Chapter 2: The Woman He Chose

Kinabukasan, nagising si Nina sa tunog ng shower.

Sandali siyang hindi gumalaw. Nakahiga siya sa kama ni Ivan, nakatingin sa kisame habang pilit inaalala kung anong oras ito natulog. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatulog kagabi, pero naaalala niyang huli na itong pumasok sa kuwarto at halos wala nang sinabi bago humiga sa tabi niya.

Gayunpaman, naroon siya.

Sa kama nito. Sa apartment nito. Sa lugar na ilang oras lang ang nakalipas ay parang napakalayo sa kanya.

Maliit na bagay, pero pinanghawakan niya iyon.

Baka may ibig sabihin.

Baka kahit hindi kayang sabihin ni Ivan, may parte sa kanya na gusto rin siyang naroon.

Baka—

Bumukas ang p***o ng banyo.

Lumabas si Ivan na nakasuot ng itim na pantalon, hawak ang phone habang may binabasang mensahe. Hindi man lang siya nilingon.

“I'm leaving in twenty minutes,” sabi nito.

Naupo si Nina. “May lakad ka?”

“Obviously.”

“Ah. Okay.”

Hinila niya ang kumot pababa at tumingin sa paligid. Wala siyang dalang pamalit na damit dahil hindi naman niya inasahang matutulog siya roon. Nasa sala ang bag niya, kasama ang damit na suot niya kagabi.

“Can I use your bathroom first?” tanong niya.

Ivan looked at her. “You already did.”

“I'm asking if I can use it again.”

“Do whatever you want, Nina. Just don't touch my things.”

Naramdaman niyang namula ang mga pisngi niya.

“Okay.”

Habang nag-aayos siya, pilit niyang pinanatiling normal ang lahat. Hindi siya magtatanong kung saan pupunta si Ivan. Hindi siya magtatanong kung may kasama ito. Hindi siya magpapakita ng selos.

Hindi niya kailangang maging mahirap mahalin.

Paglabas niya ng kuwarto, nasa may dining area si Ivan, umiinom ng kape.

“Are you going somewhere?” tanong nito.

Napahinto siya. “Home.”

“Good.”

Iyon lang.

Walang alok na ihatid siya. Walang tanong kung gusto niyang mag-almusal. Walang kahit anong magpaparamdam na hindi siya basta bisitang kailangang umalis kapag tapos na ang pakay.

Kinuha niya ang bag niya.

“Thanks for letting me stay.”

Ivan raised an eyebrow. “You don't have to thank me for everything.”

Napangiti si Nina, kahit gusto niyang itanong kung ano ba talaga ang gusto nito sa kanya.

“Right.”

Paglabas niya ng apartment, hindi siya lumingon.

Pero sa elevator, binuksan niya agad ang phone niya at tiningnan kung may bagong message si Ivan.

Wala.

---

Kinahapunan, habang nakaupo si Nina sa maliit niyang dining table at sinusubukang tapusin ang ilang pahina ng manuscript niya, tumunog ang phone niya.

Message mula kay Ivan.

Dinner tonight. Seven. Be ready.

Napatigil siya sa pagta-type.

Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Kagabi, halos hindi siya pinansin nito. Kaninang umaga, para siyang istorbo sa apartment nito.

Pero ngayon, iniimbitahan siya nitong mag-dinner.

Hindi niya alam kung anong nagbago.

At sa halip na tanungin kung bakit, ang una niyang naisip ay kung ano ang isusuot.

Who's going? ang gusto niyang i-type.

Pero binura niya.

Okay. See you at seven.

Mabilis ang sagot nito.

I'll pick you up.

Napangiti siya sa screen.

Hindi niya alam na ilang oras lang ang lilipas, pagsisisihan niya ang ngiting iyon.

---

Eksaktong alas-siyete, dumating si Ivan.

Sa pagkakataong ito, hindi siya naghintay nang matagal. Pagpasok niya sa kotse, tinanong niya kung saan sila kakain.

“Somewhere nice.”

“Are we meeting someone?”

“Gabriel and Celeste.”

Napatingin siya rito.

“Celeste?”

“Do you know her?”

“No.”

“Then why are you asking?”

Napalunok si Nina. “I'm not. I just wanted to know.”

“Now you know.”

Tumalikod siya sa bintana.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang kailangan niyang mag-ingat sa bawat salitang sinasabi niya. Hindi naman niya hinihinging i-report ni Ivan ang buong buhay nito. Gusto lang niyang malaman kung ano ang aasahan niya.

Pero kay Ivan, kahit simpleng tanong ay parang isang uri ng pag-angkin.

At wala siyang karapatang umangkin.

Hindi pa.

---

Eleganteng restaurant ang pinuntahan nila. Warm ang ilaw, tahimik ang musika, at halos lahat ng tao roon ay mukhang sanay sa mga lugar na hindi kailangang tingnan ang presyo bago umorder.

Nasa mesa na sina Gabriel Laurent at Celeste nang dumating sila.

Tumayo si Gabriel at ngumiti nang makita si Ivan.

“There you are.”

Nagkamayan sila, saka humarap si Gabriel kay Nina.

“Nina, right? Nice to finally meet you properly.”

“Hi. Nice to meet you, too.”

“Celeste,” sabi ng babae, nakangiti habang inaabot ang kamay niya. “I've heard a little about you.”

Saglit na nanigas si Nina.

“Really?”

Celeste laughed softly. “Nothing scandalous, I promise.”

Napangiti si Nina, pero may kung anong gumalaw sa loob niya.

Ano ang alam ni Celeste tungkol sa kanya?

At bakit parang mas natural itong makipag-usap kay Ivan kaysa sa kanya?

Hindi naman kailangang maging masama ang isang tao para maramdaman mong mas maliit ka sa tabi niya.

Minsan, sapat nang makita mong kaya niyang maging komportable sa lugar na matagal mo nang sinusubukang pasukin.

Umupo sila. Nasa tabi ni Ivan si Nina, pero habang tumatagal ang dinner, pakiramdam niya ay wala siyang puwesto sa mesa.

Nag-usap sina Ivan at Gabriel tungkol sa negosyo, sa isang investment, at sa mga taong pareho nilang kilala. Paminsan-minsan, sumasali si Celeste sa usapan. May alam ito sa mga lugar na pinupuntahan nila, sa mga event na dinadaluhan, at maging sa ilang personal na kuwento ni Ivan.

“Naaalala mo noong nasa Monaco tayo?” tanong ni Celeste, natatawa. “You refused to get on the boat because you said the weather was terrible.”

“Because it was,” sagot ni Ivan.

“You were just being difficult.”

“Someone had to be sensible.”

Nagtawanan sila ni Gabriel.

Tahimik na ngumiti si Nina.

Monaco.

May mga kuwento si Ivan na hindi niya alam. May mga lugar itong napuntahan kasama ang mga taong hindi siya kabilang. May bahagi ng buhay nito na hindi man lang niya alam kung paano tanungin.

“Nina,” sabi ni Gabriel, ibinalik ang atensiyon sa kanya. “Ivan mentioned that you're writing a novel.”

Napatingin siya kay Ivan.

Hindi niya alam na binabanggit siya nito sa iba.

“I'm trying to finish one,” sagot niya. “Psychological romance.”

“That sounds interesting. What's it about?”

Saglit siyang nag-isip. “People who mistake obsession for love. And what happens when someone keeps wanting a person who never really chooses them.”

Natahimik si Gabriel nang bahagya, tila pinag-iisipan ang sagot niya.

“That's a strong premise.”

Bago pa siya makasagot, nagsalita si Ivan.

“She's still working on it.”

Simple lang ang pagkakasabi nito.

Pero ang dating kay Nina ay para bang kailangan nitong ipaalala sa lahat na wala pa siyang napapatunayan.

“I know,” sagot niya. “That's why I said I'm trying to finish it.”

Ivan leaned back in his chair. “Then finish it first. You can explain it when it's done.”

May kung anong kumirot sa dibdib niya.

Hindi dahil hindi pa tapos ang manuscript niya. Alam niyang marami pa siyang kailangang ayusin.

Kundi dahil alam ni Ivan kung gaano kahalaga sa kanya ang pagsusulat.

At ginamit pa rin nito iyon para paliitin siya sa harap ng ibang tao.

“Fair enough,” sabi niya, pilit na nakangiti.

Celeste glanced at her. “Don't let that discourage you. Writing takes time.”

“I'm not discouraged.”

Mabilis ang sagot ni Nina.

Masyadong mabilis.

Celeste smiled. “Good. You shouldn't be.”

At sa halip na gumaan ang pakiramdam niya, lalo siyang nainis.

Dahil kahit ang kabaitan ni Celeste ay parang isang bagay na hindi niya kayang tanggapin nang walang halong inggit.

---

Pagkatapos ng dinner, naglakad sila palabas ng restaurant. Nauna sina Gabriel at Celeste, nag-uusap tungkol sa isang event sa susunod na linggo.

Magkatabi sila.

Magaan ang usapan. Walang pilit na tawa. Walang nag-aabang ng permiso bago magsalita.

Naiwan sa likod si Nina kasama si Ivan.

“What's wrong with you?” tanong nito.

“Nothing.”

“Don't lie.”

Napatingin siya sa kanya. “I'm not.”

“Then stop looking like someone ruined your evening.”

Naramdaman niyang uminit ang mukha niya.

“I'm just tired.”

“Then next time, stay home.”

Napahinto siya sa paglalakad.

“Why did you invite me, then?”

Ivan turned toward her.

For a moment, akala ni Nina ay sasagot ito nang maayos. Baka sasabihin nitong gusto lang siya nitong kasama. Baka kahit papaano, iparamdam nitong hindi siya basta isinama para may maupo sa tabi nito.

Instead, he said, “Because I wanted you there. Don't make it into something else.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

“Okay,” bulong niya.

“Good.”

Pumasok si Ivan sa kotse.

At sumunod siya.

---

Pagdating sa apartment niya, hindi agad umalis si Ivan.

“Are you coming up?” tanong ni Nina.

“No.”

Tumango siya. “Okay. Good night.”

Bago niya maisara ang p***o, nagsalita ulit si Ivan.

“Nina.”

Napatingin siya.

“Don't expect things from me that I never promised.”

Walang galit sa mukha nito. Walang kahit anong senyales na may pinagsisisihan ito.

Para lang siyang nagpapaalala ng isang simpleng tuntunin.

At iyon ang mas masakit.

Dahan-dahan niyang isinara ang p***o.

Sa loob ng apartment, inilapag niya ang bag sa mesa at umupo sa sofa. Ilang minuto siyang nakatitig sa sahig, sinusubukang huwag umiyak.

Hindi siya umiyak.

Hindi niya gustong bigyan si Ivan ng ganoong kapangyarihan, kahit wala naman ito roon para makita.

Tumunog ang phone niya.

Message mula kay Gabriel.

Hey, Nina. Hope you got home safely. Sorry if dinner felt a little awkward.

Binasa niya iyon nang dalawang beses.

May simpleng pag-aalala sa mensahe. Walang hinihingi. Walang kasamang insulto. Walang paalala na wala siyang karapatang umasa.

Nag-type siya ng sagot.

I'm okay. Thank you for checking on me.

Huminto siya.

Maaari na niyang ipadala iyon. Sapat na iyon para sa isang taong nagtanong lang kung nakauwi siya nang maayos.

Pero naalala niya ang mukha ni Ivan nang sabihin nitong huwag siyang umasa.

At may isang mapanganib na kaisipang pumasok sa isip niya.

Paano kung hindi niya kailangang maghintay kay Ivan para maramdaman na may halaga siya?

Paano kung may ibang taong kayang makakita sa kanya?

Hindi niya kailangang magustuhan si Gabriel. Hindi niya kailangang agawin ito kay Celeste.

Kailangan lang niyang malaman kung ano ang pakiramdam na may taong nakikinig sa kanya.

Nagdagdag siya ng isa pang pangungusap.

I guess I'm just not used to people noticing when I'm uncomfortable.

Tinitigan niya ang message bago pindutin ang send.

Alam niyang may bigat ang huling linya. Hindi iyon kasinungalingan, pero hindi rin iyon buong katotohanan.

Hindi niya sinabi na hindi naman masamang kasama sina Gabriel at Celeste.

Hindi niya sinabi na ang karamihan sa sakit niya ay nanggaling sa mga inaasahan niyang hindi naman ipinangako ni Ivan.

Hindi niya sinabi dahil gusto niyang maintindihan siya ni Gabriel.

At marahil, gusto rin niyang may makakita sa kanya bilang isang babaeng nasaktan—hindi bilang isang babaeng hindi kayang tumanggap ng pagtanggi.

Makalipas ang ilang sandali, sumagot si Gabriel.

You deserve to be treated with consideration, Nina. Don't forget that.

Napangiti siya.

Hindi niya alam kung bakit mas tumimo sa kanya ang simpleng mensaheng iyon kaysa sa lahat ng lambing na ibinigay ni Ivan kagabi.

Marahil dahil hindi niya kailangang paghirapan ang bawat salita.

Marahil dahil hindi niya kailangang hulaan kung may kapalit ang bawat kabaitan.

O marahil dahil gusto niyang may patunayan sa sarili niya.

Binuksan niya ang profile ni Celeste.

Tiningnan niya ang mga larawan nito—mga event, mga kaibigan, mga lugar na pinuntahan, mga komentong puno ng papuri. Mukhang magaan ang buhay nito. Mukhang maraming taong gustong makasama ito.

Hindi niya alam kung ganoon nga ang tunay na buhay ni Celeste.

Pero habang tumatagal ang pagtingin niya, unti-unting nagbabago ang inggit sa loob niya.

Hindi na lang niya gustong malaman kung bakit pinipili ni Ivan si Celeste.

Gusto niyang malaman kung ano ang mayroon si Celeste na wala sa kanya.

At kung kaya bang mawala iyon.

Napahinto siya sa huling kaisipan.

Hindi niya gusto ang ibig sabihin noon.

Kaya isinara niya ang profile at ibinaba ang phone.

“Hindi ako ganoon,” bulong niya sa sarili.

Hindi siya ang tipo ng babaeng maninira ng ibang tao para lang makuha ang gusto niya.

Hindi siya ang tipo ng babaeng gagamit ng kabaitan ng iba bilang sandata.

Hindi siya ang tipo ng babaeng magsisinungaling para magmukhang kawawa.

Pero hindi niya rin maikakaila na may bahagi sa kanyang gustong maramdaman ni Ivan ang pagkawala.

Gusto niyang isang araw, hanapin siya nito at hindi siya agad matagpuan.

Gusto niyang magtanong ito kung nasaan siya, kung sino ang kasama niya, kung bakit hindi na siya naghihintay.

Gusto niyang malaman nito ang pakiramdam ng hindi sigurado.

Hindi pa niya alam kung ano ang gagawin niya para mangyari iyon.

Pero sa unang pagkakataon, hindi na lang niya iniisip kung paano mapapasaya si Ivan.

Iniisip na rin niya kung paano niya mababago ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.

At sa pagitan ng sakit at paghihiganti, may isang manipis na linyang hindi pa niya tinatawid.

Ang problema, nagsisimula na siyang maghanap ng dahilan kung bakit puwede niya itong tawirin.