Chapter 4: The Boy Who Never Begged

Hindi agad nakatulog si Ivan.

Nakatayo siya sa harap ng malalaking bintana ng apartment, hawak ang baso ng tubig na kanina pa niya hindi iniinom. Sa kabilang kuwarto, tahimik na si Nina. Ilang minuto na ang lumipas mula nang iwan siya nitong mag-isa sa sala, pero hanggang ngayon, bumabalik pa rin sa isip niya ang huling sinabi nito.

Maybe I'm tired.

Napailing siya.

Pagod? Sa kanya?

Dati, hindi natutulog si Nina hangga't hindi sila maayos. Kahit siya ang may kasalanan, kahit siya ang unang umiwas, ang babae pa rin ang lumalapit. Minsan may dalang pagkain, minsan may yakap, at kung minsan, simpleng tanong lang kung galit pa ba siya.

Hindi niya kailangang gumawa ng kahit ano.

Alam niyang babalik ito.

Pero ngayong gabi, may kakaiba sa katahimikan ni Nina. Hindi ito iyong katahimikang naghihintay na suyuin. Hindi rin iyong katahimikang may kasunod na mahabang paliwanag.

Parang wala na itong hinihintay.

At hindi niya nagustuhan ang pakiramdam na iyon.

Napatitig siya sa sariling repleksiyon sa salamin. Pareho pa rin ang mukha niya—maayos, kalmado, walang bahid ng pag-aalala. Ito ang mukha na nakasanayan niyang ipakita sa mundo.

Walang makakakita kung ano ang iniisip niya.

Walang makakaalam kung ano ang kinatatakutan niya.

Ganoon dapat.

Dahil noong bata pa siya, natutunan niyang ang taong unang nagpapakita ng kahinaan ang siyang unang nasasaktan.

Hindi niya maalala kung kailan eksaktong nagsimula ang paniniwalang iyon.

Pero naalala niya ang isang gabi.

Isang gabing labindalawang taong gulang siya, nakatayo sa labas ng opisina ng kanyang ama, hawak ang papel na kailangan nitong pirmahan para sa school.

At sa unang pagkakataon, narinig niya ang kanyang ina na nagsabing gusto na nitong umalis.

---

“Hindi mo kailangang gawin ito sa harap ng bata.”

Mahina ang boses ng kanyang ina, pero malinaw ang bawat salita sa pagitan ng bahagyang nakabukas na p***o.

“Then take him away.”

Hindi sumigaw ang kanyang ama.

Hindi nito kailangang sumigaw para matakot ang mga tao.

Si Richard Cross ay isang lalaking sanay masunod. Sa bahay nila, ang mga desisyon nito ang nagiging desisyon ng lahat. Ang oras ng pagkain, ang mga bisitang puwedeng dumalaw, maging ang mga kaibigang puwedeng makasama ni Ivan ay kadalasang dumadaan muna sa pahintulot nito.

Nakatayo lang si Ivan sa pasilyo, hawak ang papel na unti-unting nalulukot sa kamay niya.

Gusto niyang pumasok.

Gusto niyang itanong kung bakit nag-aaway ang mga magulang niya.

Pero may naalala siyang sinabi ng kanyang ama noong nakaraang linggo, matapos siyang umiyak dahil natalo siya sa isang kompetisyon.

Men don't beg for things they can't control.

Hindi niya alam noon kung bakit iyon ang sinabi sa kanya ng ama niya. Bata pa siya. Ang alam lang niya, nang tumigil siyang umiyak, saka lamang muling kinausap siya nito.

Kaya hindi siya pumasok sa opisina.

Hindi siya nagtanong.

At nang tuluyang bumukas ang p***o, umatras siya nang isang hakbang.

Lumabas ang kanyang ina na namumugto ang mga mata. Nang makita siya nito, agad itong lumuhod sa harap niya.

“Ivan, baby…”

Hinawakan nito ang magkabilang pisngi niya.

“May kailangan akong ayusin. Pero mahal na mahal kita, okay?”

Gusto niyang itanong kung aalis ba ito.

Gusto niyang sabihin na huwag.

Sa halip, tumango siya.

“Okay, Mama.”

Niyakap siya nito nang mahigpit, at sa loob ng ilang segundo, gusto niyang kumapit. Gusto niyang sabihin na ayaw niyang matulog nang hindi ito katabi. Na natatakot siyang baka hindi na ito bumalik.

Pero bago pa niya magawa iyon, narinig niya ang boses ng kanyang ama mula sa loob ng opisina.

“Let him go. You're upsetting him.”

Dahan-dahang bumitaw ang kanyang ina.

At si Ivan, labindalawang taong gulang, ay nanatiling nakatayo habang pinapanood itong maglakad palayo.

Hindi siya umiyak.

Hindi dahil hindi siya nasaktan.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, naisip niyang baka ang pag-iyak ang dahilan kung bakit mas madaling iwan ang isang tao.

---

Makalipas ang ilang linggo, bumalik ang kanyang ina.

May dala itong maliit na kahon ng paborito niyang chocolates at isang bagong laruan na matagal na niyang hinihingi. Lumuhod ito sa harap niya at ngumiti, pero halata sa mukha nitong may gusto itong sabihin na hindi nito kayang sabihin.

“I'm sorry, baby.”

Tiningnan ni Ivan ang kahon.

Pagkatapos, ang kanyang ina.

“Are you leaving again?”

Nawala ang ngiti nito.

“I don't know.”

Dalawang salita lang.

Pero sapat iyon para may mabasag sa loob niya.

Hindi niya hinayaang makita iyon ng kanyang ina. Kinuha niya ang chocolates, nagpasalamat, at bumalik sa ginagawa niyang homework.

Makalipas ang ilang minuto, pumasok ang kanyang ama.

“Did you ask your mother when she's leaving?”

Hindi sumagot si Ivan.

“Look at me when I'm talking to you.”

Dahan-dahan siyang tumingin.

“People will disappoint you,” sabi ni Richard. “You can spend your whole life asking them to stay, or you can make sure you never need to ask.”

Natatandaan pa ni Ivan ang pagkakaupo ng kanyang ama sa tabi niya, ang maayos nitong suit, ang relo sa pulso, at ang kalmadong mukha ng isang taong naniniwalang ang bawat problema ay may solusyon kung sapat kang matalino.

“Never put yourself in a position where someone else has the power to hurt you,” dagdag nito.

Hindi iyon yakap.

Hindi iyon ang sagot na gusto niyang marinig.

Pero iyon ang itinuro sa kanya ng tanging magulang na nanatili sa bahay.

Kaya sinunod niya.

Naging mas mahusay siya sa school. Natutong manalo nang hindi nagyayabang at matalo nang hindi nagpapakita ng pagkadismaya. Kapag may problema, naghahanap siya ng solusyon bago pa man ito malaman ng iba.

Unti-unti, natutunan niyang ang katahimikan ay maaaring maging panangga. Ang pera ay maaaring magbigay ng kalayaan. Ang kapangyarihan ay maaaring pumigil sa mga taong umalis nang walang paliwanag.

At ang taong hindi humihingi ng pagmamahal ay hindi kailangang marinig ang salitang hindi.

Hindi niya namalayang ang itinuring niyang proteksiyon ay naging pader na rin sa pagitan niya at ng ibang tao.

Lalo na sa mga taong gusto siyang mahalin.

---

“Are you still awake?”

Napalingon si Ivan.

Nakatayo si Nina sa may pintuan ng sala, nakasuot ng maluwag na T-shirt na hiniram niya sa kuwarto nito. Magulo ang buhok at halatang antok pa.

“Why?” tanong niya.

“I'm thirsty.”

Itinuro niya ang pitsel ng tubig sa mesa.

“Then drink.”

Tumango si Nina at lumapit. Nagbuhos ito ng tubig, uminom, at ibinalik ang baso sa mesa.

Hindi siya nito tinanong kung bakit gising pa siya.

Hindi rin ito lumapit para yakapin siya.

Sa halip, tumingin lang ito sa kanya bago bumalik sa kuwarto.

“Ivan?”

“What?”

“Good night.”

Napahinto siya.

“Good night.”

Isinara ni Nina ang p***o.

Simple lang ang pangyayari. Walang away, walang paratang, walang dahilan para mainis.

Pero nang mawala ito sa paningin niya, biglang bumalik ang pakiramdam na matagal na niyang iniiwasan.

Ang pakiramdam ng isang batang nakatayo sa pasilyo, hawak ang isang papel na walang silbi dahil ang taong gusto niyang makausap ay may ibang piniling kausapin.

Hindi niya gusto ang pagkakatulad.

Hindi naman aalis si Nina. Wala itong sinabing aalis ito. Hindi rin niya ito pinapaalis.

Pero paano kung isang araw, tumigil itong maghintay?

Paano kung matutunan nitong hindi na kailangang magmakaawa para sa atensiyon?

At paano kung sa oras na mapansin niya iyon, huli na?

Napahigpit ang hawak niya sa baso.

Hindi niya kailangang sagutin ang mga tanong na iyon.

Kailangan lang niyang siguraduhing hindi siya ang taong naiiwan.

At sa isip ni Ivan, may pagkakaiba ang pagnanais na manatili ang isang tao at ang pagtiyak na hindi ito makakaalis.

Hindi pa niya kayang aminin kung gaano kalapit sa isa't isa ang dalawang iyon.