Chapter 11 : ขัดหูขัดตา

ชีวิตคู่ของพิมดาวและอินหลงดำเนินไปอย่างขมขื่น เธอพยายามทำดีกับเขาทุกวัน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความไม่แยแสและไม่ใส่ใจในสิ่งใด ๆ ที่เธอทำไปเช่นเคย

ซึ่งนั่นคงทำให้เธอเริ่มชิน แต่ถึงอย่างนั้นลึก ๆ ในใจก็อยากถูกยอมรับจากเขาเหมือนกัน อย่างน้อยก็ในฐานะเพื่อนร่วมโลกก็ได้ แม้ว่าเขาจะมองว่าเธออยากแต่งงานกับเขาใจจะขาดก็เถอะ

แต่ชีวิตเธอในตอนนี้นั้นก็ไม่ได้แย่เลย...เธอถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนที่แสนใจดีมีเมตตาต่อเธอไม่ว่าจะเป็นครอบครัวจาง หรือแม้กระทั่งพี่แม่บ้านและบอดีการ์ดทุกคนนั้นให้เกียรติเธอเสมอจนบางครั้งหญิงสาวก็แอบเกรงใจพวกเขา

จะมีใจร้ายก็แค่คน ๆ เดียวนั่นแหละ...แต่จะทำยังไงได้ ก็คุณชายเขา 'ดื้อมาก' และ 'หัวรั้นมาก' นี่นา

"จะตีสามแล้วคุณพิมยังไม่นอนเหรอคะ" แม่บ้านจิงที่งัวเงียมาหาน้ำดื่มพบกับนายหญิงที่กำลังนั่งอยู่โซฟาห้องโถงพอดี

"รอเฮียอินน่ะค่ะ ตีสามแล้วยังไม่กลับบ้านเลย" เอาจริงก็แอบเป็นห่วงเขานั่นแหละ เพราะเวลาเขาไปดูแลกาสิโนนั้นจะกลับบ้านอย่างช้าสุดก็ตีหนึ่ง แต่ตอนนี้มันตีสามเข้าไปแล้ว โทรไปก็ไม่รับ...แต่ความจริงก็คือเขาแทบไม่เคยรับสายเธออยู่แล้ว ถ้าโชคดีที่เขารับสายจริง ๆ พ่อคุณก็วีนยับจนแทบวางสายไม่ทัน

"พิมคิดว่าจะลองไปดูที่กาสิโนหน่อยค่ะ...ได้ไหมคะ" พิมดาวหันไปคุยกับแม่บ้านจิง

"น่าจะได้นะคะ พี่คนขับรถและพี่การ์ดรอบดึกน่าจะพาไปได้ค่ะ" เธอพูดถึงการจัดเวรยามดูแลคฤหาสน์หลังงามแห่งนี้อย่างเข้มงวด ทั้งเช้าและค่ำตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ที่พักแห่งนี้จะรายล้อมไปด้วยหนุ่มชุดดำเต็มไปหมด สมกับเป็นบ้านของมาเฟีย

"โอเคจ้ะ งั้นพี่จิงไปกับพิมนะ"

"ได้เลยค่ะคุณพิม"

หลังจากนั้นพิมดาวและจิงก็พากันเดินออกมายังลานจอดรถที่มีรถซูเปอร์คาร์ และรถหรูมากมายจอดเรียงกันเด่นสง่า

"ช่วยพาฉันไปกาสิโนทีนะคะ" การ์ดชุดดำและคนขับรถก้มหน้ารับคำสั่งนายหญิงของบ้าน หญิงสาวเข้าไปนั่งในรถ Rolls-Royce ที่ถูกออกแบบมาสำหรับบุคคล VIP เพราะสามารถกันกระสุนได้และความปลอดภัยสูงในระดับหนึ่ง

ก่อนที่ขบวนรถสีดำจำนวนสามคันจะเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ตระกูลจาง ซึ่งคันของเธออยู่ตรงกลางถูกนำหน้าด้วยบอดีการ์ดคันที่หนึ่ง และตบท้ายด้วยคันที่มีทั้งการ์ดและแม่บ้านคันที่สาม

ในตอนที่มาอยู่ที่นี่แรก ๆ เธอก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ ที่เวลาจะออกไปไหนมาไหนมักจะต้องเป็นเรื่องใหญ่และแห่กันไปหลายคน แต่เธอก็รู้ว่าเพราะความปลอดภัยเป็นหลักจึงทำให้ต้องมีการ์ดประกบตลอด เพราะไม่รู้ว่าคนจากพวกตระกูลลีจะมาเล่นงานเธอเมื่อไหร่...

Prime casino

เพียงไม่นานรถคันหรูก็เดินทางมาถึงกาสิโนขนาดใหญ่ซึ่งเป็นที่ทำงานของอินหลง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเห็น และก็ต้องตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก เพราะตึกน่าจะสูงไม่ต่ำกว่าสิบสองชั้น พอเดินเข้ามาก็พบกับเครื่องเล่นแสงสีเสียงมากมาย ทั้ง Slot ตู้หยอดเหรียญต่าง ๆ เดินไปเรื่อย ๆ ก็จะพบโซนสำหรับเล่นไพ่ รูเล็ต และอื่น ๆ มากมายละลานตาเต็มไปหมด

บอดีการ์ดเดินนำนายหญิงพิมดาวไปเรื่อย ๆ เพื่อให้ถึงชั้นในสุดซึ่งเป็นที่ทำงานของจาง อินหลงโดยเฉพาะ เพียงครู่เธอก็เดินผ่านผู้คนมากมายที่กำลังสนุกสนานกับการพนัน แม้จะเป็นเวลาตีสามแล้วแต่เหล่านักเสี่ยงโชคก็ยังแน่นกาสิโน ทำให้ตอกย้ำความสำเร็จของธุรกิจนี้จริง ๆ 

ทันทีที่เดินเข้าไปถึงส่วนในสุดของกาสิโน หญิงสาวก็เห็นกลุ่มคนชุดดำกำลังกระทืบชายคนหนึ่งอยู่บนพื้น เธอตกใจมากจึงรีบเดินเข้าไปดู...และพบว่าผู้สั่งการที่นั่งอยู่ตรงกลางคือสามีของเธอนั่นเอง

พอเขาเห็นหน้าเธอปุ๊บ คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที

"มาที่นี่ทำไม!" เขาตวาดใส่เธอทันทีอย่างไม่เกรงใจว่าลูกน้องจะได้ยิน

"พิมเห็นเฮียยังไม่กลับ...นึกว่าเป็นอะไรเลยออกมาดูค่ะ"

"ไร้สาระ! เลิกทำเหมือนฉันเป็นเด็กสักที ฉันจะกลับบ้านกี่โมงมันก็เรื่องของฉัน" การที่พิมดาวมาตามกลับบ้านมันไม่ทำให้เขาหัวเสียเท่าเห็นเธออยู่ในเดรสความยาวเท่าเข่าสีขาวที่ดูบางจนแทบจะแนบไปกับรูปร่างสะโอดสะอง

ช่างไม่เหมาะสมและขัดหูขัดตาจริง ๆ แบบนี้มันน่าดุให้น้ำตาไหลเสียให้เข็ด!

"พิมเข้าใจค่ะ แต่พิมแค่เป็นห่วง..."

"เห็นว่าฉันยังอยู่ดีก็กลับไปได้แล้วสิ ออกมาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้มันอันตราย แถมแต่งตัวไม่ดูกาลเทศะอีก น่ารำคาญ!"

"ไม่ค่ะ...พิมจะรอกลับพร้อมเฮีย" แม้จะถูกด่าว่าน่ารำคาญ แต่เธอก็ยังยืนกรานจะรอกลับพร้อมสามี

"ฉันบอกให้กลับไปก่อน"

"พิมอยากกลับพร้อมเฮียค่ะ"

"ดื้อด้านจริง! อยากรอนักก็ลงมานั่งตรงนี้เลย" ไม่พูดเปล่าแต่ชายหนุ่มยังฉุดข้อมือเล็กให้ลงไปนั่งข้าง ๆ เขาบนโซฟาตัวใหญ่

"นั่งลงแล้วก็ดูซะ...พวกมึง จัดการมันต่อ" อินหลงพยักหน้าสั่งการลูกน้องให้กระทืบชายวัยกลางคนต่อ พิมดาวที่เห็นความรุนแรงต่อหน้าก็ทำได้แต่กำชุดประโปรงจนยับยู่ยี่ด้วยความตกใจและหวาดกลัวขั้นสุดจนต้องพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ผะ-ผมขอโทษครับท่าน ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ให้ได้ครับ ไว้ชีวิตผมเถอะ!" ชายหนุ่มที่นอนจมรอยแผลตะโกนขอชีวิตจากอินหลง มาเฟียหนุ่มจึงยกมือให้การ์ดหยุดการกระทำและจับลูกหนี้ที่ถูกกระทืบมานั่งคุกเข่าต่อหน้าร่างสูง

"ขอชีวิตเหรอ...กูให้มึงมากี่ครั้งแล้ว ก็ไม่เห็นมึงจะจำ จนแล้วยังเสือกไม่เจียม เล่นพนันจนลูกเมียต้องไปอยู่ห้องเช่าแคบ ๆ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยความน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม พิมดาวได้แต่มองเสี้ยวหน้าหล่อเหลานั้นเงียบ ๆ ถึงเธอจะโดนเขาพูดจาไม่ดีใส่อยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้ดูโหดขนาดนี้

"จำเอาไว้ว่านี่คือบทเรียนของการไม่รู้จักพอ" พูดจบเขาก็ฉุดข้อมือของพิมดาวให้ลุกขึ้นและเดินออกมาจากบริเวณนั้นทันทีโดยมีเสียงกรีดร้องของชายคนนั้นดังตามหลังมา หญิงสาวรู้สึกกลัวและกังวลเกี่ยวกับชายคนนั้นเป็นอย่างมากจึงตัดสินใจเอ่ยถามอินหลงที่ยับคงเกาะกุมข้อมือน้อยพลางพาเธอเดินไปเรื่อย ๆ 

"เฮียคะ...เขาจะเป็นยังไงต่อเหรอคะ"

"ก็โดนกระทืบสิถามโง่ ๆ "

"ไม่ใช่ค่ะ พิมหมายถึง..."

"จะฆ่ามันไหมอย่างนั้นสินะ"

"...ค่ะ"

"ก็แค่สั่งสอนให้รู้จักจำ ไม่กะเอาถึงตายหรอก แต่พิการไหมก็ไม่แน่" เขาเอ่ยอย่างเย็นชา ถึงแม้จะเป็นลูกชายคนเล็กและอายุเพียงยี่สิบปลาย แต่บารมีและความน่าเกรงขามของเขานั้นไม่ได้แพ้พ่อหรือพี่ ๆ ของเขาเลย

"..." เมื่อได้ยินคำตอบคนตัวเล็กก็เลือกที่จะเงียบแทนการถามซอกแซกเพิ่ม เพราะกลัวจะทำให้ร่างใหญ่ที่เกาะกุมข้อมือของเธออยู่หงุดหงิดมากขึ้น จนกระทั่งเดินมาสักพักก็มาถึงหน้าทางเข้ากาสิโนที่มีรถจอดรออยู่แล้ว

เขาเปิดประตูและผลักให้เธอเข้าไปนั่งข้างในพร้อมตามเข้ามานั่งข้าง ๆ 

"ทีหลังอย่าแต่งตัวแบบนี้ไปไหนมาไหนอีก"

"..."

"มันไม่สมควร"

"ค่ะ..."

"แล้วอีกอย่าง อย่าออกไปข้างนอกคนเดียว เธอก็รู้ว่าศัตรูมันอยู่รอบประเทศ อยากเป็นศพตั้งแต่ยังสาวหรือไง" ก็จริงอย่างที่เขาว่า ถึงเธอจะเปิดตัวเป็นสะใภ้ของตระกูลจางแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยตลอดเวลา

"จะไปไหนมาไหนต้องมีฉันไปด้วยเท่านั้น" พิมดาวได้แต่พยักหน้าหงึกหงักตามคำพูดของสามีที่ดูเหมือนมีความห่วงใยแอบแฝงอย่างไรอย่างนั้น ถึงจะเกลียดขี้หน้ากันแค่ไหนแต่เขาก็อาจจะแอบเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอในสไตล์ของเขาอยู่ล่ะมั้งนะ