19

ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเก็บสัมภาระ เรียบร้อยแล้วต่างก็ทยอยออกไปที่ทะเลกัน บางคนก็นั่งรับแดดอ่อน ๆ ในยามเช้า บางคนก็ไปเล่นน้ำกับเหล่าเด็ก ๆ 

“แม่น้ำผึ้งขา ๆ” วลาลีวิ่งมาหามารดาที่นั่งคุยอยู่กับเพื่อน ๆ

“ว่าไงคะลูก”

“ไปเล่นน้ำกันค่ะ” 

“หนูก็ไปเล่นกับพี่ ๆ เขาสิคะลูก” เธอหมายถึงลูกของเพื่อน ๆ

“แต่น้องวาอยากให้แม่น้ำผึ้งไปเล่นด้วยนี่คะ น้องวาอยากให้แม่น้ำผึ้งช่วยขุดทรายถมพ่อเควี่ค่ะ นะคะแม่น้ำผึ้ง” เด็กหญิงออดอ้อนตามประสาเด็กน้อย      

“ไปเถอะแก ชักช้าเดี๋ยวสาว ๆ แถวนี้จะ คอ ปอ ดอ แกเห็นมั้ยนั่น มองกันตาเป็นมัน” สินีที่นั่งคู่กับสามีทำท่าบุ้ยใบ้ให้เธอมองตาม      

“ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะสินี” ปากพูดแต่ตัวก็รีบเดินจูงมือหลานสาวตัวน้อยออกไปทันที ทำให้เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่างพากันหัวเราะ

“ฉันละเบื่อไอ้พวกปากแข็งว่ะ รักเขาแหละแต่ทำเป็นเล่นตัว” ดารณีพูด     

“ปากแข็งไปงั้นแหละ แต่การกระทำมันตรงข้ามกับปากตลอดแหละ” สินีรู้ดีกว่าคนอื่น เพราะทำงานอยู่ที่เดียวกัน

“ถ้ามันได้แต่งงานกับคุณเควินจริง ๆ ฉันจะดีใจกับมันมาก ๆ เลย มันจะได้สบายขึ้นกว่านี้ ฉันไม่ได้แช่งนะ แต่พี่ชายมันคงไม่รอดแน่ แล้วต้องเลี้ยงหลานเล็ก ๆ อีกสองคน กว่าจะเลี้ยงให้โต กว่าจะส่งเสียเรียนให้จบ มันเหนื่อยมากนะแก” อาภาเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความเห็นใจเพื่อนรัก

“จากที่ได้เห็นและได้ฟังสินีพูดถึงคุณเควิน เขาคงเป็นผู้ชายที่เราสามารถฝากชีวิตของเพื่อนเราได้แหละ หรือพวกแกว่าไง” ทิวารีกวาดสายตามองเพื่อน ๆ เพื่อขอความเห็น 

“ตอนนี้เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง แต่อนาคตเราก็ไม่รู้ว่าจะยังไงเหมือนกันนั่นแหละ แต่ฉันมั่นใจมาก ๆ ว่าไม่ว่าคุณเควินกับน้ำผึ้งจะลงเอยในรูปแบบไหน พ่อแม่ของเขาก็จะไม่ทอดทิ้งน้ำผึ้งกับเด็ก ๆ แน่นอน เรื่องนี้ฉันกล้าการันตีเลย พวกแกสบายใจได้”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นเมาได้ ไม่เครียดแล้ว” อาภาเสียงใสขึ้นมาทันที ทำให้เพื่อน ๆ ต่างพากันหัวเราะกับความฮาของสาวทอม

………………………

“คุณเควินคะ ใกล้เที่ยงแล้วกลับที่พักกันก่อนดีมั้ย จะได้พาเด็ก ๆ ไปทานข้าวด้วย” เธอบอกขณะที่ช่วยวลาลีและวาคิมก่อปราสาททราย วันนี้จัดว่าอากาศดีมากสำหรับการมาเที่ยวทะเล เพราะจะเที่ยงแล้วแต่แดดแทบไม่มี อากาศเหมือนฝนจะตกแต่ก็ไม่ได้มืดครึ้ม ทำให้ทุกคนสนุกกับการเล่นน้ำทะเลมาก

“ก็ได้ครับ คุณไปบอกทุกคนแล้วกันเพราะผมสั่งให้ทางโรงแรมเตรียมอาหารกลางวันไว้แล้ว ส่วนผมจะพาเด็ก ๆ ไปที่พักก่อน”

“ได้ค่ะ”

หลังจากกินข้าวเที่ยงกันแล้ว ทุกคนก็พากันนั่งเล่นผ่อนคลายกันอยู่ภายในบ้านพัก เด็ก ๆ ก็เล่นกันตามประสา ผู้ใหญ่ก็เล่นนับเลขกันพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็ให้เด็ก ๆ ได้นอนกลางวันกันคนละตื่น เพื่อที่จะปาร์ตี้กันในเย็นนี้

ตกเย็นทุกคนต่างช่วยกันเตรียมปิ้งย่าง ทำกับข้าวกันครอบครัวละอย่างสองอย่างเพื่อเตรียมปาร์ตี้สำหรับค่ำคืนนี้ เด็ก ๆ ทั้งหลายก็วิ่งเล่นอยู่ที่สนามเด็กเล่น โดยมีพี่เลี้ยงของวาคิมและวลาลีช่วยดูแล

“น้ำผึ้ง บ้านแกทำอะไรเหรอ” อาภาถามเพราะไม่เห็นเธอกับชายหนุ่มทำอะไรนอกจากปิ้งกุ้งหมึก    

“ครอบครัวผมมีคนทำให้แล้วครับ ผมทำให้ห้าอย่างเลย” ชายหนุ่มตอบคำถามแทนหญิงสาวพร้อมรอยยิ้ม

“กี้ก็ลืมไปว่ามากับเจ้าของโรงแรม จะทำให้เหนื่อยทำไมเนอะ” อาภาหยอกชายหนุ่มอย่างเป็นกันเองเพราะความที่เขาเป็นคนไม่ถือตัว ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหัวเราะกันเป็นแถว 

ปาร์ตี้มื้อค่ำเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี บรรดาคุณพ่อบ้านทั้งหลายต่างก็นั่งดื่มและพูดคุยกันอย่างออกรส ส่วนทางด้านคุณแม่ต่างก็กินไปด้วย ดูแลลูก ๆ ไปด้วย

จนถึงเวลาที่เด็ก ๆ สมควรจะได้พักผ่อน จึงแยกย้ายกันพาลูก ๆ ไปนอน แล้วฝากฝังให้พี่เลี้ยงทั้งสองช่วยดูแล หลังจากนั้นจึงรวมตัวกันในห้องนั่งเล่น ตั้งวงเล่นเกมโดยมีกติกาว่าใครแพ้ต้องดื่มให้หมดแก้ว และคนที่แพ้บ่อยสุดก็คือณัฐวรานั่นเอง บรรดาคุณแม่เล่นกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพวกคุณพ่อต่างมานั่งร่วมวง ช่วยคู่ของตัวเองเล่นและช่วยดื่มแทน   

“บอสคะ สินีจะเชิญคู่ของบอสออกนะคะ” เธอจีบปากจีบคอ แต่ไม่ได้จริงจังกับคำพูดนัก     

“ทำไมล่ะครับ” เขางง    

“ก็ตั้งแต่ท่านมาเล่นเนี่ย น้ำผึ้งยังไม่แพ้เลยสักรอบ ทีเมื่อกี้นะแพ้เอา ๆ”       

“ก็ฉันเล่นไม่ค่อยเก่งเหมือนแกนี่” เธอแย้งเพื่อนหน้างอ

“เปลี่ยนเป็นนับเลขดีกว่า ไปหาเหรียญมาไป”

แม่ ๆ กลับมารวมตัวอีกครั้งเมื่อหยิบกระเป๋าเหรียญมาแล้ว นั่งนับเลขกันเกือบสองชั่วโมงก็เลิกเล่น เพราะกลัวจะตื่นพาลูก ๆ ไปกินข้าวเช้าไม่ไหว

 …………………….

เช้าวันใหม่

หลังจากที่กินข้าวเช้าไปได้สักชั่วโมง เควินกับณัฐวราก็ออกมารวมตัวกับเพื่อนที่ยืนรออยู่หน้าบ้านพัก เพื่อไปเล่นน้ำสระก่อนจะเดินทางกลับกรุงเทพ ตั้งใจว่าจะแวะเที่ยวแวะกินไปตามทาง กว่าจะถึงบ้านก็คงมืด

“เควิน”

เสียงทักที่ดังมากทำให้ทุกคนในกลุ่มหันไปมอง รวมทั้งเจ้าของชื่อ