Chapter 3: The Price Of Being Wanted

Kinabukasan, nagising si Nina sa tunog ng notification ng phone niya.

Hindi si Ivan ang nag-message.

Si Gabriel.

Good morning, Nina. Hope you're feeling better today.

Napakurap siya habang binabasa iyon. Kahit simpleng pagbati lang, hindi niya maiwasang ikumpara ang paraan ng pag-message ni Gabriel sa paraan ng pagtrato ni Ivan sa kanya.

Si Gabriel, nagtanong kung nakauwi siya nang maayos.

Si Ivan, pinaalalahanan siyang huwag umasa.

At gayon pa man, kung tatawag si Ivan sa sandaling ito at sasabihing gusto siyang makita, malamang ay babangon siya agad, maliligo, magbibihis, at kakalimutan ang lahat ng sinabi nito kagabi.

Nakakainis.

Mas nakakainis dahil alam niya iyon tungkol sa sarili niya.

Good morning. I'm okay, thank you.

Iyon lang ang isinagot niya kay Gabriel. Hindi niya gustong magmukhang naghihintay ng atensiyon. Hindi niya gustong bigyan ito ng maling ideya.

Pero nang ilapag niya ang phone, napansin niyang nakangiti siya.

At sa unang pagkakataon, hindi niya agad pinilit burahin ang ngiting iyon.

---

Bandang tanghali, nag-message si Ivan.

What are you doing tonight?

Halos agad niyang sinagot.

Nothing yet. Why?

Come over at eight.

Napahawak siya sa phone.

Walang paliwanag. Walang tanong kung gusto niya. Isang utos na nakabalot sa imbitasyon.

Dati, sapat na iyon para mapasaya siya.

Ngayon, may bahagi sa kanyang gustong maghintay bago sumagot. Gusto niyang malaman kung ano ang pakiramdam kapag hindi siya agad available.

Pero ilang minuto lang ang lumipas, dumating ang isa pang message.

Don't make other plans.

Nawala ang munting lakas ng loob niya.

Hindi man lang nito tinanong kung may gusto siyang gawin. Para bang ang buong gabi niya ay puwedeng i-reserve sa isang salitang galing sa kanya.

Nagsimula siyang mag-type.

I might be busy.

Tinitigan niya ang pangungusap.

Pagkatapos, binura niya.

Okay. See you later.

Mabilis ang sagot ni Ivan.

Good girl.

Matagal na nakatitig si Nina sa dalawang salitang iyon.

Dapat ay kinilig siya. Dapat ay natuwa siyang may kaunting lambing sa mensahe nito.

Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya. Para siyang batang pinuri dahil sumunod sa utos, hindi isang babaeng pinili dahil gusto siyang makasama.

At kahit alam niya iyon, itinabi niya ang phone at bumalik sa pagsusulat.

Sinubukan niyang magtrabaho sa manuscript niya. Sumulat siya ng ilang pangungusap, binura ang mga iyon, at nagsimula ulit. Sa bawat pagkakataong hindi siya makapag-concentrate, bumabalik ang isip niya sa mensahe ni Ivan.

Don't make other plans.

Napatingin siya sa screen ng laptop.

Sa nobelang sinusulat niya, may babaeng patuloy na bumabalik sa lalaking hindi marunong magmahal. Palagi niyang iniisip na ang problema ng karakter ay ang pagiging mahina nito.

Ngayon, hindi na siya sigurado.

Paano kung hindi kahinaan ang problema?

Paano kung natutunan lang nitong tanggapin ang kaunting ibinibigay sa kanya dahil natatakot siyang tuluyang mawalan?

At paano kung isang araw, kapag napagod na siyang maghintay, maghanap siya ng ibang paraan para hindi na siya ang laging natatalo?

Hindi niya tinapos ang kaisipan.

Sa halip, isinara niya ang laptop.

Alas-siyete pa lang, nagsimula na siyang maghanda.

---

Pagdating ni Nina sa apartment ni Ivan, bukas na ang p***o.

Nasa sala ito, nakaupo sa sofa, may hawak na baso ng tubig. Nakaayos ang buhok at nakasuot ng malinis na puting polo, na para bang hindi ito nagmamadaling makakita ng kahit sino.

“Hi,” bati niya.

Ivan looked up. “You're early.”

“Traffic was light.”

“Good.”

Inilapag niya ang bag sa tabi ng sofa at lumapit. Hinintay niyang halikan siya nito, gaya ng ilang gabing ginagawa nito kapag nasa magandang mood.

Pero hindi siya hinalikan ni Ivan.

Sa halip, iniabot nito ang phone.

“Can you read this for me? Tell me if it sounds rude.”

Napatingin siya sa screen. Isang mensahe iyon tungkol sa business meeting, maikli at direkta.

Binasa niya iyon.

“It's fine,” sagot niya. “Straightforward lang.”

“Are you sure?”

“Maybe you can soften the last sentence.”

Ivan nodded. “Rewrite it.”

Napaupo siya sa tabi nito at inayos ang mensahe. Ilang minuto silang tahimik habang nagta-type siya, at nang matapos siya, iniabot niya ang phone.

“Here.”

Binasa ni Ivan ang ginawa niya.

“Better.”

Isang salita.

Pero sa pagkakataong iyon, natuwa si Nina. Hindi dahil sa mensahe, kundi dahil may nagawa siyang kapaki-pakinabang para sa kanya.

May sandaling naisip niyang baka iyon ang gusto ni Ivan—isang babaeng hindi nagtatanong, hindi nagrereklamo, at alam kung paano tumulong nang hindi humihingi ng kapalit.

Kaya pinili niyang huwag magtanong kung bakit siya pinatawag.

Hindi niya tinanong kung may balak ba silang lumabas.

Hindi niya tinanong kung bakit parang trabaho ang pakikitungo nito sa kanya.

Naupo lang siya sa tabi nito at hinintay na mapansin siya.

Makalipas ang ilang minuto, tumingin si Ivan sa kanya.

“Why are you so quiet?”

Napangiti siya. “You told me not to make everything about myself.”

“I didn't say that.”

“You said something close enough.”

Nagbago ang mukha nito.

“Are you going to throw my words back at me now?”

Agad siyang napailing. “No. I'm just trying not to upset you.”

“Then don't.”

Tumalikod si Ivan at muling tumingin sa phone.

Nina felt the familiar sting in her chest.

Dati, kapag ganito, agad siyang humihingi ng tawad. Susubukan niyang ayusin ang mood nito, magbibiro, o yayakap para mapawi ang tensiyon.

Pero ngayong gabi, pinili niyang manahimik.

Hindi dahil wala siyang gustong sabihin.

Kundi dahil gusto niyang malaman kung gaano katagal bago ito magtanong ulit.

Limang minuto.

Sampu.

Labinlima.

Wala.

At sa bawat minutong hindi siya pinapansin ni Ivan, may maliit na bahagi sa kanya na lalong tumitigas.

---

Bandang alas-diyes, tumayo si Ivan.

“I have an early meeting tomorrow.”

Tumango si Nina. “Okay.”

“You can stay if you want.”

Napatingin siya rito.

Hindi iyon ang inaasahan niyang marinig.

“Really?”

Ivan frowned. “I just said you can stay.”

Napangiti siya, pero hindi niya maitatago ang pag-asa sa mukha niya.

“Thank you.”

“Don't make it a big deal.”

Agad na nawala ang ngiti niya.

“I'm not.”

“Good.”

Pumasok si Ivan sa kuwarto, at naiwan si Nina sa sala. May kumot sa sofa, may baso ng tubig sa mesa, at may tahimik na apartment na hindi naman talaga kanya.

Maaari siyang umuwi.

Walang pumipigil sa kanya.

Pero sinabi ni Ivan na puwede siyang manatili.

At para kay Nina, ang pahintulot ay halos katumbas na ng pagmamahal.

Kinuha niya ang phone niya. May bagong message mula kay Gabriel.

How's your writing going?

Napangiti siya nang bahagya.

Hindi niya alam kung bakit naalala siya nito. Marahil dahil nagkuwento siya tungkol sa manuscript nila noong dinner. Marahil ay likas lang itong mabait.

Slowly. I keep getting distracted.

That happens. Don't give up on it.

Tinitigan niya ang sagot.

Simple lang. Walang espesyal.

Pero naisip niya kung gaano kadaling kausap si Gabriel. Hindi niya kailangang mag-isip ng tamang tono o maghanda para sa isang posibleng insulto.

Nagsimula siyang mag-type ng mas mahabang sagot.

Sometimes it's difficult to write when the things you want to say are the same things you can't admit to yourself.

Huminto siya.

Masyadong personal.

Binura niya ang pangungusap at pinalitan.

Thank you. I'll try to finish a chapter tomorrow.

Ipinadala niya iyon at ibinaba ang phone.

Hindi niya gustong gumawa ng problema. Hindi niya gustong makialam sa buhay ni Celeste. At lalong hindi niya gustong maging babaeng gumagamit ng ibang tao para pagselosin ang lalaking mahal niya.

Pero hindi niya rin mapigilan ang mapait na tanong sa isip niya.

Bakit kayang magpakita ni Gabriel ng simpleng konsiderasyon, samantalang si Ivan ay tila nahihirapang ibigay iyon?

Hindi niya alam ang sagot.

At marahil, hindi iyon ang pinakamahalagang tanong.

Ang mahalaga ay kung ano ang gagawin niya sa sakit na nararamdaman niya.

---

Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Ivan ng kuwarto.

“Who are you texting?”

Napatingin si Nina sa phone niya.

“Gabriel.”

Natahimik si Ivan.

Hindi nagtagal ang katahimikan, pero sapat iyon para mapansin niya.

“Why?”

“He asked about my writing.”

“Since when are you two texting?”

Nina blinked.

May kung anong gumalaw sa loob niya. Hindi niya alam kung tuwa ba iyon o pagtataka.

“Since he messaged me after dinner.”

“And you didn't think to mention it?”

Napakunot ang noo niya. “Why would I need to?”

Ivan stared at her.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi siya ang mukhang naghihintay ng sagot.

Si Ivan.

At biglang naalala ni Nina ang lahat ng gabing siya ang nagtatanong kung nasaan ito, kung sino ang kasama nito, at kung bakit hindi ito sumasagot. Naalala niya kung paano nito pinaparamdam na wala siyang karapatang magtanong.

Kaya hindi niya agad sinagot ang tingin nito.

“I thought you didn't want me asking questions about your life,” sabi niya nang mahinahon. “I assumed the same rules applied to me.”

Tumigas ang panga ni Ivan.

“Don't be clever.”

“I'm not trying to be.”

“Then stop acting like you have something to prove.”

Napalunok siya.

Gusto niyang sabihin na wala naman siyang ginagawa. Na si Gabriel ang unang nag-message. Na wala siyang tinatago.

Pero bigla niyang naisip na kung magpapaliwanag siya nang sobra, para na rin niyang inaamin na kailangan niyang humingi ng permiso.

Kaya ibinaba niya ang phone.

“Okay.”

Ivan looked dissatisfied.

“That's it?”

“Ano pa bang gusto mong sabihin ko?”

Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagtaas ng boses.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas tumalim ang katahimikan sa pagitan nila.

Sa wakas, umiwas ng tingin si Ivan.

“Forget it.”

Pumasok siya sa kuwarto at isinara ang p***o.

Naiwan si Nina sa sofa, nakatingin sa phone niya.

Hindi siya masaya.

Hindi rin siya panatag.

Pero may bagong kaalaman siyang nakuha nang gabing iyon.

Maaaring hindi kayang ibigay ni Ivan ang pagmamahal na gusto niya. Maaaring hindi nito gustong magkaroon sila ng malinaw na relasyon. Maaaring patuloy siyang tratuhin nito na parang puwede siyang kunin at iwan anumang oras.

Pero hindi ibig sabihin noon na wala itong pakialam sa kung ano ang ginagawa niya.

At kung may pakialam ito, kahit kaunti lang, baka may bahagi pa rin siya sa mundong iyon.

Hindi niya alam kung gaano kalaki ang bahaging iyon.

Hindi niya alam kung bakit biglang nagtanong si Ivan tungkol kay Gabriel.

Ang alam niya lang, sa unang pagkakataon, may isang bagay siyang nagawa nang hindi agad humihingi ng pahintulot.

At may epekto iyon kay Ivan.

Tahimik niyang binuksan ang conversation nila ni Gabriel at muling binasa ang huling mensahe.

Hindi siya magpapadala ng kung anu-anong kuwento. Hindi siya gagawa ng kasinungalingan. Hindi pa.

Pero hindi na rin niya basta isasara ang p***o sa isang taong kayang makinig sa kanya.

Dahil kung patuloy siyang iiwan ni Ivan sa labas ng buhay nito, kailangan niyang matutong magkaroon ng sariling buhay.

At kung sakaling magselos si Ivan sa buhay na iyon—

Hindi pa alam ni Nina kung ano ang gagawin niya.

Pero sa unang pagkakataon, gusto niyang malaman.