15

เธอมองหน้าเขา อยากพูดหยอกออกไปว่าใช่ แต่ก็ทำไม่ลง ก็มันชอบไปแล้วนี่นา จึงกลัวเขาจะเข้าใจผิดจริง ๆ เธอหันหน้าไปทางอื่นที่ไม่มีหน้าเขาอยู่ 

“จะนอกใจได้ยังไงคะ ก็ในเมื่อตอนนี้ทั้งในใจและนอกใจก็มีแค่ใครบางคนอยู่คนเดียว อย่าถามนะคะว่าใคร” พูดจบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายทันที 

โอ๊ย! เขินจัง เหมือนสารภาพรักยังไงไม่รู้  

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว ทำให้เควินฉีกยิ้มแก้มแทบปริ ถึงเธอจะไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่เขาก็มั่นใจว่าเป็นเขาแน่นอน หัวใจเบ่งบานจนคับแน่นอยู่ในอก แค่เธอยอมรับออกมาแค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว เพราะมันหมายถึงการเริ่มต้นที่ดี อีกไม่นานเธอก็คงพร้อมที่จะบอกรักเขา

“แล้วน้ำผึ้งมีนัดกับใครครับ” 

“น้ำผึ้งนัดกับสินีแล้วก็น้องเบียร์ค่ะ จะไปกินส้มตำแถว ๆ หน้าบริษัทกัน” 

“ผมไปด้วย”

“แต่มันเป็นร้านริมทางนะคะ”

“ผมอยากทานข้าวกับน้ำผึ้ง ที่ไหนผมก็ทานได้ นะครับ” 

“มันร้อนนะคะ ไว้ตอนเย็นน้ำผึ้งพาไปทานอาหารญี่ปุ่นดีมั้ย วันนี้มีบุฟเฟต์ด้วยนะคะ” เธอสงสารเขาเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนขี้ร้อน

“ได้เลยครับ แต่ตอนกลางวันผมก็จะไปทานกับคุณด้วยนะ ผมขอเหมาสองมื้อเลย” 

“โธ่คุณเควิน มันร้อนจริง ๆ นะคะ แล้วร้านก็ติดดินมาก ไม่เหมาะกับคุณหรอกค่ะ”

“ผมไม่เรื่องมากหรอกครับ ถ้าน้ำผึ้งทานได้ผมก็ทานได้เหมือนกัน” ถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่อยากให้ไปด้วยเพราะน่าจะอายเพื่อนมากกว่า แต่เขาอยากเปิดตัวเป็นคนสำคัญของเธอแล้ว เขาไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก

และแล้วอาหารกลางวันที่ร้านส้มตำมื้อนี้ จึงมีหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อมาร่วมวงด้วยอีกคน และเขาก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อยทุกอย่าง เพราะอาหารที่ถูกสั่งมารสชาติไม่เผ็ดมาก

เควินชื่นชมรสชาติอาหารทุกจานที่กิน พูดคุยสนทนากับเพื่อน ๆ ของณัฐวรา หรือพนักงานในบริษัทของตัวเองอย่างเป็นกันเอง แม้จะร้อนก็ไม่ได้บ่นออกมาให้ได้ยิน แค่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อแล้วก็กินต่อ 

แต่คนที่ทนไม่ได้ก็คือณัฐวรา เธอลุกไปหยิบพัดของแม่ค้าที่ใช้พัดเตาถ่านมาพัดให้ชายหนุ่มอย่างตั้งใจ การกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมงานทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น กระทั่งเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งสองของเธอ ก็ยังแอบใช้หัวเข่าสะกิดกันไปมา ขณะก้มหน้าก้มตาแอบส่งยิ้มให้กัน

“น้ำผึ้งทานเถอะ ไม่ต้องพัดให้ผมหรอก” เขารู้สึกสุขใจที่ได้รับการเอาใจใส่จากเธอ แต่ก็ไม่อยากเอาเปรียบเธออยู่ฝ่ายเดียว ร้อนก็ร้อนด้วยกัน

“น้ำผึ้งก็ทานอยู่นี่ไงคะ” 

เขาส่งสายตาซึ้งให้เธอพร้อมรอยยิ้ม “ผมทนร้อนได้ แต่ทนเห็นคุณต้องเหนื่อยมานั่งพัดให้ผมไม่ได้หรอกนะ” 

หญิงสาววางพัดลงแทบจะทันที แล้วหันไปตักส้มตำตามด้วยข้าวเหนียวใส่ปาก ตามด้วยอาหารจานอื่น ๆ อย่างต่อเนื่องด้วยความอาย และเธอก็เห็นว่าเพื่อนสาวสองคนแอบยิ้มและส่งสายตาให้กัน  

“พวกเธอสองคนเป็นอะไรกันคะ รีบกินจะได้รีบกลับ” ถามเสียงหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

อาหารมื้อกลางวันจบลงไม่นาน ในบริษัทก็มีข่าวใหญ่ที่ถูกแพร่กระจายจากปากต่อปากไปทั่วทั้งตึกแม็คแคนเลย์ บางคนก็รู้สึกยินดี บางคนก็นินทาว่าร้าย ตามแต่จิตใต้สำนึกของคน ๆ นั้น แต่ณัฐวราก็ไม่เคยสนใจปากชาวบ้านอยู่แล้ว เธอยังทำตัวมั่นเป็นปกติ และเธอก็รู้สึกได้ว่ามีคนอยากถามเธอหลายคน แต่กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามเธอตรง ๆ สักคน คนที่ต้องรับหน้าที่นี้แทนเธอจึงตกเป็นของประชาสัมพันธ์คนสวย ที่ได้ร่วมโต๊ะกินส้มตำกับเธอด้วย 

“น้ำผึ้ง คุณเอารถผมไปใช้ดีกว่า” เขาบอกกับเธอหลังออกจากร้านอาหาร และเดินไปที่รถที่จอดคู่กัน เมื่อช่วงเย็นตอนที่ออกมาจากบริษัท เขาบอกให้เธอมารถคันเดียวกับเขา และให้จอดรถเธอไว้ที่บริษัท แล้วพรุ่งนี้ตอนเช้าจะไปรับเธอที่บ้านเอง แต่เธอกลับปฏิเสธ บอกว่าเสียเวลาเทียวไปเทียวมา 

“ทำไมเหรอคะ” เธอถามอย่างสงสัย    

“ก็รถผมคันเล็ก คล่องตัวมากกว่า ตอนนี้เด็ก ๆ ก็อยู่ที่บ้านผม ผมว่ารถคันใหญ่ไม่เหมาะกับคุณสักเท่าไหร่”

หญิงสาวมองไปที่รถ BMW คูเป้ของเขา.. คันมันเล็กกะทัดรัดก็จริง แต่ราคาของมันซื้อรถของเธอได้ตั้งสิบคันเลยมั้ง เพราะฉะนั้นขับรถตัวเองดีที่สุด  

“ไม่ดีกว่าค่ะ น้ำผึ้งขับคันนี้จนชินมือแล้ว” 

“แต่ผมอยากให้คุณขับคันนี้นี่ครับ”

“ทำไมล่ะคะ”

“มันเหมาะกับคุณมาก” เขาให้เหตุผลแบบง่ายแสนง่าย แล้วคว้ากุญแจรถจากมือเธอไปถือไว้ และส่งกุญแจรถของตัวเองให้แทน “ส่วนคันของคุณเหมาะกับผมมากกว่า”  แล้วกดรีโมตเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถของเธอ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเปิดกระจกรถ “ขึ้นรถสิครับ ไม่อยากกลับบ้านเหรอ”

หญิงสาวรีบเดินไปสตาร์ตรถของเขาแบบงง ๆ แล้วคิดในใจว่าพรุ่งนี้จะต้องขอเปลี่ยนคืนให้ได้ เพราะเธอซื้อรถคันนั้นเพื่อความสะดวกของหลานเธอทั้งสองคน ไม่ใช่เพื่อตัวเธอคนเดียว..