างกายสักนิด

สิ่งเดียวที่เธอมุ่งหวังในตอนนี้ ก็คือหนทางหนีของตนเอง แต่ไม่ว่าไอรินจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน เธอยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคำรามดังตามหลังมาไม่ห่าง เหมือนไม่อาจหนีรอดไปจากปีศาจร้ายที่กำลังไล่ตามมา

“ไอริน!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

“ฉันสั่งให้เธอหยุด... ได้ยินไหม!”

แต่ไม่ว่าปีศาจตนนั้นจะว่าอย่างไร ก็ไม่อาจหยุดยั้งไอรินได้ กลับกันแล้วยิ่งทำให้เธอต้องเร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม

เธอคาดหวังว่าความเร็วที่มากขึ้นนี้จะทำให้หนีห่างจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาพอสมควร แต่เมื่อเหลียวกลับไปมอง หัวใจก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าพวกเขาใกล้เข้ามาเต็มที และด้วยความตื่นตระหนก ไอรินจึงกัดฟันแน่น ก่อนตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปในป่ารกข้างทางอย่างไม่คิดลังเล

ป่าดิบเขาที่ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ พื้นดินเปียกลื่นเต็มไปด้วยรากไม้และเศษใบไม้ทับถม เธอหวังให้ความรกชัฏของป่าแห่งนี้ช่วยบดบังสายตา และทำให้กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาเคลื่อนไหวได้ลำบากขึ้น

ซึ่งก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เสียงฝีเท้าหนักและเสียงตะโกนตามหลังค่อย ๆ ห่างออกไปทีละน้อย

ท่ามกลางความมืดและไอเย็นชื้นที่เกาะตามผิวกาย ทำให้ไอรินเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่เธอก็ยังฝืนวิ่งต่อไป กระทั่งเห็นทางออกข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากสายตา

เมื่อแสงแห่งความหวังอยู่เบื้องหน้า ไอรินก็ลืมความอ่อนล้าที่สะสมมาจนหมดสิ้น ทำให้ใช้เวลาไม่นานเธอก็พาตัวเองออกมาจากป่าอันมืดครึ้มได้สำเร็จ

ไอรินกวาดตามองเส้นทางดินแคบ ๆ ที่มีรอยล้อรถบดทับเป็นแนวยาวพลางครุ่นคิดว่าถ้าออกไปตอนนี้ ก็เป็นไปได้ว่าคนของเขาอาจดักรอเธออยู่ที่ทางออกแล้วก็เป็นได้

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเดินเลียบไปตามเส้นทางที่อยู่ลึกเข้าไป โดยหวังเพียงว่าจะมีโอกาสรอดรออยู่ข้างหน้า ทว่า… สวรรค์กลับล่นตลก

เพราะไม่ว่าเธอจะเดินลึกเข้าไปเพียงใด สิ่งที่รายล้อมเธอก็ยังมีเพียงเสียงลมหายใจของตนเอง และต้นไม้ใหญ่ที่ราวกับกำแพงสูง จนกระทั่ง... ไร้หนทางให้เดินต่อ

ไอรินยืนนิ่งพร้อมกับทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประเดประดังเข้ามา

มันคล้ายกับความสิ้นหวัง เธอทั้งโศกเศร้าและโดดเดี่ยว... แต่ในเวลาเดียวกัน เธอกลับรู้สึกโล่งใจและสงบอย่างประหลาด

ความรู้สึกย้อนแย้งนี้ ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของไอรินที่มันเดือดพล่าน และอัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นชิงชัง แต่ก็ตัดใจลงมือกับเขาไม่ลง ดังนั้นเหวลึกที่อยู่ตรงหน้าจึงเป็นผลลัพธ์ที่เธอได้รับ

บทลงโทษนี้ ทำให้ไอรินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลากเท้าที่อ่อนแรงไปข้างหน้าทีละก้าว ๆ

ฝีเท้าเล็กหยุดลงตรงแนวผาลึก ก่อนสายลมจากเบื้องล่างจะพัดหวีดหวิวขึ้นมาต้อนรับ ราวกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่กำลังเพรียกหาเธอจากก้นเหว

ดวงตากลมกวาดสายตาชมยอดเขาน้อยใหญ่ที่ทอดตัวสลับซับซ้อนไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา ทั้งท้องฟ้าสีเพลิงที่ค่อย ๆ แผ่คลุมไปทั่วผืนฟ้า ป่าไม้กว้างใหญ่ที่โอบล้อมทุกสิ่งไว้ในความสงบ

ความงดงามวิจิตรที่อยู่เบื้องหน้าของเธอ ทำให้ช่วงเวลานี้ชวนฝันจนแทบอยากหยุดหายใจ

ไอรินอดรู้สึกไม่ได้ว่า หรือนี่จะเป็นเมตตาที่สวรรค์มอบให้ หากเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ สิ่งเดียวที่เธอทำได้... คือยอมรับโชคชะตานี้ด้วยใจที่ยินดี

เมื่อคิดแบบนั้น จิตใจก็พลันเบาลงในทันที ความชิงชังและแรงขัดขืนที่เคยมีค่อย ๆ จางลงราวกับหมอกยามรุ่งสาง ริมฝีปากของเธอสามารถคลี่ยิ้มออกมาได้อย่างอ่อนโยน กระทั้งได้ยินเสียงสะท้อนดังใกล้เข้ามา เธอก็ไม่คิดหันกลับไปมอง หรือแม้แต่จะดิ้นรนหลบหนีหาที่ซ่อน

ขณะที่ไอรินกำลังดื่มด่ำกับทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างละเมียดละไม เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากด้านหลังก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“ทางนี้ครับ! อยู่ทางนี้!”

ทว่าไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเหล่านั้นก็หยุดลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่ความเงียบงันอันหนักอึ้งจะแผ่ปกคลุมพื้นที่ด้านหลังของเธอ ราวกับไม่มีใครกล้าขยับหรือเปล่งเสียง

“ไอริน...”

เสียงทุ้มนั้นทำให้ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ไอรินค่อย ๆ หันกลับไปอย่างใจเย็น ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ชายคนรักที่แสนเลือดเย็นของเธอ

เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้องด้วยใบหน้านิ่งสงบเช่นเดิม แต่ในแววตาสีเทาคู่นั้นกลับต่างไปจากที่เธอคุ้นเคย

“คิดจะทำอะไร”

เธอไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป ทำเพียงเฝ้ามองนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ไม่เคยยี่หระต่อสิ่งใดสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด

เธอสงสัยว่า... เขากำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ... ทั้งที่เป็นคนผลักให้เธอต้องยืนอยู่ตรงปากเหวนี้แท้ ๆ ทั้งที่เขาเป็นคนบีบให้เธอไร้ซึ่งหนทางให้กลับ ทำไมตอนนี้ถึงจ้องมองเธอประหนึ่งไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้

“เด็กดี... มาทางนี้มา”

เสียงของอาเธอร์อ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ดวงตาสีเทาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา แล้วค่อย ๆ ผายมือยื่นออกมา ราวกับกำลังอ้อนวอนให้เธอจับมันไว้ แต่เธอกลับยืนนิ่ง ก่อนจะหลุบสายตามองฝ่ามือนั้นอย่างเฉยเมย

“เรากลับบ้านกันนะ หื้ม...?”

ทันทีที่คำว่า ‘บ้าน’ แว่วเข้าหู ไอรินก็อดไม่ได้ที่จะเผลอหลุดขำให้กับความคำพูดจอมปลอมเหล่านั้น นั่นเพราะก็เป็นเขาเองที่ลงมือทำลายมัน

“ได้โปรดเถอะ... ไอริน” เสียงของอาเธอร์เริ่มสั่นเครือ

ไอรินเห็นดวงตาคมคู่นั้นค่อย ๆ แดงก่ำขึ้นมา ใบหน้าที่เคยเย็นชาและสูงส่งจนดูเอื้อมไม่ถึง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น และความสิ้นหวัง จนเธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“บ้านเหรอ... ตอนนี้ฉันมีบ้านให้กลับที่ไหนกัน”

“มีสิ...” อาเธอร์รีบพูดขึ้นทันที

“เธอมีฉัน ฉันจะเป็นบ้านให้เธอเอง เพราะงั้น…” แต่ยังไม่ทันที่อาเธอร์จะพูดจบ เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมา จนทำให้เขาและเหล่าลูกน้องต่างก็แสดงสีหน้าสับสนงุนงงกันออกมา

“หึ... คิ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”

“คนอำมหิตอย่างคุณ... จะเป็นบ้านที่อบอุ่นให้ฉันได้ยังไง” เธอพูดโดยที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

ทั้งที่เมื่อครู่เธอเพิ่งจะทำใจยอมรับผลจากการกระทำของตัวเองได้และเตรียมจากไปอย่างสงบแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ก็ทำให้เผลอนึกถึงความโหดเหี้ยมที่เขาทำไว้ จนไฟแค้นในอกลุกโชนขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

เพลิงแค้นที่สุมอยู่กลางอกร้อนผ่าวจนแล่นขึ้นมาถึงขอบตา ทำให้ภาพของชายตรงหน้าพร่าเลือนอยู่หลังม่านน้ำตา

เธอเกลียดเขาเหลือเกิน… ทว่าความเกลียดชังนี้กลับเหมือนปลายมีดแหลมคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งแค้นเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

นั่นเพราะเธอไม่อาจยอมรับได้ว่าสิ่งที่เธอยึดมั่น ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ ความเชื่อใจ ทั้งหมดนี้ล้วนย้อนกลับมาทำร้ายครอบครัวของเธออย่างเลือดเย็น และเป็นเธอที่นำพาความตายมาสู่พวกเขา

ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างเนินนาน โดยไร้คำพูดใด ๆ นอกจากหยดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของไอริน ทุกสรรพสิ่งก็เหมือนกับถูกหยุดนิ่ง แต่แล้วจู่ ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเสียงลมเข้ามา

สีหน้าของนทีเต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดหวั่นไม่ต่างกับอาเธอร์

“ริน... ธะ เธอกำลังคิดทำอะไร”

เธอไม่ตอบคำถามของเขา ทำเพียงมองเขาผ่านม่านน้ำตาพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“ไอริน... มาหาพี่ นะ พี่อยู่นี่แล้ว” นทีส่งสายตาอ้อนวอนต่อเธอพร้อมผายฝ่ามือออกหมายให้เธอเดินเข้าไปหา แต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวหญิงสาวที่ใบหน้าท่วมไปด้วยน้ำตาได้

สิ่งเดียวที่นทีได้กลับมาก็คือความเงียบกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่อาจตีความหมายได้ เขาจึงพยายามพูดต่อ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าความสุขุมอย่างที่เคยมี

“พี่ผิดไปแล้ว... ผิดต่อเธอและครอบครัวของเธอ พี่ขอโทษ... แต่พี่รักเธอจริง ๆ ไอริน มาหาพี่นะ พี่สัญญา... ครั้งนี้พี่จะไม่ปิดบังอะไรเธออีก จะมีแค่เธอกับพี่ เราสองคน… จะไม่ให้ใครมาแทรกกลางพวกเราได้อีก นะ...”

“เธอจำได้ไหม... พวกเราสัญญากันไว้... ว่าจะไปเที่ยวรอบโลกด้วยกัน เธอบอกว่า... อยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วเราก็เลี้ยงน้องหมาหนึ่งตัว... วันหยุดพวกเราก็นั่งดูหนังด้วยกันเธอบอกพี่ว่า... จะทำให้พี่ร้องไห้ให้ได้เพราะบทหนังของเธอ จำได้ไหม”

จำได้… เธออยากบอกกับเขาว่าเธอจำได้ทุกอย่าง สิ่งเหล่านั้นที่เขาเอ่ยถึง เคยเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และเคยเชื่ออย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงมีเขาอยู่ในทุกภาพฝันเหล่านั้น ต่อให้เป็นเพียงชีวิตเรียบง่ายแสนธรรมดา ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินเขาพูดถึงมันอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นกลับฟังดูโหดร้าย ราวกับเขาได้หยิบเศษแก้วจากความฝันที่แตกละเอียดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม

“พวกเราลืมเรื่องในอดีตและเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม...” ไอรินส่ายหัวปฏิเสธทั้งน้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

‘ไม่’ เธออยากบอกเขาอย่างนั้น แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้

เธอรู้ดีว่าความฝันที่เขาพูดถึงนั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมกลับไปหาได้อีก เธอเดินมาไกลมากแล้ว ไกลจนเมื่อมองหันกลับไปก็พบเพียงเศษซากของความรักและความเชื่อใจที่ถูกเหยียบย่ำจนจำรูปเดิมไม่ได้

ขณะที่ไอรินกำลังปล่อยความคิดให้ไหลย้อนกลับไปยังเรื่องราวระหว่างเธอกับนที เสียงของอาเธอร์ก็ดังแทรกขึ้น ฉุดเธอให้หลุดออกจากห้วงภวังค์

“ไอริน... เลิกคิดเรื่องไร้สาระแล้วรีบมาทางนี้” 

ไอรินหันไปตามต้นเสียง ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำมองฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีแดงฉานเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกมากมาย

ยิ่งหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ความขมขื่นก็ยิ่งเอ่อล้นขึ้นมา จนท้ายที่สุดเสียงหัวเราะแผ่วเบาก็หลุดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ดังขึ้นทีละน้อยและก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ เรียกสายตาของผู้คนโดยรอบให้หันมองเธอด้วยความตื่นตะลึง

กระทั่งเสียงหัวเราะหยุดลง เธอจึงค่อย ๆ ปล่อยให้สายตากลับมาหยุดอยู่ ณ จุดเดิม ทำให้บรรยากาศอันหนักอึ้งเมื่อครู่เบาลง แต่ทันทีที่เท้าเล็กซึ่งอยู่ห่างจากขอบเหวไม่ถึงเมตรเริ่มขยับ บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา

เด็กสาวก้าวถอยออกไปอย่างเชื่องช้าทีละก้าว ๆ ขณะที่สายตาของอาเธอร์และนทียังคงจับจ้องมาที่เธอพร้อมกับเสียงห้ามปรามที่ดังอย่างต่อเนื่อง

เธอเห็นความร้อนรนและความหวาดกลัวในแววตาพวกเขาชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า... ทำไมพวกเขาต้องแสดงท่าทีเช่นนั้น ทั้งที่หุบเหวนี้... เป็นพวกเขาที่ขุดมันขึ้นมาเองกับมือ

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบให้กับข้อสงสัยของตัวเอง เสียงบางอย่างก็กระแทกลงกับพื้นดัง ตุบ! ดึงความสนใจของเธอไปในทันที

ภาพที่อาเธอร์ทรุดตัวลงกับพื้น ทำให้ฝีเท้าของเธอชะงักลงพร้อมลมหายใจที่สะดุดไปชั่วขณะ

“ยอมแล้ว... ฉันยอมเธอแล้ว... ได้โปรดหยุดเถอะ ขอร้องละ...”

“ช่วยหยุดสักทีเถอะ!”

เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าชายคนที่เคยยืนอยู่เหนือทุกคน ชายที่แผ่นหลังตั้งตรงเสมอราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้กดเขาให้ต่ำลงได้ บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่กับพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ซึ่งสิ่งนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน โดยเฉพาะเจย์เลอร์

เธอแอบเห็นเขามองอาเธอร์ด้วยแววตาสับสนปนตกใจ ราวกับภาพตรงหน้าขัดแย้งกับทุกสิ่งที่เขาเคยรู้จักเกี่ยวกับเจ้านายของตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจ

“อาเธอร์... คุณเห็นไหมว่า วันนี้ทุกอย่างเป็นใจมากจริง ๆ” เสียงของไอรินเรียบนิ่งจนน่าขนลุก ไม่เหมือนคนที่เพิ่งร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว สีหน้าของเธอสงบจนแม้แต่อาเธอร์ที่เคยอ่านสีหน้าผู้คนได้ทะลุปรุโปร่งก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“หมายความว่าอะไร”

เธอได้ยินความระแวงแฝงอยู่ในคำถามนั้น จากนั้นจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มไขข้อสงสัยให้กับเขา

“จำได้ไหม... ฉันเคยบอกว่าชอบท้องฟ้าแบบนี้ที่สุด” พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีส้มแดงที่แผ่กระจายไปทั่วผืนฟ้า ก่อนจะดึงสายตากลับมาหยุดยังชายตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งเมื่อได้เห็นสีหน้าชะงักงันของอาเธอร์ เธอก็แน่ใจว่าเขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น

“ไม่... ไม่นะ...” เขาส่ายหน้าเบา ๆ เสียงสั่นพร่า

“เธอเกลียดฉัน แค้นฉันมากไม่ใช่เหรอ... ถ้างั้นก็มีชีวิตอยู่ แล้วมาฆ่าฉันด้วยมือของเธอเองสิ”

แสงอาทิตย์ส่องมาจากด้านหลังของไอริน ทอดเงาของเธอยาวเหยียดไปตามพื้น ก่อนจะทาบทับลงบนร่างของอาเธอร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น

ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพลิกกลับตาลปัตร จากเธอที่เคยเป็นเหยื่อ บัดนี้กลับยืนอยู่เหนือกว่า ราวกับเป็นผู้กุมสิทธิ์ตัดสินชะตาของเขา

“ใช่... ฉันเกลียดและแค้นคุณมาก แต่วันนี้ฉันดีใจที่ได้มองท้องฟ้าแบบนี้กับคุณอีกครั้ง... และจะเป็นครั้งสุดท้าย” สิ้นเสียงของไอริน หยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่อล้นอยู่เต็มขอบตาของอาเธอร์ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกต่อไป พร้อม ๆ กับข้อสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของไอริน

เธอเคยคิดว่าหากได้เห็นน้ำตาของเขาที่ขอร้องอ้อนวอนต่อเธอสักครั้ง หัวใจคงเบาลงบ้าง หรือบางครั้งอาจทำให้เธอรู้สึกได้รับเศษเสี้ยวของความยุติธรรม แต่เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริงตรงหน้า เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเหมือนอย่างที่คิด แย่ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกลับค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

ถึงอย่างนั้น... ความทรมานนี้ก็ควรจบได้แล้ว

“ฉะ ฉันสัญญาจะปล่อยเธอไป ฉันจะ…”

“ไม่… อาเธอร์ ฉันไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่ทั้งที่เป็นคนผลักครอบครัวไปสู่ความตายหรอกนะ”

“ฉันจะไปหาพวกเขา… ไปบอกกับพวกเขาว่าฉันผิดไปแล้ว ขอโทษที่ฉันมันทั้งโง่เขลา ทั้งไม่ได้เรื่อง”

ทันทีที่ไอรินพูดจบ สีหน้าของอาเธอร์ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ความสิ้นหวังในดวงตาคู่นั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นบางสิ่งที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งบ้าคลั่ง และยึดติด ราวกับเขาเพิ่งได้ยินคำพิพากษาที่ไม่มีวันอุทธรณ์ได้อีก มือทั้งสองข้างเกร็งแน่นกับพื้นจนเห็นเส้นเลือดนูนชัด ร่างกายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม

“ใครอนุญาต!” อาเธอร์เงยหน้าขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“ชีวิตเธอเป็นของฉัน ไอริน... ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ตายไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้เธอตาย เธอเข้าใจไหม!” น้ำเสียงของเขาแตกพร่า สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ถูกกลบด้วยความบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ถ้าเธอกล้าตาย… อย่าหวังว่าเพื่อนของเธอจะได้มีชีวิตปกติสุข ฉันจะตามเธอไปจนถึงนรกแล้วลากเธอมาดูความทุกข์ทรมานของพวกเขา! อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้ตายอย่างสงบ ได้ยินไหม!?” อาเธอร์หอบหายใจหนัก ดวงตาจับจ้องเธอราวกับคนเสียสติ ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาแทบไม่เหลือเค้าของชายผู้เยือกเย็นคนเดิม

“อาเธอร์... คุณสัมผัสได้ไหมว่าใกล้ถึงเวลาของฉันแล้ว” เธอไม่ได้สนใจคำขู่ของเขาเลยสักนิด ซึ่งยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือก

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที! เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป! เธอคิดว่าตายแล้วเธอจะหนีจากฉันพ้นเหรอ ไม่เลย! แม้ตายเธอก็ยังต้องเป็นของฉัน!” เสียงปฏิเสธของเขาดื้อดึงเหมือนเด็กที่ไม่ยอมรับความจริง แต่ไอรินกลับเพียงมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉาน เป็นครั้งสุดท้าย

เธอเห็นฝูงนกกำลังทยอยบินกลับรัง พวกมันโฉบต่ำไปตามแนวไม้ โดยมีจุดหมายเดียวกันคือ กลับสู่บ้านแสนอบอุ่น ซึ่งเธอเองก็เช่นกัน แม้ราคาที่จะต้องจ่ายเพื่อกลับไปนั้นจะเป็นวิญญาณ เธอก็ยินดีแลก

หลังปล่อยน้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบแก้มลงไป ไอรินก็ได้เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายที่จะเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาลออกไป

“พี่เป็นคนผลักฉันให้ยืนอยู่บนปากเหวนี้... ก็มองดูฉันร่วงลงไปกับตาตัวเองเถอะ”

คำพูดนั้นทำให้อาเธอร์เบิกตากว้าง ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระแทกของลมดัง พรึ่บ! พร้อมกับร่างของไอรินที่ร่วงลงไป

“ไม่!” เสียงเรียกของอาเธอร์แตกพร่า ราวกับหัวใจถูกฉีกออกในพริบตา แต่สำหรับไอริน เสียงนั้นกลับค่อย ๆ ไกลห่างออกไป

ในห้วงเวลาที่ร่างกายร่วงหล่นลงมาและลอยอยู่กลางอากาศ ไอรินคิดว่าสิ่งที่เธอจะหวนนึกถึงในวาระสุดท้ายคงจะเป็นเพียงแค่ฝ่ามืออุ่น ๆ ของคุณพ่อยามลูบหัวเธอ เสียงปลุกในทุก ๆ เช้าของคุณแม่ หรือรอยยิ้มอบอุ่นราวกับแสงแดดแรกของตรินทร์

ทว่า... หัวใจเจ้ากรรม กลับยังคงนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของเขา ราวกับคำสาปที่แม้แต่ตายก็ไม่อาจสลัดให้หลุดออกได้

ในวินาทีที่เธอควรเป็นอิสระที่สุด เขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ในความทรงจำ ในบาดแผล และในเศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจที่พังทลาย ซึ่งก่อนที่ทุกสิ่งจะจมหายไปพร้อมกับเธอ ไอรินก็ค่อย ๆ หลับตาลง โดยให้ท้องฟ้าสีแดงฉานอร่ามตาอาบร่างเพื่ออยู่เคียงข้างเป็นผู้บอกลาเธอคนสุดท้าย

To be continued...

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 68

    ตอนที่ 68ไอรินลงจากรถ ตั้งใจจะตามหาเจ้านายที่พาเธอออกมาไกลถึงทะเล โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เธอจึงเดินเลาะลงไปยังชายหาด เผื่อว่าอาเธอร์อาจอยู่แถวนั้น แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเขาทว่าแทนที่เธอจะออกตามหาต่อ ความงดงามตรงหน้ากลับรั้งเธอเอาไว้ไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำใกล้ขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันทอดย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มแดงงดงามจับตา เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทั้งลมเย็นจากทะเลพัดกระทบใบหน้า จนเส้นผมของเธอปลิวไหวเบา ๆ กลิ่นเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเล และไอชื้นที่สัมผัสผิวกายความงามตรงหน้าเติมเต็มช่วงเวลานี้ให้สมบูรณ์แบบ จนไอรินได้แต่ยืนนิ่ง ซึมซับทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ ราวกับโลกภายนอกได้เลือนหายไปจากการรับรู้ของเธอ กระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”ไอรินไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอ่ยถามขึ้นแทน ในขณะที่ดวงตายังคงทอดมองดวงอาทิตย์ตรงหน้า ราวกับกำลังเฝ้าส่งมันกลับบ้าน หลังจากทำหน้าที่ส่องแสงมาตลอดทั้งวัน“ท่านประธานชอบท้องฟ้าไหมคะ”

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 67

    ตอนที่ 67หลังจากพาไอรินออกมาจากบรรยากาศที่ตึงเครียด อาเธอร์ก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถซีดานคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตู ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวลเขายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้เสมอกับเธอเพื่อสำรวจอาการใกล้ ๆ“เงยหน้ามาให้ฉันดูหน่อย” มือใหญ่แตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ เพื่อให้หันมาหาเขาไอรินยอมทำตามโดยไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ จนเผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังคงเอ่อคลออยู่ในดวงตา และรอยแดงจาง ๆ บนแก้มข้างซ้ายยิ่งมองหยดน้ำใส ๆ ที่รินไหลออกมาจากดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างสดใส รวมถึงรอยแดงบนแก้มที่เขาเคยดอมดมและจุมพิตมันอย่างถนุถนอม อารมณ์โกรธของอาเธอร์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน จนอยากจะเดินกลับไปบดขยี้ฝ่ามือที่กล้าแตะต้องของ ๆ เขาให้แหลกละเอียดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้เพราะสำหรับเขาในตอนนี้…สิ่งสำคัญมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้นอาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เวียนหัวไหม” ขณะถาม อาเธอร์ไม่ละสายตาออกไปจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ม

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 66

    ตอนที่ 66หลังจากวันที่โต้เถียงกับนทีที่ลานจอดรถ ไอรินก็กลับมาอยู่ในสภาพซึมเงียบคล้ายช่วงแรกที่เธอเพิ่งรู้ความจริงเรื่องการนอกใจของเขาหลายครั้งเมื่ออยู่เพียงลำพัง เธอมักเผลอเหม่อลอย ย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันและภาพความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละช่วงเวลาแม้ภายนอกไอรินยังคงยิ้ม พูดคุย และใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ลึกลงไปในใจมันกลับรู้สึกหม่นเศร้าแปลก ๆน้ำตาไม่ไหลออกมาเลยสักหยด จนไอรินเองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร รู้เพียงแค่ว่า ในวันนั้นเหมือนสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนทีได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับสายสัมพันธ์นี้ไม่อาจเชื่อมต่อให้กลับมาเป็นดังเดิมได้อีกความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ คล้ายกับเธอได้ทำของสำคัญตกลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แม้จะรู้ว่ามันยังคงอยู่ใต้น้ำลึกไม่ไปไหน แต่ก็เกินกำลังจะไขว่คว้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมรับความจริงและปล่อยมือจากสิ่งที่จะไม่มีวันได้คืนกลับมาอย่างไรก็ตาม แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงไปดูแลอาเธอร์ตามคำขอของครามโดยไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งอาเธอร์หายดี และสามารถกลับไปทำงานที่บริษัทได้ตามปกติอีกครั้งในช่ว

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 65

    ตอนที่ 65หลังออกจากเพนต์เฮาส์ ไอรินขับรถตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที พอจอดรถเรียบร้อยและกำลังจะเดินขึ้นห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยอย่างดี“ไปไหนมา”ไอรินหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นนทีค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมเสาในลานจอดรถ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออย่างต้องการเอาคำตอบไอรินถอนหายใจยาวอย่างอดไม่อยู่ เนื่องจากความอึดอัดสะสมจากพฤติกรรมของเขาที่คอยตามดูเธอเริ่มปะทุขึ้น จนเกินจะต้านไหว ซึ่งที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ คงเพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าออฟฟิศตามปกติเป็นแน่“พี่เอาเวลามาตามรินแบบนี้…ไม่ต้องทำงานเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตอบ ไอรินก็พูดต่อทันทีอย่างประชดประชัน“อ้อ...รินลืมไป พี่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยตระกูลเรืองอัศวโชติแล้วนี่น่ะ จะทำงานไปทำไม”“อย่าประชดพี่ได้ไหม”“...”“ตกลงแล้วเธอหายไปไหนมาทั้งวัน” แม้จะถูกคำพูดของไอรินจิกกัด แต่นทีก็ยังใจเย็นแล้วเอ่ยถามเสียงอ

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 64

    ตอนที่ 64การแกล้งบาดเจ็บของอาเธอร์ ทำให้เขาได้รับการดูแลเอาใจใส่จากไอรินอย่างที่เคยแอบได้ยินมาไม่มีผิด เธอคอยอยู่ข้างเขาไม่ห่าง คอยถามไถ่ ดูแลทุกอย่างอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าเขาจะขออะไร เธอก็มักใจอ่อนยอมให้แทบทุกครั้งเช้าวันนี้ เขาเริ่มต้นวันทำงานโดยลืมกาแฟรสเข้มที่เคยขาดไม่ได้ไปเสียสนิท ราวกับว่าการมีเธออยู่ใกล้ ๆ ก็เพียงพอจะทำให้เขาตื่นได้อย่างเต็มตาความรู้สึกว่างเปล่าจากหลายวันที่ไม่ได้พบกัน ค่อย ๆ ถูกเยียวยาจนจางหายไป แม้บางช่วงจะรู้สึกไม่สะดวกบ้าง เพราะไอรินคอยห้ามปรามและเป็นห่วงเขาในหลายเรื่องแต่สิ่งที่เขาได้ตักตวงจากเธอ ไม่ว่าจะเป็นการได้หอมแก้มนุ่ม ๆ หลังจากแต่งตัวเสร็จรสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ที่เขาได้จากเธอหลังประชุมเสร็จหรือจะเป็นซอกคอขาว ๆ ที่เขาได้ฝากรอยรักไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว หลังจากใช้สายตากับเอกสารกองโตจนล้าทุกอย่างมันคุ้มค่า เว้นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอดรู้สึกกระดากใจไม่ได้ ก็คือตอนที่ต้องนั่งให้เธอป้อนอาหารราวกับเด็กเล็ก ต่อหน้าลูกน้องหลายคนในเพนต์เฮาส์ด้วยความหวังดีต่อเจ้านายที่กำลังบา

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 63

    ตอนที่ 63“ตามมา” อาเธอร์เอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปชั้นบน ไอรินจำต้องก้าวตามไปติด ๆ จนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ห้องแต่งตัวยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว อาเธอร์ก็หันกลับมาออกคำสั่งตรง ๆ“ถอดเสื้อให้ฉันสิ”“ว่าไงนะ!?” ไอรินสะดุ้งทันที เสียงที่หลุดออกมาสูงกว่าปกติ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวไอรินอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองเขาเขม็ง พยายามหาคำอธิบายให้กับคำสั่งนั้น อดคิดไม่ได้ว่าเขาเรียกเธอมาที่นี่ก็เพื่อทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอทั้งที่เธอตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เพื่อต้องการพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน แต่พอมาเจอกันจริง ๆ เขากลับออกคำสั่งในลักษณะนั้นทันที ยิ่งไปกว่านั้น คือแขนของเขาก็ยังบาดเจ็บอยู่แท้ ๆความโกรธของไอรินปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่นี้ เป็นเพราะอะไรแน่ ระหว่างไม่พอใจที่เขาไม่คิดถนอมตัวเองทั้งที่ยังเจ็บอยู่หรือเพราะท่าทีของเขา ที่ดูเหมือนจะให้

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 62

    ตอนที่ 62วันรุ่งขึ้น ไอรินเดินทางไปยังเพนต์เฮาส์ของอาเธอร์ตามคำขอร้องของคราม ทว่าเธอยังไม่ทันได้พบเจ้าของสถานที่ หญิงคนหนึ่งก็เอ่ยทักขึ้นมา ทำให้เธอหันกลับไปมอง และพบว่าเป็นแม่บ้านคนเดียวกับที่เคยเจอเมื่อคราวก่อน ซึ่งหญิงชราคนนี้ให้ความรู้สึกแตกต่างจากคนอื่นอย่างชัดเจน

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 61

    ตอนที่ 61หลังเหตุลอบโจมตีในค่ำคืนวันศุกร์ เจย์เลอร์ก็รีบรุดมายังเพนต์เฮาส์ทันทีที่ทราบข่าว เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง เขาจึงคลายความกังวลลง ก่อนเอ่ยขอให้อีกฝ่ายงดออกไปภายนอกชั่วคราว ซึ่งอาเธอร์ก็ยอมรับโดยไม่คัดค้าน ทำให้ช่วงเวลานี้งานทั้งหมดต้องถูกย้ายมาดำเนินการภายในเพนต์เฮาส์แทนว

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 60

    ตอนที่ 60นิวเยียร์จอดรถนิ่งอยู่หน้าโรงพยาบาลเนิ่นนาน มือที่วางบนพวงมาลัยสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเธอทอดมองชายที่นอนแน่นิ่งอยู่เบาะข้าง เลือดของเขายังคงซึมผ่านเสื้อผ้า บ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บที่ไม่อาจมองข้ามได้หากมองเพียงผิวเผิน คำตอบก็ดูชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอควรพาเขาเข

  • You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น   You are My Aileen 59

    ตอนที่ 59“ยะ อย่าค่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ…คุณ…คุณเซดริก! หยุดนะ!”ทั้งสองยื้อกันไปมาอย่างวุ่นวาย แต่จังหวะหนึ่งนิวเยียร์ก็เสียหลัก ถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงแขนของคนตัวสูงโดยไม่ทันตั้งตัว ท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้แน่น จนเธอไม่อาจขยับหนีไปไหนได้

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status