6 ความอ่อนโยนของพยัคฆ์

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องพักฟื้น VVIP ชั้น 17 กระทบเปลือกตาคนที่นอนซมอยู่บนเตียง

"อึก..."

ทันทีที่สติกลับเข้าร่าง ความเจ็บร้าวที่เอวขวาก็เล่นงานจันทร์เจ้าจนต้องกัดฟันกรอด เหมือนมีใครเอามีดมารีดแผลซ้ำ เธอนิ่วหน้า พยายามจะขยับตัวเพื่อเปลี่ยนท่านอน แต่กลับรู้สึกถึงน้ำหนักอุ่นร้อนบางอย่างที่พาดทับอยู่บนตัว

หนัก... แถมยังกอดแน่นจนขยับไม่ได้

จันทร์เจ้าปรือตามองต่ำ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะลืมความเจ็บ

"บอส..."

คามิน... นายใหญ่แห่งดิ เอ็มเพอเรอร์ นอนเบียดอยู่บนเตียงคนไข้แคบๆ กับเธอ แขนแกร่งพาดกอดเอวซ้ายเธอไว้แน่นเหมือนหมอนข้างส่วนตัว ใบหน้าที่ปกติจะดุร้ายราวกับเสือ ตอนนี้ซุกหลับสนิทอยู่กับซอกคอเธอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวจนขนลุกชัน

บ้าไปแล้ว... มานอนทำไมตรงนี้!

หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวจนกลัวเขาจะได้ยิน จันทร์เจ้ากลั้นหายใจ ค่อยๆ ขยับตัวทีละนิดหวังจะถอยห่าง แต่แค่ขยับสะโพกนิดเดียว แผลที่เพิ่งเย็บมาสดๆ ก็ประท้วงทันที

"ซี๊ดดด..." เสียงครางลอดไรฟันหลุดออกมาพร้อมกับเหงื่อเม็ดโป้งที่ผุดพราย

กริ๊ง...

เสียงออดหน้าห้องดังขัดจังหวะ ประตูเปิดผัวะเข้ามาทันที พยาบาลสาวเดินเข็นรถยาเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น

"คนไข้ตื่นแล้วเหร... อุ๊ย!"

พยาบาลชะงักกึก ตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นภาพบนเตียง แต่ด้วยความมืออาชีพ (และความกลัวตาย) เธอรีบก้มหน้าหลบสายตา "ขอ... ขอโทษค่ะคุณคามิน พยาบาลเข้ามาฉีดยาแก้ปวดตามรอบค่ะ"

เสียงคุยทำเอาคนขี้เซาข้างตัวขยับยุขยิก คามินครางฮึมฮัมในลำคออย่างหงุดหงิดที่ถูกกวน ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเจอกับสายตาเลิ่กลั่กของจันทร์เจ้า

"ตื่นแล้ว?" เสียงทุ้มแหบพร่ายามเช้าเอ่ยถาม เขาไม่สนพยาบาลที่ยืนตัวลีบ แต่รีบยันตัวลุกขึ้นมาดูอาการคนป่วยทันที "เป็นไง เจ็บแผลไหม"

"มะ... ไม่เจ็บค่ะบอส" จันทร์เจ้าตอบเสียงแข็ง พยายามเกร็งหน้านิ่งสุดฤทธิ์ "แค่ตึงๆ นิดหน่อย... สบายมาก"

"ตอแหล" คามินสวนทันควัน นิ้วยาวปาดเหงื่อที่ไหลย้อยตามขมับเธอมาดู "เหงื่อแตกพลั่กขนาดนี้บอกสบายมาก... ฉีดยาให้เธอสิ มัวยืนบื้ออะไรอยู่!"

"ค่ะ! ได้ค่ะบอส!" พยาบาลสะดุ้งโหยง รีบพุ่งเข้ามาฉีดยาเข้าทางสายน้ำเกลือมือไม้สั่น "ยะ... ยานี้จะช่วยให้ปวดน้อยลงแล้วก็ง่วงนิดหน่อยนะคะ เสร็จ... เสร็จแล้วค่ะ"

พยาบาลรีบเข็นรถยาถอยฉากออกไปแทบจะเหาะ ทิ้งให้ห้องกลับมาเงียบสงัด... และน่าอึดอัดกว่าเดิม

จันทร์เจ้ากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามเบี่ยงตัวหนีสายตาจับผิดของเขา

"บอสคะ..." เธอตัดสินใจพูดทำลายความเงียบ "กลับไปนอนที่ห้องเถอะค่ะ มานอนเบียดคนป่วยแบบนี้มันลำบาก... แถมตัวฉันมีแต่กลิ่นเลือด กลิ่นยา..."

"ไล่กูอีกแล้วนะ" คามินขยับหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกแทบชนกัน จ้องตาเธอเขม็ง "เมื่อคืนไล่ให้ไปเอาคนอื่น เช้านี้ไล่กลับห้อง... รังเกียจผัวตัวเองมากรึไง?"

"ไม่ใช่ผัวสักหน่อย!" จันทร์เจ้าเถียงกลับทันควัน หน้าแดงซ่านลามไปถึงหู "แล้วฉันก็ไม่ได้รังเกียจ... ฉันแค่เกรงใจ บอสเป็นเจ้านาย ไม่ควรมานอนเฝ้าลูกน้องข้างถนนแบบนี้"

"เลิกพูดคำว่าเจ้านายลูกน้องสักทีได้ไหมวะ ฟังแล้วรำคาญหู" คามินดุเสียงเข้ม แต่มือกลับยกขึ้นลูบแก้มซีดเซียวของเธออย่างเบามือ ขัดกับคำพูดลิบลับ "แล้วก็เลิกขอโทษ เลิกเจียมตัว... คนที่ต้องขอโทษคือฉันต่างหาก"

นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากแห้งผากของเธอแผ่วเบา

"ขอโทษที่ดูแลไม่ดี... ขอโทษที่พาไปเจ็บตัว... แล้วก็... ขอบใจที่ช่วยชีวิตกูไว้"

จันทร์เจ้าชะงัก คำพูดที่อ่อนลงและสรรพนามที่สลับไปมาตามอารมณ์ของเขาทำให้ไปไม่เป็น

"มันเป็นหน้าที่ของ 'ดาบ' อยู่แล้วค่ะ... ชีวิตฉันเป็นของบอส บอสสั่งไว้เอง"

"เออ ชีวิตมึงเป็นของกู" คามินกดเสียงต่ำ โน้มหน้าลงมาจูบซับที่ขมับชื้นเหงื่อ "เพราะงั้นห้ามเอาไปทิ้งขว้าง ห้ามเอาไปเสี่ยงตายแทนกูอีก... เข้าใจไหม?"

"แต่ถ้าบอสเป็นอะไรไป..."

"ถ้ากูตาย ก็แค่ตาย! ช่างหัวแม่มัน!" คามินตะคอกสวน แต่แววตาสั่นไหว "แต่ถ้ามึงเป็นอะไรไป... มึงจะให้กูอยู่ยังไงวะจันทร์เจ้า?"

คำถามนั้นกระแทกใจจันทร์เจ้าจนจุก เธอมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา... ปีศาจร้ายแห่งวงการมาเฟีย กำลังกลัวการสูญเสียเธอเนี่ยนะ?

"บอส..."

"พอก่อน... นอนพักซะ ยาคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว" คามินตัดบทแก้เขิน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอจนถึงคอ "เดี๋ยวฉันจะลงไปสั่งข้าวต้มร้านโปรดมาให้... อยากกินอะไรเพิ่มไหม"

"ไม่ค่ะ... เอาแค่ข้าวต้มก็พอ"

"งั้นรอเดี๋ยว ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด" คามินชี้หน้าคาดโทษ แต่ปากกระตุกยิ้มมุมปาก "ถ้าดื้อลุกจากเตียง... กูจะจับมัดแล้วป้อนข้าวทางปากด้วยปากกูเอง... เข้าใจไหม?"

เขาขู่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คนป่วยนอนหน้าร้อนผ่าวอยู่บนเตียง

จันทร์เจ้ามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความสับสน หัวใจที่เคยด้านชากำลังสั่นคลอนอย่างหนัก ความเจ็บที่แผลทุเลาลงไม่ใช่เพราะมอร์ฟีน... แต่เพราะผู้ชายอารมณ์แปรปรวนคนนั้น

"บอสคะ... อย่าทำดีกับฉันนักเลย"

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามข่มตาหลับหนีความรู้สึกที่กำลังก่อตัว

"ถ้าฉันเผลอรักบอสขึ้นมาจริงๆ... ฉันคงถอนตัวไม่ขึ้นแน่ๆ"