บทที่ 3

ณ คฤหาสน์มหธาดา

“อะไรนะครับคุณแม่!” ‘ชลพฤกษ์’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี โวยวายขึ้นทันทีหลังจากมารดาพูดบางอย่างจบ

“ใจเย็นๆ สิชล แม่มีเหตุผลจริงๆ นะ แม่จำเป็นต้องรักษาสัญญาที่ผู้ใหญ่เคยให้กันไว้”

เสียงของคุณหญิงดวงแขพยายามเกลี้ยกล่อมบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของตนเอง

“แม่จะสนใจทำไมครับ คุณพ่อท่านเสียไปนานแล้ว”

“แต่มันมีผลต่อเกียรติวงศ์ตระกูล ‘มหธาดา’ ของเรานะลูก ถ้าทางโน้นทวงสัญญาขึ้นมาแล้วป่าวประกาศว่าเราตระบัดสัตย์ล่ะ”

ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าคมสันก็กระด้างขึ้นฉับพลัน พร้อมกับแววตาแข็งกร้าวที่สาดลำแสงร้อนแรงออกมาอย่างเปิดเผย

“เป็นตายยังไง ผมก็ไม่มีทางยอมหมั้นกับคนที่ผมยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาหรอกครับคุณแม่ มิหนำซ้ำหัวนอนปลายเท้าของเขาเราก็ยังไม่รู้อีก” ชลพฤกษ์เถียงด้วยน้ำเสียงดื้อดึงและรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมาก ทั้งที่เขาอุตส่าห์รีบบึ่งรถกลับมาคฤหาสน์หลังจากได้รับโทรศัพท์ของคุณหญิงดวงแขที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ที่แท้เรื่องสำคัญของผู้เป็นมารดานั้นก็คือ...เรื่องการหมั้นอันไร้สาระนี่เอง!

“แต่แม่รู้ว่าคนที่ชลกำลังกล่าวหาว่าไม่มีหัวนอนปลายเท้านั้นคือใคร?”

คำพูดดังกล่าวทำเอาชลพฤกษ์รีบขมวดคิ้วแน่นราวกับปมของโลหะทันที

“ใครกันหรือครับคุณแม่”

“อีกไม่นานชลก็จะได้เจอเอง แม่บอกได้เท่านี้”

คุณหญิงดวงแขทิ้งประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องนั้นไปด้วยความหนักใจ

ชลพฤกษ์ถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก โตมาจึงดำเนินชีวิตไปในทางที่เสเพล แถมยังเป็นเพลย์บอยตัวยงอีกต่างหาก เที่ยวสำราญกับเพื่อนๆ ใช้ผู้หญิงเปลืองยิ่งกว่าเสื้อผ้า โดยไม่คิดจะช่วยงานในบริษัท ทั้งที่เรียนจบมาจากเมืองนอกก็นานหลายปีแล้ว แล้วมีหรือที่ลูกชายคนนี้จะยอมถูกบังคับให้หมั้นง่ายๆ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นถี่ๆ ก่อนที่จะถูกเปิดออก

“มีโทรศัพท์ถึงคุณชลค่ะ” นวลซึ่งเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์รีบมารายงานผู้เป็นเจ้านาย     

“จากใคร?” ชลพฤกษ์เอ่ยถามเสียงเข้ม ดวงตาหรี่ลงเพียงนิด

“จากคุณปรายค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้นแล้ว ชายหนุ่มก็รีบเดินลิ่วๆ ไปรับโทรศัพท์ทันที

“ว่าไงเพื่อน มีอะไรเหรอ” เสียงห้าวทุ้มกรอกผ่านไปยังปลายสาย

“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะชวนไปดริงก์กันสักหน่อย วันนี้ได้ข่าวว่าไอ้เอกมันมีอะไรจะเซอร์ไพรส์แกว่ะ”

“เซอร์ไพรส์เรื่องอะไร?” ชลพฤกษ์เลียบเคียงถาม ยกมือขึ้นลูบคางไปมา

“ถ้าบอกจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์เหรอ”

“โอเค งั้นข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

วางสายเสร็จ...ชลพฤกษ์ก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังรถสปอร์ตคันหรูของเขา ก่อนจะสตาร์ตเครื่องแล้วขับทะยานออกไปจากคฤหาสน์ด้วยความเร็วแทบจะเป็นเหาะ

เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มก็มาถึงยังสถานที่นัดหมาย ร่างสูงสง่าผึ่งผายก้าวเข้าไปในผับหรูอย่างมาดมั่น สายตาหลายคู่ของเหล่าบรรดาสาวๆ ทั้งหลายต่างพากันมองมาที่เขาอย่างชื่นชมในความหล่อเหลาและมาดเท่ราวกับเทพบุตรเดินดิน บ้างก็แอบลอบกลืนน้ำลายในความหล่อล่ำ บ้างก็ขบเม้มริมฝีปากตัวเองอย่างใคร่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้คือใคร

ชลพฤกษ์กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ เพื่อมองหาเพื่อนๆ ที่ได้นัดกันเอาไว้ อธิชาติยกมือขึ้นเป็นเชิงส่งสัญญาณเมื่อเห็นชลพฤกษ์ปรากฏตัว ลำขายาวๆ แข็งแรงดั่งม้าพันธุ์ชั้นดีของผู้มาใหม่ก้าวไปที่โต๊ะอย่างไม่รอช้า และในขณะที่เดินอยู่นั้น เขาก็สะดุดตาเข้ากับสาวสวยคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง ความสนใจพุ่งทะยานตรงไปที่โต๊ะนั้นทันที ทายาทแห่งตระกูล ‘มหธาดา’ โปรยยิ้มให้ ก็อย่างเคย... ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่สนใจเขา เพียงแค่เขาทิ้งสายตาให้เท่านั้น อิสตรีทุกคนก็พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขาในทันที นั่นทำให้เขาทะนงว่าตนเองเป็นบุรุษที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างหาตัวจับยาก ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะกล้าปฏิเสธเขาได้สักคน

ชลพฤกษ์เดินไปนั่งที่โต๊ะร่วมกับเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้วสามคน

“มาช้าจังวะไอ้ชล” อธิชาติเอ่ยขึ้นเหมือนบ่น

“ช้าอะไรกัน นี่ข้าแทบจะเหาะมาแล้วนะเว้ย”

ชลพฤกษ์พึมพำเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก แต่สายตาคู่คมยังคงส่งประสานกันเป็นระยะกับสาวสวยโต๊ะข้างๆ ที่คืนนี้เขาตั้งใจไว้ว่าจะต้องพาเธอไปเยี่ยมวิมานฉิมพลีด้วยกัน

“เสน่ห์แรงจริงนะไอ้เพื่อน”

อธิชาติมองตามแล้วหันกลับมาแซวชลพฤกษ์อย่างอดไม่ได้

“มันก็แน่นอนอยู่แล้ว” ชลพฤกษ์ยักคิ้วให้พร้อมกับกล่าวยอมรับโดยไม่คิดจะถ่อมตัว “แล้วไหนล่ะเซอร์ไพรส์ของพวกแก”

ยังไม่ทันที่อธิชาติจะตอบ พนักงานของผับก็เดินมาที่โต๊ะเสียก่อน โดยในมือมีกระดาษและปากกาพร้อมจดออเดอร์

“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ”

เสียงใสๆ ของอรณิชาเอ่ยขึ้น ทำให้สายตาทุกคู่ของชายหนุ่มโต๊ะนั้นจดจ้องมองมาที่เธออย่างสนใจ

ชลพฤกษ์จำคู่อริของตัวเองได้ทันที ซึ่งไม่ต่างจากอรณิชาที่เบิกตาขึ้นด้วยความตกใจในครั้งแรกที่เห็นเขาเช่นกัน

“ยัยหมาบ้า!” เสียงห้าวทุ้มขู่คำรามดังกึกก้อง

“นาย!” อรณิชาหลุดเสียงอุทานออกมา พลางกะพริบตาถี่ๆ

“เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน นายรู้จักเด็กเสิร์ฟคนนี้ด้วยเหรอ” อธิชาติรีบเอ่ยถามอย่างแปลกใจและตกใจระคนกัน

“ไอ้ปราย แกอย่าเพิ่งยุ่ง!” ชลพฤกษ์ตวัดหางเสียง “ฉันขอจัดการกับยัยทอมแสบนี่ก่อน”

ว่าแล้วร่างสูงก็เดินอาดๆ เข้าหาอรณิชาอย่างรวดเร็ว มือหนาฉวยหมับจับที่ข้อมือเล็กๆ เอาไว้แน่น อรณิชารีบสะบัดออกทันที

“นายจะทำอะไรน่ะ!”

“เธอทำฉันแสบมากนะเมื่อตอนกลางวัน ฉันยังไม่คิดบัญชีกับเธอเลย”

“คนสั่วๆ อย่างนายมันก็สมควรแล้วล่ะที่จะโดนแบบนั้น” อรณิชาลอยหน้าลอยตาเถียงอย่างไม่ลดละ

ใบหน้าหล่อคมเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจกับคำโต้ตอบแกมผรุสวาทที่ได้ยิน “เห็นทีฉันต้องจัดการยัยทอมจอมอวดดีอย่างเธอให้รู้จักสำนึกเสียบ้าง”

“ก็ลองดูสิ ถ้านายไม่อยากอับอายต่อหน้าคนทั้งผับ”

หญิงสาวไม่คิดจะกลัวคำข่มขู่ของเขาเลยสักนิด ปากกระจับจิ้มลิ้มเบ้บิดคล้ายกับเยาะ ขณะเชิดคางขึ้นด้วยท่าทางพยศผยองตามแบบฉบับของตัวเอง

“มานี่!” เขากึ่งลากกึ่งดึงอรณิชาออกจากผับ

“ปล่อยฉันนะไอ้คนบ้า!”

อรณิชาโวยวายเสียงดังลั่น ทำให้เป็นจุดสนใจของสายตาหลายคู่ รวมทั้งผู้จัดการผับที่เห็นเหตุการณ์จึงรีบมาเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ทันที