บทที่ 2

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้!”

คราวนี้เขาชะงักก้าว หันขวับกลับมาตวาดใส่เสียงเข้ม ทว่าอรณิชาก็ยังไม่ฟังอยู่ดี จนชายหนุ่มทนไม่ไหวต้องรวบร่างบางแบกขึ้นใส่บ่า ก่อนจะฟาดมือหนาลงบนสะโพกกลมงอนของเธอเต็มแรงดังเพียะ!

“โอ๊ย! ไอ้คนบ้า!” หญิงสาวร้องโวยวายด้วยความเจ็บปนตกใจ ร่างบางยิ่งดิ้นขลุกขลักมากกว่าเดิม

“ยังไม่หยุดดิ้นอีกใช่ไหม”

ชายหนุ่มเลื่อนมือไปเกาะกุมบั้นท้ายกลมกลึง แล้วบีบขยี้คลึงเป็นจังหวะ ยังผลให้อรณิชาเบิกตาโพลงหวีดร้องหนักกว่าเดิม

“ไอ้บ้า! ไอ้ลามก! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

“ไม่ปล่อย”

ชลพฤกษ์สะใจที่สามารถแก้เผ็ดยัยทอมแสบจอมอวดดีได้

ด้านฐิตาภาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ เห็นท่าทางไม่ค่อยจะดี จึงรีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามชายหนุ่ม

“คุณคะ ปล่อยเพื่อนฉันลงเถอะนะคะ”

เสียงหวานอ้อนวอนบุรุษผู้เป็นคู่กรณีของอรณิชาเพื่อให้เขาหยุดการคุกคามนั่นเสีย

ชลพฤกษ์ตวัดหางตาไปมองแววตาไหวระริกของฐิตาภาที่กำลังอยู่ในอาการตกใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“ดูเพื่อนเธอสิ มันน่าไหมล่ะ!” เสียงทุ้มคำรามติดตะคอก ทำเอาฐิตาภาสะดุ้งโหยง

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!” อรณิชายังคงโวยวายเสียงดังและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ฉันขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ”

ฐิตาภายกมือขึ้นไหว้ เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบเอามากๆ

ชลพฤกษ์ยังนึกโมโหยัยทอมซ่าปากเปราะอยู่ไม่หาย แต่เขาก็ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นชายหนุ่มจึงวางร่างแสนพยศนั่นลงจากบ่าอย่างไม่นุ่มนวลนัก

“เอ้า...ลงไปซะ!”

ทันทีที่เท้าแตะพื้น อรณิชาก็ถลาตัวเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ แล้วใช้เข่าแหลมเล็กกระแทกเข้าไปที่จุดยุทธศาสตร์สุดรักสุดหวงของชายหนุ่มเต็มแรงดังตุ๊บ!

“โอ๊ย!!!”

ชลพฤกษ์หน้าเขียว ดวงตาถลึงเหลือกจนแทบจะทะลุออกมาจากเบ้า ก่อนจะทรุดตัวลงไปนอนดิ้นพล่านอยู่ที่พื้นถนนราวกับต้นไม้ถูกโค่น

“ยัยบ้า...”

เสียงห้าวทุ้มเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก มือหนาเลื่อนไปกอบกุมกล่องดวงใจเอาไว้ด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับจ้องมองหน้าอรณิชาเป็นเชิงคาดโทษ

“จำไว้นะ!” หญิงสาวชี้หน้า แววตาดุดัน “คราวหลังอย่าคิดจะทำอะไรสั่วๆ กับฉันอีก ไม่เช่นนั้น...ไอ้หนอนน้อยตัวจิ๋วของนายได้สูญพันธุ์แน่ เข้าใจเอาไว้ด้วย”

อรณิชายิ้มเหยียดและยักคิ้วยุกยิกขึ้นลงแบบยียวน ก่อนจะหันไปคว้าข้อมือของฐิตาภาแล้วเดินเชิดหน้าหนีจากร่างสูงใหญ่ที่ยังคงลุกไม่ขึ้นราวกับผู้ชนะ

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยหมาบ้า...”

ชลพฤกษ์สบถออกมาเสียงขรมด้วยความโกรธจัด ที่แน่นอยู่ในอกปานภูเขาไฟกำลังจะระเบิด แล้วจึงค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นเดินโขยกเขยกไปที่รถสปอร์ตคันหรูอย่างทุลักทุเล

ร่างบอบบางของสองสาวเดินไปตามทางเดินแคบๆ ของสลัมอย่างคล่องแคล่ว เป็นเวลาร่วมยี่สิบปีแล้วที่อรณิชาและฐิตาภาใช้เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเข้าออกไปยังบ้านหลังเล็กๆ ของพวกเธอ

“เจ็บมากไหมฝ้าย” ฐิตาภาหยุดถามเมื่อเดินมาถึงปากทางที่จะเข้าบ้านของตัวเอง

“ไม่มากหรอกภา แต่หมอนั่นสงสัยจะเจ็บหนัก”

อรณิชาพูดอย่างสะใจเมื่อนึกถึงภาพที่ชลพฤกษ์ทรุดตัวลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่บนพื้นถนนเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

“แล้วคืนนี้ฝ้ายจะไปทำงานไหวหรือเปล่า?”

“ไหวสิ แค่นี้สบายมาก” อรณิชายิ้มให้เพื่อนอย่างมั่นใจ แล้วแยกทางกับฐิตาภาในตอนนั้น

“ยายจ๋า...ฝ้ายกลับมาแล้ว”

ทันทีที่ย่างกรายเข้ามาถึงบ้านหลังกะทัดรัด เสียงใสๆ ก็ตะโกนเรียกหาผู้เป็นยายเจื้อยแจ้วอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“กลับมาแล้วเหรอลูก...”

ยายแจ่มหญิงชราวัยเจ็ดสิบปีละมือจากการนวดแป้งที่จะใช้ทำขนม เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลานสาวคนเดียว

อรณิชาเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุเพียงเจ็ดขวบ เธออาศัยอยู่กับยายสองคนมาโดยตลอด ความเป็นอยู่ของทั้งคู่ในชุมชนแออัดแห่งนี้ค่อนข้างลำบากแร้นแค้น แต่อรณิชาก็ไม่เคยย่อท้อ เธอตั้งใจทำงานและส่งเสียตัวเอง จนตอนนี้หญิงสาวเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยในชั้นปีที่สองแล้ว

“วันนี้เป็นไงบ้างลูกขายขนมหมดไหม” ยายแจ่มถามเมื่ออรณิชาเข้ามากอดเอวอย่างประจบ

“ไม่หมดจ้ะยาย”

“แล้วขนมที่เหลือล่ะ อยู่ไหนลูก”

“โดนผู้ชายบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ขับรถเหยียบเละหมดแล้ว...” อรณิชาตอบอย่างนึกโกรธๆ

“ตายแล้ว! เป็นอะไรมากหรือเปล่าลูก?” หญิงชรากระวีกระวาดสำรวจหลานสาวของตัวเองอย่างละเอียดยิบ

“ฝ้ายไม่เป็นอะไรจ้ะยาย”

ยกเว้นสะโพกที่เขียวช้ำไปหมด เพราะโดนคนบ้านั่นฟาดซะเต็มแรง หญิงสาวคิดต่อในใจอย่างหงุดหงิดปนฉุนเฉียว

“วันหลังต้องระวังไว้นะลูก ถ้าหนูเป็นอะไรไปยายจะอยู่ยังไง” ยายแจ่มลูบศีรษะเล็กๆ ของหลานสาวด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วงฝ้ายนะจ๊ะยายจ๋า” อรณิชาคลี่ยิ้มละไม “หลานยายคนนี้ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกจ้ะ”

“แล้วงานที่ทำตอนกลางคืนล่ะ ไม่ทำได้ไหม มันเสี่ยงนะลูก”

“โอ๋ๆ ยายจ๋า นี่อรณิชาที่เคยได้ยูโดสายดำมาแล้วนะจ๊ะ ยายอย่าห่วงเลย ถ้าใครหน้าไหนกล้ามาแหยม ฝ้ายจะเอาให้นอนหยอดน้ำข้าวต้มไปหลายวันเลยล่ะคอยดู”

อรณิชาพูดเพื่อให้ผู้เป็นยายคลายความกังวล หญิงสาวก็ไม่ได้พูดเกินจริงสักนิดเพราะเธอเป็นสมาชิกชมรมยูโดที่มหาวิทยาลัย ฝีมือเรื่องการต่อสู้ของเธอดีเยี่ยมอยู่ในระดับสายดำทีเดียว กิตติศัพท์ความแก่นแก้วและเก่งกาจของอรณิชาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งสลัม ทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนในย่านนี้กล้าตอแย มิหนำซ้ำยังมีเด็กผู้ชายหลายคนมาขอเป็นลูกศิษย์ เธอจึงดูเหมือนเป็นหัวหน้าแก๊งกรายๆ

“แต่ถึงยังไงฝ้ายก็เป็นผู้หญิง ควรต้องระวังตัวเอาไว้บ้างก็ดี”

สีหน้าของคนเป็นยายยังเต็มไปด้วยความกังวลเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของหลานสาว

“ถ้าฝ้ายไม่ไปทำงานที่นั่น ฝ้ายก็ไม่มีเงินค่าเทอมสิจ๊ะยาย”

อรณิชาให้เหตุผลเกี่ยวกับความจำเป็นของตัวเอง

“ยายขอโทษนะ ที่ส่งเสียฝ้ายไม่ได้เลย ถ้าพ่อแม่ของฝ้ายยังอยู่ หนูก็คงไม่ลำบากแบบนี้...”

น้ำตาของหญิงชราซึมออกจากขอบตาด้วยความเวทนาหลานสาว อรณิชาโอบที่เอวของผู้เป็นยาย พร้อมกับซบใบหน้าลงแนบบนอกที่ตอนนี้มีรอยเหี่ยวย่นตามวัย

“อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะยาย แค่ฝ้ายมียายคอยห่วงใย ฝ้ายก็ดีใจแล้ว ยายไม่ต้องห่วงฝ้ายหรอกนะจ๊ะ ฝ้ายสัญญาว่าถ้าเรียนจบแล้ว ฝ้ายจะเลิกทำงานแบบนั้นทันที”

อรณิชาให้คำมั่นกับยายแจ่ม หญิงชราทอดถอนหายใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้หลานสาวเพื่อให้คลายความกังวลใจ

จากนั้นอรณิชาก็เดินเลี่ยงเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เพื่อเตรียมไปทำงานในช่วงหัวค่ำ เธอและฐิตาภาทำงานพิเศษในช่วงกลางคืนโดยทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่ง หญิงสาวเลือกวันที่ไม่ตรงกับตารางเรียนในตอนเช้าของอีกวัน โดยเจ้าของผับก็เข้าใจและยอมให้เลือกวันทำงานได้ เพราะเห็นว่าเธอเป็นคนที่ขยันอดทนและไม่เคยเอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน

วิถีชีวิตของอรณิชาเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เริ่มเรียนมัธยมปลายจนมาถึงระดับมหาวิทยาลัย เธอเองไม่ได้รู้เลยว่าอีกไม่นานการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอ...