14

“พ่อเควี่รักแม่น้ำผึ้งเหรอครับ ถึงอยากเป็นพ่อของพวกเรา” เด็กชายที่มีความคิดโตกว่าวัยถามชายหนุ่ม      

“ครับ พ่อเควี่รักแม่น้ำผึ้ง รักน้องคิม น้องวาด้วย” ชายหนุ่มที่โอบกอดวลาลีอยู่ตอบคำถามเด็กชาย

“ถ้าเรียกพ่อเควี่ ก็ต้องเรียกคุณยายว่าคุณย่า แล้วเรียกคุณตาว่าคุณปู่ด้วยนะคะ”  คุณกานดาที่ยืนฟังอยู่ห่าง ๆ ในตอนแรกเดินเข้ามาร่วมวงด้วยรอยยิ้มยินดี   

“ค่ะ” วลาลีรับปากไม่ติดใจสงสัยอะไร

“แล้วพ่อวายุล่ะครับ”

“พ่อวายุก็ยังเป็นพ่อวายุเหมือนเดิมจ้ะลูก ส่วนพ่อเควี่คือพ่อคนที่สองของพวกหนู พ่อที่จะปกป้องดูแลหนูกับแม่น้ำผึ้งไงลูก”

“พ่อวายุจะไม่เสียใจใช่มั้ยครับคุณยาย”

“ไม่เสียใจหรอกลูก ถ้าพ่อวายุรู้เรื่องนี้ พ่อวายุจะดีใจมากด้วยซ้ำ ที่มีคนเข้ามาปกป้องดูแลลูกชายและลูกสาวสุดที่รักของเขา ดูแลแม่น้ำผึ้งให้เหนื่อยน้อยลง” คุณกานดาไม่ได้พูดแบบขอไปที แต่มั่นใจมาก ๆ ว่าต้องเป็นอย่างที่ท่านพูดออกไป

“ถ้าอย่างนั้นคิมจะเรียกลุงเควี่ว่าพ่อเควี่ครับ” เมื่อได้ยินว่าจะทำให้มารดาหายเหนื่อย เด็กชายก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

และนั่นก็คือบทสนทนาของเมื่อวาน ที่ทำให้เขากลายเป็นพ่อเควี่ในวันนี้..

“หนูน้ำผึ้งมานานแล้วเหรอลูก” คุณกานดาที่เดินลงมาจากชั้นบนเอ่ยปากถามเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก  

“แม่น้ำผึ้งมาถึงเมื่อกี้เองค่ะคุณย่า”        

“คุณย่าเหรอคะน้องวา” ณัฐวราต้องอึ้งอีกรอบกับคำพูดของหลานสาวตัวน้อย วันนี้มันวันอะไรของเธอเนี่ย ทำไมเจอแต่เรื่องเหลือเชื่อ ครอบครัวนี้ทำอะไรกับหลาน ๆ สุดที่รักของฉันเนี่ย ใครก็ได้ช่วยตอบฉันที เธอตะโกนถามอยู่ในใจ   

“ตกใจอะไรจ้ะหนูน้ำผึ้ง ก็ในเมื่อเด็ก ๆ เขายอมรับเควี่เป็นพ่อ ตากับยายก็ต้องเปลี่ยนเป็นปู่กับย่าจริงมั้ย หนูก็เหมือนกันนะน้ำผึ้ง หนูต้องหัดเรียกลุงกับป้าว่าพ่อกับแม่ได้แล้วนะจ้ะ ในเมื่อเปิดใจที่จะคบกันแล้วเราก็ต้องยอมรับได้แล้วนะ แม่พูดได้แค่นี้แหละ” คุณกานดาสรุปแบบมัดมือชก แล้วหันไปขยิบตาใส่ลูกชายที่อุ้มวลาลีอยู่บนตัก มีวาคิมนั่งพิงอยู่ข้าง ๆ ดูท่าเด็ก ๆ จะติดคุณพ่อคนใหม่มากจนไม่สนใจคุณแม่เลย     

“ตอนนี้หนูกำลังช็อกมากค่ะคุณป้าคะ” นอกจากช็อกแล้วยังอายมากด้วย เพราะไม่คิดว่าเรื่องนี้จะรู้ถึงหูผู้ใหญ่แล้ว

“ไม่เห็นจะน่าช็อกตรงไหนเลยนี่จ๊ะหนูน้ำผึ้ง ก็แค่เปิดใจยอมรับเท่านั้น แค่เปิดใจก็พอแล้วจ้ะหนู”

“ขอให้หนูพร้อมกว่านี้ก่อนนะคะคุณป้า ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปนะคะ”

“แม่แก่แล้วนี่จ๊ะ เพื่อนคนอื่นเขามีหลานโต ๆ กันหมดแล้ว แต่แม่ยังไม่ได้ไปยืนที่จุดสตาร์ตเลย กว่าจะมีกับเขาบ้าง หลานเพื่อนคงได้บวชกันแล้ว”

“ใจเย็น ๆ นะคะคุณป้า หนูขอเวลาไปหัดท่องก่อนนะคะ ถ้าให้เรียกตอนนี้ไม่ไหวแน่ มันกระดากปาก มันอายค่ะคุณป้า” บ้านนี้เขาทำอะไรกันรุกรับฉับไวจริง ๆ คนหัวสมัยใหม่อย่างเธอยังชิดซ้าย

“ก็ได้จ้ะ แต่อย่าช้านักล่ะ” กานดายอมอ่อนข้อให้หญิงสาว คุยเล่นกันอีกสักพักจนสามีเดินลงมาจากชั้นบน จึงชวนกันไปกินข้าว

ทั้งหมดมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร ลงมือรับประทานอาหารค่ำด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเอง มีวาคิมและวลาลีคอยถามโน่นนี่ตลอดเวลา วลาลีติดเควินอย่างมาก จากที่เคยนั่งกับมารดา ตอนนี้กลับแปรพักตร์ไปนั่งกับคุณพ่อคนใหม่แทน

เธอพอใจต่อการกระทำของเขามาก แต่ก็อึดอัดมากเช่นกัน เพราะเขาก็เอาใจใส่เธอไม่ต่างกับเด็ก ๆ จนทำให้เธอกลายเป็นเป้าสายตาของผู้อาวุโสทั้งสองของบ้าน

          ที่บริษัท

วันนี้ณัฐวราไม่ได้ออกไปหน้างาน เพราะเธอเป็นหัวหน้าแผนก จึงต้องเข้าร่วมประชุมเรื่องงานเลี้ยงเปิดตัวประธานคนใหม่ ร่วมกับผู้บริหารและหัวหน้าแผนกอื่น ๆ ในช่วงสาย เช้านี้เธอจึงนั่งตรวจแบบของทีมงานก่อนจะส่งอนุมัติ 

          ตุ๊ด ๆ ๆ

          “ว่าไงสินี” เธอยกหูโทรศัพท์แล้วทักกลับไป เพราะเบอร์ภายในที่โชว์อยู่ตรงหน้าจอโทรศัพท์ ทำให้รู้ว่าเป็นเบอร์จากโต๊ะทำงานของเพื่อน

(น้ำผึ้ง เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ คิดถึง อยากคุย ไม่ได้เจอหลายวัน) 

“ได้สิ กินส้มตำกันนะ อยากกินปลาร้ามาหลายวันแล้ว จะกินคนเดียวก็ไม่อร่อย พูดแล้วน้ำลายไหลเลยสินี”

(โอเค เดี๋ยวชวนน้องเบียร์ไปด้วยอีกคน จะได้ครบเซ็ตสาวแซ่บ) สินีพูดถึงประชาสัมพันธ์สาวรุ่นน้องอัธยาศัยดี

“ได้เลย เที่ยงนี้เจอกัน บาย”

.........................

          ก๊อก ๆ ๆ

          ประตูหน้าห้องทำงานของณัฐวราถูกเคาะแล้วเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เธออนุญาต และคนที่เดินเข้ามาก็ทำให้เธอแปลกใจ 

“เที่ยงนี้ไปทานข้าวกับผมนะน้ำผึ้ง”

“ไม่ทันแล้วค่ะ น้ำผึ้งนัดคนอื่นไว้แล้ว” เธอกล้าคุยและกล้าสบตากับเขามากขึ้น 

“มีนัดกับใครครับ นอกใจผมเหรอ” เขาปั้นหน้ามุ่ยแกล้งทำหึงหวง