Chapter 10 : ตอกย้ำ

วันที่เขาประกาศกร้าวว่า 'อย่าล้ำเส้น' พิมดาวก็พยายามใช้ชีวิตอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอทำตัวเหมือนวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในคฤหาสน์

เธอหลบไม่ให้เขารำคาญสายตาเมื่อเห็นหน้าด้วยการไปขลุกตัวอยู่ตรงบริเวณห้องจิบน้ำชาที่เห็นวิวสวนและอ่านหนังสือเป็นส่วนใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังใส่ใจรอเขากลับมาถึงบ้านก่อนแล้วค่อยนอน (แยกห้อง) พร้อมกัน

เขามักจะกลับมาในเวลาประมาณเที่ยงคืนถึงตีหนึ่งเป็นส่วนมาก ซึ่งระหว่างนั้นเธอก็จะพัฒนาตนเองด้านอื่น ทั้งการฝึกบุคลิกภาพให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น การอ่านหนังสือ ดูซีรีส์ฝึกภาษาที่แน่นอยู่แล้วให้ดีขึ้นไปอีก และพอกะ ๆ เวลาว่าสามีจะเดินทางกลับมา เธอถึงจะเดินไปแอบดูอยู่บริเวณประตูบานเลื่อน เพราะคฤหาสน์หลังนี้มีขนาดใหญ่และเก็บเสียงมาก ทำให้ไม่ค่อยได้ยินเสียงอะไร

และเมื่อเห็นเขาลงจากรถหญิงสาวก็จะรีบไปแอบแถวห้องครัวเพื่อเลี่ยงการปะทะ ซึ่งลูปชีวิตของเธอก็จะวนเวียนแบบนี้ทุกวัน

"ใกล้จะมาแล้วมั้ง" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางเก็บหนังสือไปวางไว้ในตู้โชว์และเดินออกไปหน้าประตู แต่ก็ดันพบร่างสูงใหญ่ที่เดินโซซัดโซเซเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเมามายอย่างไม่ทันตั้งตัว

ในตอนแรกพิมดาวก็แอบอยู่แถว ๆ ตู้ แต่พอเห็นจังหวะที่เขากำลังจะเดินลงมานั่งที่โซฟาและดูเหมือนจะเซเธอเลยรีบวิ่งเข้าไปประคองด้วยสัญชาตญาณ

"ระวังค่ะเฮีย"

"ปล่อย..." อินหลงยกมือมาปัดป้องหญิงสาว ทั้งยังส่งสายตาดุ ๆ มาที่เธอ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่ก็ยังคงฉายสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเธอมาอยู่ใกล้

"อยากจะผิดกฎข้อที่สองหรือยังไง..." แม้จะเมาจนพูดแทบไม่รู้เรื่อง สติก็แทบเลือนหายแต่ทิฐิที่คนตัวสูงมีให้เธอนั้นไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

"ถ้ามันจำเป็นก็ต้องผิดแหละค่ะ" พิมดาวนั่งย่อตัวลงข้าง ๆ และประคองร่างแกร่งที่โอนเอนไปมาให้นอนแนบไปบนโซฟา รู้ดีว่าต้องอย่าล้ำเส้นที่เขาขีดไว้ แต่การเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้แล้วมันก็อดไม่ได้จริง ๆ 

"อือ..." คนตัวสูงครางอื้ออึงในลำคออย่างไม่ได้ศัพท์ พิมดาวจึงจัดการถอดถุงเท้าและไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาซับตามใบหน้าหล่อเหลา

"อย่ามาแตะตัวฉัน..." แม้จะแทบหลับไปแล้ว แต่จิตใต้สำนึกของคนตัวสูงก็ยังคงปฏิเสธเธอจนถึงที่สุด หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย พลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าของเขาต่อไป

เธอไล่ซับตามกรอบขมับจนถึงสันกรามและลำคอที่มีรอยสักเท่ ๆ อย่าง 'Liberté' ไล่ลงมาตามความยาวทีละตัวอักษรซึ่งเธอก็ไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่พอมาอยู่บนร่างกายแสนสง่างามแล้วมันดูเป็นศิลปะที่สวยสุด ๆ 

"..." ระหว่างที่มือน้อยกำลังทำหน้าที่เช็ดตัวให้อินหลงอยู่นั้น ลมหายใจของเธอก็เริ่มติดขัด เพราะปลายนิ้วที่สัมผัสโดนผิวร้อนของเขาทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา

เธอพยายามสลัดความคิดมากมายในหัวออกไป และหยุดการเช็ดเนื้อตัวอยู่แค่ลำคอกับไหปลาร้าโค้งสวยของเขา แม้ว่าแก้มของเธอจะมีอาการร้อนผ่าวแต่เธอก็ต้องไม่สนใจ...

หญิงสาวเดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวคนที่นอนหลับไปแล้วสังเกตได้จากลมหายใจสม่ำเสมอ และกลับมานั่งอยู่บนโซฟาตัวข้าง ๆ นั่งมองหน้าเขาสักพักพลางคิดว่าเวลานอนหลับแบบนี้ก็ดูสงบดีนี่นา มันจะมีช่วงเวลาที่เธอกับเขาจะพูดจากันดี ๆ กันบ้างไหมนะ...

นั่งมองไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มจะเคลิ้ม พิมดาวไม่รู้ว่าตัวเองเผลอนั่งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นนานเท่าไหร่ จนกระทั่งภาพต่าง ๆ เริ่มมืดลงเรื่อย ๆ และกลายเป็นการหลับใหลตามเขาไป

เวลา 05.00 นาฬิกา

"..." หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงสาวใช้เริ่มออกมาทำงานบ้านกันแล้ว และนาฬิกาบ่งบอกเวลาตีห้า เธอจึงรีบขยี้ตาและหันไปมองหาร่างสูงที่เคยนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว แต่ก็พบกับความว่างเปล่า...

เขาตื่นแล้วเหรอ...แล้วเมื่อกี้เธอเผลอนั่งหลับไปพร้อมกับเขาแบบนี้จะโดนต่อว่าอีกไหมเนี่ย

"ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะคะคุณพิม"

"ไม่เป็นไรค่ะ...แล้วเฮียล่ะคะ"

"คุณชายขึ้นไปบนห้องไม่ถึงสิบนาทีนี้เองค่ะ"

"อ๋อค่ะ ฝากงานบ้านด้วยนะคะ" ว่าจบหญิงสาวก็รีบเดินขึ้นไปชั้นสองด้วยความเมื่อยล้า เธอผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ปกติเธอไม่ใช่คนหลับง่ายขนาดนั้น

ปัง!

ทันทีที่เดินมาถึงชั้นสอง ประตูห้องของอินหลงก็เปิดออกมาอย่างแรงจนเธอสะดุ้งโหยง

"ต่อไปอย่าคิดจะแตะตัวฉันตอนเมาอีก เธออยากผิดกฎข้อที่สองหรือยังไง มีปัญญาจ่ายค่าปรับให้ฉันเหรอ" พอประจันหน้ากันเขาก็เปิดฉากตำหนิเธอทันที ตอนนี้แววตาที่เคยเมามายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาตามธรรมชาติซึ่งเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าเขาสร่างเมาแล้ว...และจำทุกอย่างได้

"พิมไม่ได้มีเจตนาแบบแบบนั้นนะคะ พิมแค่เห็นว่าเฮียเมาเลยจะเช็ดตัวให้..."

"ฉันโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก รู้ขอบเขตของตัวเองบ้าง"

"..." พิมดาวถึงกับเงียบ จะให้เธอทำยังไงในเมื่อมีคนเมานอนแอ๋อยู่ต่อหน้าและคน ๆ นั้นก็คือสามีทางทะเบียนสมรสของเธอ ถ้าหญิงสาวปล่อยให้เขาล้มลงกับพื้นเธอก็โดนต่อว่าอยู่ดี

"อย่าทำตัวเหมือนเป็นคนสำคัญในชีวิตฉัน...เคยบอกแล้วไงว่าอย่าล้ำเส้น" หญิงสาวเม้มปากแน่น แค่ดูแลเขาตอนเมาแทบไม่ได้สติมันผิดขนาดนั้นเลยหรือถึงต้องพูดจาแรง ๆ ใส่เธออีกแล้ว

สรุปง่าย ๆ ทำดีก็ด่า ไม่ทำดีเลยยิ่งจะโดนด่าหนักกว่าเดิม แล้วเธอจะไปเลือกอะไรได้นอกจากทำดีต่อไปและโดนด่าเหมือนเดิม

"พิมขอโทษค่ะถ้าทำให้เฮียไม่สบายใจ" คำขอโทษออกมาจากปากคนตัวเล็กอย่างกล้ำกลืน แม้จะมั่นใจว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่สถานะของเธอตอนนี้นั้นไม่สามารถแข็งข้อกับเขาได้ ถ้าทำให้เขาไม่พอใจก็แค่ขอโทษ มันไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอลดลงหรอก

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่าไร้ศักดิ์ศรีความเป็นคนนั่นแหละจะเป็นวันที่เธอไม่ทน

"รู้แล้วก็อย่าทำอีก" แม้เสียงของเขาจะดูลดระดับความแข็งกร้าวลงนิดหน่อยหลังจากได้ยินคำขอโทษจากเธอ แต่มันก็ยังคงกระด้างไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่

ปัง!

เสียงประดูห้องนอนถูกปิดดังปังต่อหน้าเธอ หญิงสาวยืนกำหมัดนิ่งงันอยู่หน้าห้องของอินหลง พลางปล่อยให้ความเงียบกัดกินหัวใจไปเรื่อย ๆ เพราะเธอคงทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามเป็นภรรยาที่ดีของเขาต่อไป แม้ว่าเขาจะเกลียดกันก็ตาม