บทที่ 3 เพื่อนสาวคนสนิท

@ผับหรู

เสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในผับหรูแห่งหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นผับที่ผู้คนนิยมมาเที่ยวเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ

เหล่านักท่องราตรีมากมายต่างพากันโยกย้ายอวดกันวาดลวดลายอย่างไม่มีใครยอมใคร แสงไฟส่องกะพริบหมุนวนไปมาตามจังหวะเพลงเพื่อช่วยเพิ่มความครื้นเครงให้กับเหล่านักดื่มทั้งหลาย

ภายในห้องวีไอพีของผับมีการรวมตัวกันของนักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งพวกเขามักนัดกันมาสังสรรค์ที่นี่เป็นประจำ

“แดกเต็มที่เลยเพื่อน มื้อนี้กูเลี้ยงเอง”

เจ้าขุนเอ่ยขึ้นเมื่อเพื่อนมาครบองค์ประชุม

ออสตินกระดกเหล้าเข้าปากรัว ๆ เพื่อระบายความขุ่นเคือง นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นแล้วรู้สึกโมโหไม่หาย

ที่ไอ้เจ้าขุนมันพูดปาว ๆ ว่าจะเลี้ยงน่ะเงินกูทั้งนั้น

“มึงไม่ต้องเครียดหรอกน่าคราวหน้ากูไม่ออมมือให้มันแน่”

วายุตบไหล่ออสตินเบา ๆ ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ

“กูไม่เชื่อมึงแล้วไอ้ห่า ดูจากสถิติที่มึงแข่งกับไอ้ทิวเขาแล้วกูขอย้ายไปเดิมพันข้างมันดีกว่า”

ออสตินย้ายไปนั่งข้างทิวเขา ยกมือขึ้นมาบีบนวดไหล่เพื่อนเบา ๆ เพื่อเอาอกเอาใจ

“คราวหน้ากูขอเดิมพันข้างมึงนะ”

“ว่าไง มึงยอมป้ะ” ทิวเขาหันมาถามเจ้าขุน

เจ้าขุนพยักพเยิดหน้าให้ เขายังไงก็ได้ เพราะทิวเขากับวายุฝีมือสูสีกันอยู่แล้ว ทุกอย่างอยู่ที่อารมณ์และจังหวะของคนขับ ณ ขณะนั้นมากกว่า

“ว่าแต่น้องสาวคนใหม่ของมึงเป็นไงวะ สวยป้ะ”

จู่ ๆ ต่อมเผือกของวายุก็เริ่มทำงาน ตั้งแต่กลับมาจากไปรับน้องสาวคนใหม่เพื่อนของเขาก็มีท่าทางแปลก ๆ นั่งยิ้มคนเดียวแถมบางครั้งก็ยังใจลอยอีกต่างหาก อาการต่างจากตอนก่อนออกไปรับลิบลับ

ทิวเขาหันขวับมาจ้องเขม็งนัยน์ตาขุ่นเคือง วันนี้ไอ้พวกเพื่อนซี้มันพูดไม่เข้าหูหลายรอบแล้ว

“กูเป็นลูกคนเดียว ไม่เคยมีน้องสาวโว้ย”

“เออ ๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แล้วเป็นไงสรุปว่าสวยป้ะ” วายุถามย้ำอีกรอบ

“ก็งั้น ๆ”

พูดจบก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปาก ก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินไปตรงกระจกใส นัยน์ตาคมเหม่อมองลงไปด้านล่างอย่างไม่มีจุดหมาย ไม่ได้สนใจผู้คนมากมายที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามันอยู่ตรงนั้น ทว่ากลับเอาแต่คิดถึงใบหน้าของใครบางคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อช่วงค่ำ

งั้น ๆ ที่พูดหมายถึง ‘ก็สวยแหละ’ แต่สวยแบบ ‘งั้น ๆ’

“หึ” แค่นหัวเราะขณะควงแก้วเหล้าในมือ

ระหว่างที่ทุกคนกำลังครื้นเครง หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามายังห้องวีไอพีที่พวกเขากำลังสังสรรค์ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างของโซฟา มือบอบบางอย่างลูกคุณหนูยกขวดเหล้าขึ้นมาเทใส่แก้วแล้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด

“ใจเย็นดิดาริณ ไปเก็บกดมาจากไหนเนี่ย”

วายุทักท้วงพลางยื้อแย่งแก้วเหล้าจากมือของหญิงสาว ดาริณ คือเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของกลุ่มซึ่งทั้งสามคน ทิวเขา วายุ และดาริณเคยเรียนด้วยกันเมื่อตอนอยู่ชั้นมัธยมปลาย ส่วนเจ้าขุนและออสตินเพิ่งมารู้จักกันตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

ดาริณเป็นลูกสาวคนเล็กของท่านรัฐมนตรี เติบโตมาในตระกูลผู้ดีมีหน้ามีตาทางสังคม

ต่อหน้าคนอื่นดาริณคือสุภาพสตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวาน ทว่าสำหรับเพื่อนสนิทอย่างสี่หนุ่มเธอกลับเป็นตัวของตัวเองสุด ๆ

“วายุ นายเอาแก้วของฉันคืนมานะ”

“เป็นอะไรของเธออีกเนี่ย”

“วันนี้ฉันอยากเมานายอย่ามาห้าม”

“แบบนี้กูว่าทะเลาะกับพ่อชัวร์”

ออสตินหรี่ตามองเพื่อนสาว เขาเดาว่าเธอน่าจะทะเลาะกับพ่อ เพราะพ่อของดาริณชอบบังคับให้เธอไปดูตัวว่าที่เจ้าบ่าว จับคู่ลูกสาวกับคนนั้นทีคนนี้ทีทั้งที่ในใจของดาริณมีผู้ชายที่เธอหมายปองอยู่แล้ว

“ไอ้ทิวเขามึงมาจัดการดิ”

ดาริณไม่ฟังใครนอกจากทิวเขา แค่ชายหนุ่มนั่งลงด้านข้างเธอก็สงบนิ่งทันตาเห็น

“ทิวเขาดาริณอยากร้องไห้”

หญิงสาวซบหน้าลงบนลาดไหล่กว้างพลางสอดมือเข้าไปกอดแขนแข็งแรง นัยน์ตาแดงก่ำฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาจนเอ่อล้นทั้งสองเบ้า

ทิวเขายกมือขึ้นมาลูบศีรษะของเพื่อนสาวเบา ๆ เพื่อปลอบโยน

“ดาริณเครียดอะ พรุ่งนี้พาไปช้อปปิ้งหน่อยนะ”

ดาริณมักพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับทิวเขาเสมอ ทำตัวออดอ้อนประหนึ่งว่าเขาเป็นแฟนของเธอ

ชายหนุ่มไม่ได้ถือสาหาความ เขากับดาริณรู้จักกันมานาน ยังไงเธอก็คือเพื่อนสนิทคนหนึ่งซึ่งไม่ต่างอะไรกับอีกสามหนุ่ม เพียงแต่เธอเป็นผู้หญิงเขาจึงปฏิบัติกับดาริณอย่างอ่อนโยนกว่าเพื่อนคนอื่น

“จะไปกี่โมงก็ส่งข้อความมาไว้ละกัน”

“ขอบคุณนะ ทิวเขาใจดีที่สุดเลย”

ริมฝีปากสีแดงฉ่ำระบายยิ้มอย่างดีใจ ใบหน้าสวยซบถูไถไปกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน อีกนิดเดียวเธอก็จะหอมแก้มเขาอยู่แล้ว

อีกด้าน

ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบเหงา ภายในบ้านหลังใหญ่ช่างดูว่างเปล่า หญิงสาวเอาแต่นอนร้องไห้อยู่ในห้องนอนที่ไม่คุ้นชิน

“พ่อริวจ๋า น้ำหวานคิดถึงพ่อริวนะจ๊ะ”

ใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง ความคิดถึงคะนึงหาผู้ที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ๆ ทำให้รู้สึกทรมานจนแทบจะขาดใจ

นัยน์ตาพร่ามัวจ้องมองรูปถ่ายของพ่อบุญธรรมผ่านหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายธาร

อีกด้าน

ทิวเขาขับรถกลับมาในช่วงเวลาเกือบตีสาม ตอนแรกเขากะว่าจะไปนอนค้างที่คอนโด แต่ไม่รู้อะไรมันดลใจให้เขาขับรถกลับบ้าน รู้ตัวอีกทีก็จอดรถอยู่หน้ารั้วบ้านของตัวเองแล้ว

ร่างสูงเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีขึ้นบันได ก่อนจะชะงักงันกับเสียงร้องไห้ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องห้องหนึ่ง เขาย่องเข้าไปใกล้ ๆ แล้วแนบหูกับบานประตูของห้องนั้นเพื่อแอบฟัง

ยัยน้ำหวานกำลังร้องไห้

เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังเล็ดลอดออกมามันทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างแปลกประหลาด แต่ที่แปลกไปกว่านั้นก็คือมันสามารถดึงดูดให้เขายืนฟังอยู่นานสองนานราวกับถูกมนต์สะกด

กำลังแอบฟังอย่างตั้งใจจู่ ๆ ประตูห้องของหญิงสาวก็เปิดอ้าทำให้ร่างสูงเสียหลักเซถลาเข้าไปด้านใน

ทิวเขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาถูกจับได้ซะแล้วว่ามายืนแอบฟังเธอร้องไห้

ดวงตาคู่คมสบประสานกับดวงตาคู่สวย แววตาของเธอดูเศร้าหมองขอบตาแดงก่ำ แพขนตาเปียกฉ่ำจนจับตัวกันเป็นกลุ่มหนา คราบน้ำตายังหลงเหลืออยู่บนพวงแก้มขาวผ่องทั้งสองข้าง

“เอ่อ...คือ...ฉัน”

ทิวเขาอ้ำอึ้ง ในขณะที่หญิงสาวกำลังมองเขาอย่างสงสัย

เขามายืนทำอะไรหน้าห้องเธอ

“ฉันโคตรรำคาญเสียงเธอเลย จะร้องไห้อะไรนักหนา คนยิ่งง่วง ๆ อยู่”

แกล้งโวยวายตีโพยตีพายเอาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นจะเสียฟอร์ม ก่อนจะชักสีหน้าอย่างไม่พอใจใส่หญิงสาวจากนั้นก็เดินเข้าห้องของตัวเองไป

น้ำหวานมองแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปจนลับตาด้วยความงุนงง

นี่เธอร้องไห้เสียงดังขนาดนั้นเลยเหรอ