Chapter 6: The Things He Couldn't Control

The following afternoon, natapos nang mas maaga ang meeting ni Ivan kaysa sa inaasahan niya.

May isa pa sana siyang appointment sa opisina, pero nag-request ang kabilang party na ilipat iyon sa susunod na araw. Dahil nasa labas na siya, nagpasya siyang dumaan sa isang café malapit sa business district para mag-review ng ilang documents bago bumalik sa opisina.

Hindi niya inaasahang makikita si Nina roon.

Napansin niya ito habang papasok siya, nakaupo sa isang mesa malapit sa bintana. Bukas ang laptop nito, may notebook sa tabi ng kape, at nakakunot ang noo habang may binabasang ilang linya sa screen.

Mukhang abala ito.

Dapat ay nagpatuloy lang si Ivan sa pag-order niya. Wala naman siyang dahilan para lapitan ito, at hindi rin niya kailangang malaman kung bakit naroon si Nina.

Pero bago pa siya makapagdesisyon, napatingin ito sa direksiyon niya.

Nagtagpo ang mga mata nila.

“Ivan?”

Tumango siya. “Nandito ka pala.”

“I'm working.” Tinuro ni Nina ang laptop niya, saka bahagyang ngumiti. “Ikaw?”

“May meeting ako nearby. Natapos nang maaga.”

Totoo naman iyon. Hindi lang niya inaasahang mapapahinto siya sa harap ng mesa nito.

“Do you have another meeting?” tanong ni Nina.

“Not until later.”

Tumango ito at muling ibinalik ang tingin sa laptop.

Walang kasunod na imbitasyon na umupo siya. Walang tanong kung gusto niyang samahan siya. Hindi rin nito isinara ang laptop para ibigay sa kanya ang buong atensiyon nito.

Ivan glanced toward the counter, then back at her.

“Mind if I sit?”

“Go ahead.”

Umupo siya sa bakanteng silya sa tapat nito. Inilapag niya ang phone at ang folder na dala niya, saka tinawag ang waiter para mag-order.

Habang hinihintay ang kape niya, binuksan niya ang folder at sinubukang magbasa. Ngunit paminsan-minsan, nahuhuli niya ang sarili niyang napapatingin kay Nina.

Hindi ito nagmamadaling tapusin ang ginagawa para makipag-usap sa kanya.

At ang mas nakakainis, mukhang komportable ito sa ganoong katahimikan.

Dati, kapag magkasama sila, si Nina ang laging naghahanap ng paraan para mapanatili ang atensiyon niya. Kahit simpleng tanong tungkol sa araw niya, sapat na para ipagpatuloy nito ang usapan.

Ngayon, tila hindi nito kailangang punan ang bawat sandaling hindi sila nag-uusap.

“Are you going to ignore me the whole time?” tanong ni Ivan sa wakas.

Napatingin si Nina, bahagyang nagulat.

“I thought you were working.”

“I am.”

“Then I'm letting you work.”

May kung anong kumirot sa pride niya.

“Since when did you become so considerate?”

Nawala ang ngiti ni Nina, pero hindi siya nagalit.

“Since I realized you don't like it when I expect the same consideration from you.”

Hindi agad nakasagot si Ivan.

Nina looked back at her laptop, then saved her work before closing it.

“I'm almost done, anyway.”

Hindi niya alam kung bakit nakaramdam siya ng bahagyang ginhawa sa ginawa nito. Wala namang espesyal sa simpleng pagsasara ng laptop, pero dati, madali niyang nakukuha ang atensiyon nito. Ngayon, kailangan pa niyang magsalita para makuha iyon.

“Are you still upset about the other night?” tanong niya.

Nina studied him. “Which part?”

“The conversation.”

“I'm not trying to punish you, Ivan.”

“Then what are you doing?”

“I'm trying to stop making excuses for things that hurt me.”

Diretso ang sagot nito. Walang drama, walang pagtatangkang kunin ang simpatya niya.

“I still care about you,” dagdag ni Nina. “Hindi naman basta nawawala iyon dahil lang nagdesisyon akong magbago ng pakikitungo sa'yo.”

Ivan leaned back in his chair.

“Then why does it feel like you're pulling away?”

Nang marinig niya ang sarili niyang tanong, gusto niya agad bawiin iyon.

Masyado iyong malapit sa isang pag-amin.

Tiningnan siya ni Nina nang matagal bago sumagot.

“Because I am, a little.”

Naramdaman niyang may kung anong bumigat sa dibdib niya.

“Why?”

“Because I can't keep giving you access to me whenever you want, then pretending I'm fine when you remind me that you don't owe me anything.”

“That's not what I'm doing.”

“Maybe that's not what you intend to do. But that's how it feels.”

Natahimik si Ivan.

May bahagi sa kanya na gustong sabihin na alam naman ni Nina ang sitwasyon nila mula pa sa simula. Hindi niya ito pinilit na manatili. Hindi niya ipinangakong may patutunguhan ang relasyon nila.

Pero habang tinitingnan niya ito, naisip niyang hindi naman iyon ang buong katotohanan.

Hindi niya kailangang pilitin si Nina na manatili dahil umaasa siyang kusa itong babalik.

At dahil palagi itong bumabalik, hindi niya kinailangang tanungin kung hanggang kailan nito kayang gawin iyon.

“Is this about Gabriel?” tanong niya.

Nina frowned. “Why does everything have to be about Gabriel?”

“I'm asking.”

“And I'm answering. No.”

“Then why bring him into this?”

“I'm not the one bringing him up, Ivan.”

Napahigpit ang hawak niya sa tasa ng kape.

“I like talking to him,” patuloy ni Nina. “He asks about my writing. He checks if I got home safely. He doesn't make me feel foolish for wanting a conversation.”

Hindi niya nagustuhan ang paghahambing, lalo na dahil wala siyang maibigay na sagot na hindi magmumukhang depensa.

“But that doesn't mean I'm choosing him over you,” sabi ni Nina. “I'm not trying to make you jealous. I'm trying to remember that my life doesn't have to stop whenever you decide you want me around.”

Ivan looked away for a moment.

He wanted to tell her that she was free to do whatever she wanted. That he had never asked her to put her life on hold.

Pero alam niyang iyon na naman ang magiging sagot niya—ang parehong sagot na ginagamit niya tuwing ayaw niyang harapin ang hinihingi sa kanya ng sitwasyon.

“I have to go,” sabi ni Nina matapos tingnan ang oras.

“Already?”

“I have things to finish at home.”

Hindi niya alam kung bakit gusto niyang pigilan ito. Wala naman siyang karapatang mag-demand ng mas mahabang oras, lalo na't hindi naman sila nagplano na magkita.

Tumayo si Nina at isinukbit ang bag sa balikat.

“Ivan, I still care about you. That's why this is difficult. But caring about you doesn't mean I'll keep putting myself last.”

Wala siyang naisagot.

“Take care,” sabi ni Nina.

Pagkatapos, umalis ito.

Hindi siya nito tiningnan ulit bago lumabas ng café.

Ivan remained seated, his coffee cooling beside the folder he had barely opened.

Hindi naman siya sinigawan ni Nina. Hindi rin siya inakusahan o pinilit na mangako ng kahit ano.

Ang ginawa lang nito ay ipaliwanag kung ano ang hindi na nito kayang tanggapin.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, mas mahirap iyong harapin kaysa sa galit.

Dahil kung galit si Nina, maaari niya itong sisihin sa pagiging emosyonal. Kung umiiyak ito, maaari niya itong patahimikin sa pamamagitan ng kaunting lambing.

Pero kung kalmado nitong tinatanggap na maaaring hindi niya kayang ibigay ang kailangan nito, wala siyang madaling paraan para ibalik ang dating sitwasyon.

He had not gone to the café looking for Nina.

But now that he had found her, he was forced to confront the possibility that she was learning how to live without waiting for him.

And he hated how little he could do about it without admitting how much he wanted her to stay.