LOGINHindi agad sinagot ni Nina ang susunod na mensahe ni Ivan.Hindi dahil gusto niya itong paghintayin, kundi dahil kasalukuyan siyang nag-eedit ng manuscript. Nang matapos siya sa isang pahina, saka niya kinuha ang phone at binasa ulit ang mensahe nito.Let me know when you're free.Walang oras. Walang paliwanag kung bakit gusto siyang makita.Dati, sapat na iyon para baguhin niya ang buong araw niya. Ngayon, nag-reply siya nang simple.I'll let you know.Pagkatapos, ibinalik niya ang phone sa mesa.Hindi niya napansing ilang minuto nang nakatingin si Ivan sa sarili nitong screen sa kabilang bahagi ng lungsod.Hindi sanay si Ivan sa ganitong klaseng paghihintay.Sa trabaho, kapag may kailangan siyang sagot, may deadline. Kapag may kailangang desisyon, may taong responsable sa pagkuha ng impormasyon. Hindi niya kailangang manghula kung kailan siya makakatanggap ng tugon.Pero kay Nina, walang deadline ang paghihintay.Hindi nito sinabing ayaw siyang makita. Hindi rin nito sinabi kung kai
Kinabukasan, unang ginawa ni Nina pagkagising ay tingnan ang manuscript niya.Binasa niya ulit ang huling talata na isinulat niya kagabi, saka bahagyang ngumiti. Hindi pa perpekto ang eksena, pero sa wakas, may narating din siya matapos ang ilang araw na halos wala siyang maisulat.Dati, kapag ganitong oras, madalas ay naghihintay na siya ng mensahe mula kay Ivan. Kahit isang simpleng good morning lang, kaya nitong baguhin ang mood niya sa buong araw.Ngayon, iniwan muna niya ang phone sa mesa at naghanda ng almusal.Hindi ibig sabihin na hindi na niya nami-miss si Ivan. Namimiss niya pa rin ang mga sandaling malambing ito, ang mga pagkakataong pakiramdam niya ay siya lang ang nakikita nito. Pero unti-unti na niyang tinatanggap na hindi sapat ang ilang magagandang sandali para burahin ang paulit-ulit na sakit.Habang kumakain, naalala niya ang pusang nakita niya sa entrance ng building kahapon.Naisip niyang magtanong sa guard kung may may-ari iyon. Kung wala, baka puwede siyang mag-i
Hindi agad umalis si Ivan sa café matapos mawala si Nina sa paningin niya.Nasa mesa pa rin ang kape niya, malamig na, habang nakabukas ang folder na halos hindi niya nagalaw. Paulit-ulit niyang naaalala ang huling sinabi ni Nina.Caring about you doesn't mean I'll keep putting myself last.Hindi niya nagustuhan ang narinig niya. Mas lalong hindi niya nagustuhan na wala siyang maisip na sagot na hindi magmumukhang depensa.Sa huli, isinara niya ang folder at tumayo.May trabaho siyang dapat tapusin. Maraming taong naghihintay ng desisyon niya. Hindi niya dapat ginugugol ang oras niya sa pag-iisip tungkol sa isang babaeng nagpasyang unahin ang sarili niya.At gayon pa man, bago siya tuluyang lumabas, napatingin siya sa pintuan kung saan dumaan si Nina.For the first time, he wondered what she was like when she wasn't trying to be enough for him.Pag-uwi ni Nina, hindi niya agad binuksan ang laptop.Inilapag niya ang bag sa tabi ng mesa, nagpalit ng komportableng damit, at nagpunta sa k
The following afternoon, natapos nang mas maaga ang meeting ni Ivan kaysa sa inaasahan niya.May isa pa sana siyang appointment sa opisina, pero nag-request ang kabilang party na ilipat iyon sa susunod na araw. Dahil nasa labas na siya, nagpasya siyang dumaan sa isang café malapit sa business district para mag-review ng ilang documents bago bumalik sa opisina.Hindi niya inaasahang makikita si Nina roon.Napansin niya ito habang papasok siya, nakaupo sa isang mesa malapit sa bintana. Bukas ang laptop nito, may notebook sa tabi ng kape, at nakakunot ang noo habang may binabasang ilang linya sa screen.Mukhang abala ito.Dapat ay nagpatuloy lang si Ivan sa pag-order niya. Wala naman siyang dahilan para lapitan ito, at hindi rin niya kailangang malaman kung bakit naroon si Nina.Pero bago pa siya makapagdesisyon, napatingin ito sa direksiyon niya.Nagtagpo ang mga mata nila.“Ivan?”Tumango siya. “Nandito ka pala.”“I'm working.” Tinuro ni Nina ang laptop niya, saka bahagyang ngumiti. “I
Kinabukasan, nagising si Nina sa katahimikan ng apartment ni Ivan.Ilang segundo siyang nakatitig sa kisame bago niya naalala kung nasaan siya. Malamig ang kuwarto, makapal ang kurtina, at halos walang tunog mula sa labas.Wala na si Ivan.Sa bedside table, may basong tubig at isang maliit na papel.Car will take you home. Breakfast is in the dining area.Napangiti si Nina nang mapait.Kahit ang pag-uwi niya, nakaayos na bago pa man siya magising. Hindi niya kailangang mag-book ng sasakyan o mag-isip kung paano siya makakauwi.Pero wala ring paalam.Walang good morning. Walang I had to leave early.Sa buhay ni Ivan, tila kayang ayusin ang lahat sa pamamagitan ng isang utos. Ang hindi niya lang kayang gawin ay iparamdam kay Nina na gusto talaga siya nitong manatili.Sa dining area, may babaeng naka-uniform na nag-aayos ng mga bulaklak sa mesa.“Good morning, ma'am. Would you like breakfast?”“Good morning. Yes, please. Thank you.”Habang kumakain, napansin ni Nina ang malaking painting
Hindi agad nakatulog si Ivan.Nakatayo siya sa harap ng malalaking bintana ng apartment, hawak ang baso ng tubig na kanina pa niya hindi iniinom. Sa kabilang kuwarto, tahimik na si Nina. Ilang minuto na ang lumipas mula nang iwan siya nitong mag-isa sa sala, pero hanggang ngayon, bumabalik pa rin sa isip niya ang huling sinabi nito.Maybe I'm tired.Napailing siya.Pagod? Sa kanya?Dati, hindi natutulog si Nina hangga't hindi sila maayos. Kahit siya ang may kasalanan, kahit siya ang unang umiwas, ang babae pa rin ang lumalapit. Minsan may dalang pagkain, minsan may yakap, at kung minsan, simpleng tanong lang kung galit pa ba siya.Hindi niya kailangang gumawa ng kahit ano.Alam niyang babalik ito.Pero ngayong gabi, may kakaiba sa katahimikan ni Nina. Hindi ito iyong katahimikang naghihintay na suyuin. Hindi rin iyong katahimikang may kasunod na mahabang paliwanag.Parang wala na itong hinihintay.At hindi niya nagustuhan ang pakiramdam na iyon.Napatitig siya sa sariling repleksiyon







