Chapter 5: A World She Could Never Own

Kinabukasan, nagising si Nina sa katahimikan ng apartment ni Ivan.

Ilang segundo siyang nakatitig sa kisame bago niya naalala kung nasaan siya. Malamig ang kuwarto, makapal ang kurtina, at halos walang tunog mula sa labas.

Wala na si Ivan.

Sa bedside table, may basong tubig at isang maliit na papel.

Car will take you home. Breakfast is in the dining area.

Napangiti si Nina nang mapait.

Kahit ang pag-uwi niya, nakaayos na bago pa man siya magising. Hindi niya kailangang mag-book ng sasakyan o mag-isip kung paano siya makakauwi.

Pero wala ring paalam.

Walang good morning. Walang I had to leave early.

Sa buhay ni Ivan, tila kayang ayusin ang lahat sa pamamagitan ng isang utos. Ang hindi niya lang kayang gawin ay iparamdam kay Nina na gusto talaga siya nitong manatili.

---

Sa dining area, may babaeng naka-uniform na nag-aayos ng mga bulaklak sa mesa.

“Good morning, ma'am. Would you like breakfast?”

“Good morning. Yes, please. Thank you.”

Habang kumakain, napansin ni Nina ang malaking painting sa dingding. Bilang isang artist, hindi niya napigilang lumapit para tingnan ang maliit na plaka sa ilalim nito.

Hindi niya kilala ang pintor, pero alam niyang hindi basta dekorasyon ang pagkakapili sa obra.

“Do you know how much this painting costs?” tanong niya sa babaeng nag-aasikaso sa mesa.

“I'm not sure, ma'am.”

Tumango si Nina at muling pinagmasdan ang painting.

Hindi niya kailangang malaman ang presyo para maintindihan ang pagkakaiba ng mundo nila ni Ivan. Sa sarili niyang buhay, bawat materyales na binibili niya para sa sining ay kailangang pag-isipan. May mga pangarap siyang ipinagpapaliban dahil may ibang gastusing mas mahalaga.

Dito, nakasabit ang isang painting na maaaring katumbas ng ilang buwang kinikita niya, at walang sinumang tila nag-iisip tungkol sa halaga nito.

Hindi niya kinaiinggitan ang bawat bagay sa apartment.

Kinaiinggitan niya ang kalayaang hindi kailangang mag-alala ni Ivan sa mga bagay na matagal niyang pinag-iisipan bago magdesisyon.

---

Bandang alas-diyes, dumating ang driver para ihatid siya pauwi.

Habang pababa sila sa parking area, napansin ni Nina ang ilang sasakyang nakaparada sa magkakahiwalay na puwesto. May sedan na mukhang ginagamit araw-araw at isang sports car na natatakpan ng proteksiyon.

“Does Mr. Cross own all of these?” tanong niya.

“Some are his personal vehicles, ma'am. The others belong to the company.”

Hindi na nagtanong si Nina.

Sa biyahe pauwi, nakatingin siya sa labas ng bintana. Hindi naman niya kailangang malaman ang kabuuang yaman ni Ivan. Sapat nang makita kung gaano kadaling naiaayos ang mga bagay sa paligid nito.

Isang tawag lang, may sasakyang susundo sa kanya.

Isang mensahe lang, may taong naghihintay sa oras na itinakda nito.

At gayon pa man, hindi nito kayang maglaan ng ilang minuto para sagutin ang mga tanong niya nang hindi ipinaparamdam na istorbo siya.

Nang makarating siya sa apartment niya, nagpasalamat siya sa driver at pumasok.

Mas maliit ang lugar niya. Mas simple. Walang staff na naghihintay at walang mamahaling painting sa dingding.

Pero pagkapasok niya, mas maluwag ang paghinga niya.

Dito, walang kailangang hulaan.

Dito, siya ang may hawak ng sarili niyang oras.

---

Nang gabing iyon, inimbitahan siya ni Ivan sa isang private dinner kasama ang ilang business associates.

Hindi niya alam kung bakit siya isinama, pero nagbihis siya nang maayos at siniguradong hindi siya magmumukhang wala sa lugar.

Sa private dining room ng isang luxury hotel, sinalubong siya ni Ivan at ipinakilala sa tatlong lalaking kasama nito. Isa ang namamahala sa property division ng kumpanya, isa ang legal adviser, at ang pangatlo ay financial executive.

Hindi nagtagal, bumalik ang usapan sa negosyo.

“Have you reviewed the acquisition documents?” tanong ni Ivan.

“Yes, sir,” sagot ng legal adviser. “There are two clauses that need clarification before we finalize the transfer.”

“Send the revisions tonight. No payment until the documents are approved.”

“Understood.”

Walang pag-aalinlangan sa boses ni Ivan. Hindi siya nagtaas ng tono o nagpakita ng pagkainip. Isang maikling utos lang, at agad kumilos ang legal adviser.

Maya-maya, pinag-usapan nila ang isang property development project na nagkakahalaga ng daan-daang milyong piso. Hindi nakisali si Nina sa usapan, pero napansin niyang walang sinumang nagtatanong kung may kakayahan ba si Ivan na pasanin ang ganoong kalaking investment.

Ang pinag-uusapan lang nila ay kung sulit ba ito.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Nina kung paano gumagana ang kapangyarihan ni Ivan sa labas ng kanilang personal na relasyon.

Hindi ito kailangang magpaliwanag nang mahaba. Hindi nito kailangang kumbinsihin ang lahat na makinig. Ang mga taong nakapaligid dito ay may kani-kaniyang responsibilidad, at ang trabaho nila ay tiyaking maayos ang mga desisyong ginagawa nito.

Nang matapos ang meeting, isa-isang nagpaalam ang mga lalaki.

Naiwan silang dalawa sa silid.

“Do you own all those properties?” tanong ni Nina.

“Not personally. Some are held by the companies.”

“Still. That's a lot.”

Ivan removed his watch and placed it beside his phone.

“It's business.”

Napangiti siya nang bahagya. “You make it sound simple.”

“Because it is, if you know what you're doing.”

Hindi niya alam kung sinadya ba ni Ivan ang tono nito, pero may kurot pa rin sa sagot.

“Do you ever worry about losing money?” tanong niya.

“Of course. That's why I manage it.”

“That's not what I mean.”

Ivan looked at her. “Then what do you mean?”

Huminga siya nang malalim.

“I'm asking if you're ever afraid of losing something you can't replace.”

Saglit na natahimik si Ivan.

May nakita siyang bahagyang pagbabago sa mukha nito—isang pag-iingat na hindi niya madalas mapansin.

Pagkatapos, bumalik ang karaniwang ekspresyon nito.

“Everything has a price, Nina.”

“Even people?”

Tumalim ang tingin nito.

“People aren't possessions.”

Napatingin siya sa kanya. Hindi niya inaasahang iyon ang magiging sagot nito.

“Then why do you act like you can decide when someone gets to be part of your life?”

Hindi gumalaw si Ivan.

For a moment, tila may sasabihin ito. Pero sa halip, tumayo siya at kinuha ang phone.

“You're crossing a line.”

“Maybe I don't know where the line is anymore.”

Tinitigan siya nito bago tuluyang lumapit sa p***o.

“Let's go.”

Wala nang ibang sinabi.

At tulad ng dati, sumunod si Nina.

---

Sa kotse, tahimik silang dalawa.

Nang makarating sa apartment ni Nina, saka lamang muling nagsalita si Ivan.

“Did you enjoy tonight?”

Nagulat siya sa tanong.

“It was interesting.”

“Interesting?”

“Your world. It's different from what I imagined.”

“It's not something you need to worry about.”

Napangiti siya nang mapait.

“I'm not worried about your money, Ivan.”

“Then what are you worried about?”

Tiningnan niya ang mukha nito.

Gusto niyang sabihin na natatakot siyang hindi kailanman maging sapat para sa kanya. Na sa kabila ng lahat ng pera at kapangyarihan nito, wala pa rin siyang kasiguraduhang may halaga siya sa buhay nito.

Pero alam niyang maaaring gamitin ni Ivan ang katapatan niya para ipaalala na wala naman itong ipinangako.

“Nothing,” sagot niya.

Ivan nodded. “Good night, Nina.”

Bumaba siya ng kotse at pumasok sa apartment nang hindi na lumilingon.

---

Pagdating sa kuwarto, binuksan ni Nina ang notebook niya. May manuscript siyang kailangang tapusin, mga pangarap na hindi pa niya alam kung paano tutuparin, at isang buhay na hindi dapat nakadepende sa kung kailan siya tatawagan ni Ivan.

Matagal siyang nakatitig sa blangkong pahina.

Pagkatapos, nagsulat siya.

Hindi lahat ng mayaman ay malaya. At hindi lahat ng mahirap ay walang kapangyarihan.

Huminto siya, saka binasa ulit ang pangungusap.

Hindi niya kayang tapatan si Ivan sa pera o impluwensiya. Pero marahil, hindi niya kailangang makipagkompetensiya sa ganoong paraan.

Kailangan lang niyang matutunang huwag ibigay kay Ivan ang buong kapangyarihan sa nararamdaman niya.

Hindi iyon paghihiganti.

Hindi pa.

Pero habang iniisip niya ang paraan ng pagdedesisyon ni Ivan, may isang bagay siyang unti-unting nauunawaan.

Ang pinakamahalagang bagay tungkol sa isang tao ay hindi palaging ang pinakamahal.

Minsan, iyon ang bagay na pinakakinatatakutan niyang mawala.

At kung gusto niyang maintindihan si Ivan Cross, kailangan niyang malaman kung ano iyon.

Hindi para mahalin siya nang mas mabuti.

Kundi para tumigil sa pagiging babaeng laging naghihintay na piliin.