บทนำ - แม่เสือสาว

เราชื่อ ‘ซันไชน์’ เพื่อนมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า ‘ซัน’ ปัจจุบันเรียนที่มหาวิทยาลัยดังเพราะครอบครัวเราเป็นคนมีอยู่มีกิน

ถ้าพูดแบบนี้ไม่เรียกว่าอวดรวยหรอกใช่ไหม?

พระจันทร์เต็มดวงสาดส่องไปทั่วหน้าผับไจแอนท์เฮฟวี่ ซึ่งเป็นผับที่นักศึกษามาเที่ยวเยอะที่สุดในย่านนี้

รวมถึงเราด้วย...ถึงจะมาไม่บ่อยก็เถอะ

“บัตรครับ”

การ์ดดูแลทางเข้ามองรูปร่างเราตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะว่าเราสวมเสื้อสีดำผูกรัดรอบต้นคอ แหวกร่องอก ไม่พอ ยังเปิดแผ่นหลังเนียนที่เราดูแลผิวพรรณจนขาวผ่องราวกับพอกผิวมาตลอดเวลาอีกด้วย ช่วงล่างคือกระโปรงสั้นประดับกลิตเตอร์ ใช้คลุมบั้นท้ายยังไม่มิดชิดเลยด้วยซ้ำ ดีที่ยังรัดเข้ารูปคล้ายทรงสอบทำให้ตอนนี้เราเปล่งประกายและโชว์เนื้อโชว์หนังสุด ๆ

“เรียบร้อยใช่ไหมคะ” เราเห็นเขาเงียบไปนานถึงได้ทักท้วง

“ค...ครับ เชิญเลย” การ์ดส่งบัตรคืนให้เรา

ภายในผับดังเปิดไฟสีแดง สลัว ๆ อยู่ท่ามกลางความมืด ราวกับห้องเชือด ไกลออกไปดีเจสาวก็กำลังมิกซ์เพลงพร้อมกับเต้นตามจังหวะ

หัวใจของเราเต้นตามแรงสั่นของคลื่นเบสที่หนักหน่วงจนแทบจะยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ไหวแล้ว

สายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เราจนรู้สึกได้ แม้ว่าจะยืนอยู่ในมุมมืดยังชวนให้รู้สึกประหม่ายังไงไม่รู้ แต่แล้วยังไงล่ะ เราแค่อยากมาสนุกคนเดียวแก้เครียด ดื่มมึน ๆ สักหน่อยจะได้นอนสบาย

“ขาวอย่างกะหลอดไฟ”

เพื่อนสนิทของ ‘เมธี’ จ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา ทั้งกลุ่มมีถึงสี่คนแต่กลับสนใจสาวสวยคนเดียวกัน

“รุ่นนี้พอกผิว พวกมึงอย่าไปหลงกลเลย กูเจอมาเยอะละ” จอมทัพเตือนสติเพื่อนทั้งกลุ่มถึงแม้จะรู้ว่ามันเปล่าประโยชน์

“กูว่าไม่” ภูริครุ่นคิดก่อนจะตัดบทเพื่อน

“พนันกับกูป่าวไอ้ภู” วายุแทรกพร้อมกับเหล่ตามองเมธีที่เอาแต่นั่งเงียบ เขาจิบเหล้าในแก้วอย่างสบายอารมณ์ขณะซุ่มมองผู้หญิงคนนั้นเงียบ ๆ

“เอาดิ กูว่าขาวโอโม่ของจริง” ภูริรีบล้วงกระเป๋าหาเงิน

ปั๊ก!

“ขาวเชี่ยไร! กูให้มึงพนันว่าไอ้เมธีมันจะพลาดหรือเปล่าคนนี้ ไม่ได้จะพนันว่าขาวจริงขาวพอกเว้ย” วายุตบศีรษะภูริเสียงดังฟังชัดพลางลอบสังเกตเพื่อนอย่างเมธี

“เกี่ยวไรกับกู?” เมธีเอ่ยเสียงเรียบเหล่ตาจ้องเขม็งคนตัวเล็ก

“ไปดิ มึงจะจ้องอีกนานไหม” วายุชักจะอารมณ์เสียเพราะภูริส่ายหน้าไม่พนันด้วย

ส่วนด้านเมธีนั้นเอาแต่แอบมองเธอพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่เริ่มเข้าไปสักที

“กูรู้ว่ามึงชอบ”

“สมกับเป็นเพื่อนรัก” เมธีเอ่ยเสียงเรียบ

เขาเห็นว่าเธอกำลังมีความสุขกับการดื่มทีละนิดแล้วร่อนเอวไปมา มองดูเพลินตาดีเหมือนกันจึงไม่อยากเข้าไปขัด

แกร๊ง~

เมธียกแก้วชนให้วายุก่อนจะกระดกดื่มหมดทีเดียว

“หมดเวลาแดกเหล้ากับพวกมึงละ”

พูดจบก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นพลางขยับเสื้อเชิ้ตให้เรียบตึง สายตาแพรวพราวจ้องเขม็งเหยื่อตัวน้อยที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกอย่างไม่สนใจใคร

ไม่ทันได้ทำความรู้จัก เธอก็หันมาสบตาเข้าพอดีพร้อมกับโปรยยิ้มหวานใส่เบา ๆ มือเรียวรวบเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลมวยสูงขึ้นขณะหันหลังให้ราวกับว่าเมื่อกี้นี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

“หื้ม! เจอเลยสาวน้อย” เมธีกระตุกยิ้มหวานเดินตรงไปที่โต๊ะของเธอ

เขาวางมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็นก่อนจะกระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอจากด้านหลัง

“มาคนเดียวเหรอ”

เรารู้สึกถึงลมหายใจร้อนเป่าลงรดต้นคอจนขนลุกวูบวาบชวนให้หัวใจสั่นไหว ตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าเราจะเก็บอาการได้หรือเปล่า

หวังว่าเขาจะจับไม่ได้นะ! เรื่องที่เราแอบสนใจเขาอยู่เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่อ่อยหรอก

“ระวังครับ!”

“อ๊ะ…”

มือหนาประคองเอวเราเอาไว้เต็มฝ่ามือเลยล่ะ จังหวะที่หันกลับมาดูหน้าเขาชัด ๆ แล้วเห็นกรอบหน้ารูปไข่ หัวคิ้วชนเข้าหากันเล็กน้อย สายตาคมเข้ม ริมฝีปากชุ่มชื้นน่าจูบก็มีความคิดในหัวแว๊บมาทันทีว่า… นี่มันผู้ชายในฝันชัด ๆ

หัวใจของเรากระตุกวูบยิ่งกว่าเดิมถึงจะรู้ว่าผู้ชายอย่างเขากำลังรุ่มร่ามร่างกายของเราอยู่ ฝ่ามือหนากำลังแผ่ความอบอุ่นจนเกือบจะร้อนมายังเนื้อหนังมังสาที่ปิดไม่มิดของเรา

ให้ตายสิ! มันดีมากจริง ๆ

“มาคนเดียวเหรอ”

“อะ...อื้ม” เราตอบด้วยท่าทางเคอะเขิน

เขายังคงจับเอวคอดเอาไว้อยู่ เราเองก็ไม่พลาดที่จะวางมือลงบนไหล่กว้างอย่างอ่อนโยนประหนึ่งว่ากำลังพยุงตัวเองเอาไว้

“โสด?” เขาเลิกคิ้วสูง

“ถามทำไมคะ จะจีบเราเหรอ”

เราทั้งคู่ไม่มีใครปล่อยมือออก แถมยังโยกตามจังหวะจะโคนเบา ๆ ราวกับอยู่ในงานเต้นรำ

“ไม่จีบ” เขาพูดออกมาผ่านรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อ๋อ แต่เราโสด พี่ล่ะโสดไหม”

“ถ้ามีแฟนคงไม่มาเที่ยวข้างนอกหรอก”

คำพูดของคนเจ้าชู้ช่างดีต่อใจเหลือเกิน ถึงมุขนี้เก่าไปบ้างก็ไม่เป็นไร

“เป็นแบบนี่เอง” เราปล่อยมือออก ทว่าเป็นเขาที่กระตุกแขนเบา ๆ ก็ทำเราเซไปแนบชิดกับหน้าอกแกร่งกำยำของเขาแล้ว

“อุ้ยพี่! คิดอะไรปะเนี่ย” เราถามหน้าตาตื่น

“คิดดิ ไปโรงแรมปะล่ะเดี๋ยวออกค่าห้องเอง”

“โรมแรมไหนอ่ะ”

“ใกล้ ๆ นี่แหละ ไปไหมสรุป”

“…”

เราก็ถามไปงั้นแหละ เห็นแบบนี้เก็บเวอร์จิ้นมานาน ไม่เคยลองเลยสักครั้ง อาทิตย์หนึ่งจะออกมาเที่ยวครั้งหนึ่ง หาเกาะแกะผู้ชายที่แสนจะหื่นกระหายพอชื่นใจ แล้วก็กลับไปนอน

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากจะรู้จักความอบอุ่นแบบเนื้อแนบเนื้อ แต่คิดยังไงมันก็ไม่คุ้มเสีย ว่าแล้วก็ขอจับ ๆ คลำ ๆ หน่อยเถอะนะ เขาคงจะไม่ว่ากันหรอกมั้ง ไม่หวงตัวด้วยนี่นา

เราใช้ปลายนิ้วแตะเอวแกร่งเลื่อนขึ้นไปตามร่องลึกของทรวงอกเพื่อวัดขนาดของความแข็งแรงก่อนจะถูกมือหนากุมเอาไว้เสียก่อน

“อย่าลูบ เดี๋ยวแข็ง”

“…” น่าเสียดายชะมัดยาด

“ว่าไง จะไปไหม” เขาเอ่ยอย่างหมดความอดทน

“ไม่ไปอ่ะ” เราชักมือกลับแล้วทำหน้าเซ็ง ๆ ด้วยใบหน้าใสซื่อราวกับเสียดายของ เขาจึงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น

“อ้าว ทำไมล่ะ”

“เราไม่ได้ตั้งใจมาทำอะไรแบบนั้น…แต่เราก็อยากรู้จักพี่นะ” เรายกแก้วขึ้นมาจิบพลางเหล่ตามอง

“รู้จักทำไม ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ” คนตรงหน้าเอ่ยอย่างเอือมระอา

ท่าทางจะเริ่มหงุดหงิดใส่เราแล้วแฮะ อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วเรากลับดีกว่า เดี๋ยวจะตื่นสายเอา

“งั้นเราไม่รั้งพี่และ” จู่ ๆ เราก็พูดขึ้นมาพร้อมกับหันหลังกลับ

“…?”

เขายืนเหม่อเล็กน้อยที่เห็นเราผละออกจากอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นนั่นและที่เราทำแบบนั้น ไม่ใช่ไม่อยากนะ...แต่เราต้องมีคุณค่าในตัวเอง ไม่ใช่ใช้อารมณ์ชั่ววูบ!!

โว๊ยยย~ เสียดายอ้อมกอด อยากจะลากมาหนุนแทนหมอนสักคืน

“เฮอะ!”

เมธีแสยะยิ้มเบา ๆ มองประตูทางเข้าที่มีผู้คนเดินเข้าออก เพราะนี่เขาเพิ่งจะโดนสาวน้อยปฏิเสธแล้วเดินหนีออกไปราวกับเป็นซินเดอเรลล่า ทั้งที่เธอเองก็สนใจเขาเหมือนกัน

ชายหนุ่มเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนพร้อมกับรับแก้วเหล้าที่วายุยื่นให้อย่างรู้ใจกันและกัน สายตาพวกเขาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่ากำลังหัวเราะเยาะเจ้าพ่อเพลย์บอยอย่างเมธีอยู่ภายในใจ

“แห้วว่ะ” จอมทัพแซว

“…” ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้ตอบอะไร ครุ่นคิดหาเหตุผลที่ทำให้คนตัวเล็กหันหลังกลับออกไป

น่าจะไม่ได้เกิดจากเขาแน่ ๆ

“แค่โดนสาวเมินเองไอ้เมธี ทำหน้าจ๋อยเหมือนหมาเลยว่ะ”

“กูไม่ได้อะไร” เขาแก้ตัว

เธออ่อยเขาหรอกถึงได้เดินเข้าไปคุย ที่จริงวันนี้เขาตั้งใจจะมานั่งดื่มชิล ๆ ก็เท่านั้นแหละ

“ขาว สวย หมวย อึ๋ม” วายุเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก “มึงไม่เสียดายรึไง”

“ผู้หญิงก็เหมือนเสื้อผ้า จะเสียดายทำห่าไร วันหน้าก็มีคอลเลคชั่นใหม่ออกมาให้ลองอยู่ดี”

เมธีเป็นหนุ่มที่มีเสน่ห์ เขาไม่จำเป็นที่จะต้องตามตื้อสาวคนไหน เพียงแค่สบตาก็ตัดสินได้ทันทีว่าเธอจะไปต่อหรือพอแค่นั้น ตั้งแต่ที่จำความได้เขาไม่เคยรู้สึกเสียดายหรือต้องตามตอแยผู้หญิงคนไหนเลย

“แต่คนนี้มึงยังไม่ได้ลองนะ” จอมทัพเค้นหัวเราะหึหึในลำคอ

“กูท้าเลยไอ้เมธี แน่จริงก็เอาเธอมาเป็นคอลเลคชั่นใหม่ของมึงให้ได้ดิ” วายุเอ่ยขึ้นด้วยความคึกคะนอง

“…”

“ปกติแม่งจีบสาวเก่งสัด ตอนนี้มึงไม่มีน้ำยาแล้วอ่อวะ”

เสียงท้าทายจากปากของเพื่อนสนิทอย่างวายุเอ่ยดูถูกอย่างไม่ลังเล สร้างความขำขันให้กับทุกคนในกลุ่ม

“…”

“เงียบแบบนี้ไม่กล้า?”

“กูไม่จำเป็นต้องตามเกมไร้สาระของมึง”

“มึงแค่ไม่กล้า”

วายุหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ได้แหย่รังแตน ถึงจะสนิทกันมากแต่เมธีมันเป็นพวกปากร้าย มั่นใจในตัวเองสูง การได้เยาะเย้ยจึงเรื่องสนุกสุดเหวี่ยง

“ใช่ปะล่ะ”

“…” เมธีส่ายหน้าไปมาพร้อมกับจิบเหล้าทีละนิด ไม่มีอาการสะทกสะท้านต่อคำท้าทายของวายุ เรียกว่าเป็นความเคยชินเสียยังดีกว่า

ไอ้นี่แม่งชอบเล่นอะไรแผลง ๆ น่าเบื่อ...จนไม่มีค่าพอที่จะไปตอกกลับมัน