1 - ดงวิศวะ

(ซันนั่งไรเดอร์มาก็ได้)

เสียงแพรวพราวแนะนำเราผ่านสปีกเกอร์โฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหน้ากระจก ส่วนเราน่ะเหรอกำลังหยิบกระโปรงพลีทยาวยี่สิบสี่นิ้วมาสวม

พอออกจากผับมาเมื่อคืนไม่ทันไรรถยนต์เราก็ถูกชนท้ายเข้าอย่างจัง โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่าทำให้เราต้องส่งรถเข้าอู่ซ่อม พอเป็นแบบนี้แล้วเราจึงต้องหาวิธีไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง

“เราต้องทำยังไง”

(โหลดแอปไรเดอร์ที่ฉันแชร์ไปให้นะ แล้วซันก็กรอกข้อมูลปกติเลย)

“อือ แป๊บหนึ่งใส่เสื้อก่อน”

(เจอกัน)

“จ้า”

แพรวพราวตัดสายไป เราจัดการแต่งตัวให้เข้าระเบียบที่สุดกับชุดเซ็ทสุดท้ายในตู้เพราะยังไม่ได้ซักเลยสักที วัน ๆ เรายุ่งอยู่กับการทบทวนบทเรียน เตรียมสอบเก็บคะแนนและคลายเครียดด้วยการไปเที่ยว

ฟังไม่ผิดหรอก เราเอาเวลาที่มีค่าไปเที่ยวอาทิตย์ละหน เรื่องนี้อย่าให้ถึงหูคุณพ่อเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเราซวยแน่

เมื่อก่อนเราไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวกลางคืนแบบนี้หรอก ที่บ้านเคร่งครัดเป็นอย่างมากชนิดที่ว่าอึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก จนกระทั่งเราได้ทำผลงานดีเด่นให้ครอบครัวภูมิใจเมื่อเดือนก่อน คุณพ่อถึงยอมอนุมัติให้เราย้ายมาอยู่คอนโดมีเนียม

เรายืนส่องกระจกสไตล์มินิมอลที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้องริมหน้าต่าง กระจกยาวจนเห็นสัดส่วนทั้งหมดชัดเจน ก่อนจะค่อย ๆ เลือกกระเป๋าทีละใบมาลองเทียบดู

“กระเป๋าผ้าก็แล้วกัน” ในที่สุดก็เลือกได้แล้ว

เสร็จสับจึงหยิบแว่นตาสีขาวมาสวมเอาไว้จนกลายเป็นเด็กเรียนอย่างสมบูรณ์แบบ ใส่รองเท้าผ้าใบเข้าไปอีกพร้อมกับมัดผมหางม้าปล่อยปอยหวานลงตามกรอบหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเราเป็นรูปไข่ดูเรียวก็จริงอยู่ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีแก้ม กลัวว่าตนเองจะหน้าบานเท่ากระด้งจนถูกเพื่อนล้อน่ะสิ

แอปพลิเคชันที่เพื่อนส่งมาให้นี่มันใช้ยังไงล่ะเนี่ย

เราค่อย ๆ ทำตามคำแนะนำของแพรวพราวเพราะไม่เคยลองใช้มาก่อน ใช้เวลาไม่นานมากก็ยืนยันตำแหน่งหน้าคอนโดมีเนียมเรียบร้อยแล้ว ดูข้อมูลจากแผนที่ในแอปพลิเคชัน ผู้ที่เราต้องเรียกว่าไรเดอร์กำลังจะเลี้ยวเข้ามาในซอย

ไรเดอร์ xxx : ถึงแล้วครับ

เราตื่นเต้นจนใจสั่นกับการขึ้นรถคนแปลกหน้าครั้งแรกในชีวิต อ่านข้อความบนหน้าจอสมาร์ทโฟนจบก็รีบโกยเถอะโยมลงไปด้านล่าง

กระจกรถโตโยต้ายาริสที่เป็นคันเดียวกันในแอปพลิเคชันค่อย ๆ เลื่อนลงแล้วถามเราอย่างรีบเร่ง

“ให้ไปส่งตามหมุดเลยนะครับ”

“ค่ะพี่”

เราเปิดประตูขึ้นรถเองพร้อมกับนั่งเงียบตลอดทาง ถึงจะน่าหงุดหงิดไปบ้างที่พี่ไรเดอร์พาขับขึ้นถนนหลัก อ้อมไกลเป็นกิโลทั้งที่ความจริงไปทางลัดไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว จนในที่สุดก็จอดกึกที่หน้าประตูทางเข้า

“…” เราต้องลงตรงนี้ใช่ไหมเนี่ย?

ก้มมองในแอปพลิเคชันขึ้นชัดเจนว่าส่งผู้โดยสารเสร็จสิ้น เราจึงจำใจต้องเดินลงจากรถทั้งที่มันห่างไกลจากตึกคณะบริหาร

“ขอบคุณค่ะ”

แน่นอนว่าไรเดอร์ขับออกไปเฉยเลย ไม่แม้แต่หันมามองหน้าเรา

บรื้นนนน!!

ช่างเถอะ ถือซะว่าเราได้ขอบคุณตามมารยาท

เราเดินตามข้างร้านสะดวกซื้อติดกับตึกภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลเพราะถ้าเดินไปด้านหลังจะเร็วกว่า คนน้อยกว่า ทว่าเราคงจะคิดผิด เดินผ่านมาถึงลานสาธารณะ มีสระน้ำและป้ายคณะใหญ่เกือบเท่าฝาบ้านตั้งอยู่ บนแท่นป้ายมีนักศึกษากลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ด้วย พอเราเดินผ่านจึงกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย

“มาลูบป้ายเหรอค้าบบ~”

วันบ้าอะไรเนี่ย...น่าอายจะตายชัก

“คนสวยมีผัวยัง”

เอาน่าพวกเขาไม่รู้จักเรา

ไม่ รู้ จัก...เรา

“ไอ้นี่โสดคร้าบ”

ไม่รู้จัก...ก็ต้องรู้จักแล้วล่ะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเราโดนแซวสุดทางแน่ ไม่ได้มีแค่หนึ่ง สอง สาม แต่มีตลอดสายราวกับเป็นแหล่งรวมตัวของพวกเขาก่อนอาจารย์จะเข้าสอน

“เปล่าจ้า เราแค่ผ่านมาน่ะ”

เรายิ้มแบบธุรกิจให้ใครก็ไม่รู้และเอ่ยอย่างสบาย ๆ ทั้งที่ภายในใจมันเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ

“หลงทางเหรอให้ไปส่งป่าว” ใครก็ไม่รู้ตั้งท่าจะเดินตามหลังเรามา

คิดจะจีบกันโต้ง ๆ แบบนี้เลย?

“ไม่เป็นไรค่ะ เราอยู่ปีสองแล้ว”

“จริงอ่า หน้าเด็กนะเธอเนี่ย” เขายังอ้อร้อ ยิ้มจนตาหวานเยิ้มแถมยังยืนดักหน้าเราไม่ให้เดินไปไหน

รู้จักซันไชน์น้อยไปซะแล้ว

“ขอบคุณนะ” เรายิ้มหวานและรีบสาวเท้าหนีสุดชีวิต

เมธีนั่งเขียนตารางธาตุให้น้องชายจอมทัพอยู่บนม้าหินอ่อนข้างสวนสาธารณะ แต่เพราะพวกแม่งพูดจอแจกันไม่จบไม่สิ้นเขาจึงต้องท่องวนท่อนเดิม ๆ จนหงุดหงิด

“เอาใหม่ เคโพแทสเซียม ซีเอแคลเซียม...”

“เธอระวัง!! ระวังตกหลุมรักผมนะคร้าบ”

“เราจะระวังนะคะ” ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ใจกล้าเดินผ่านมาแถวนี้ตามลำพังยังคงถูกแซวตลอดทาง แล้วเธอก็ยังตอบกลับทุกคนด้วย

“เฮ้ยย~ น่ารักอ่ะเธออ”

“เงียบ ๆ หน่อยดิวะ” เมธีเอ่ยแทรกเสียงหัวเราะต่อกระซิกของเพื่อนในรุ่นที่มันชวนปวดหัวจนเขียนไม่จบสักที