บทที่ 4 ยื่นข้อเสนอ/1

บทที่ 4

ยื่นข้อเสนอ

หลัวไป๋เย่นอนหลับสบายโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนบุกรุกเข้ามาในห้องของตนเอง ส่วนคนที่บุกรุกห้องคนอื่นก็เดินมานั่งลงที่เตียงด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา ทำให้คนที่ตอนอยู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

เขานั่งมองใบหน้าที่หลับอย่างสบายใจ เข้ามาสร้างความปั่นป่วนให้เขา แล้วคิดจะใช้ชีวิตอย่างสุขสงบหรือ ไม่มีทางเสียหรอก

มือหนายกมือขึ้นไปลูบหน้าเรียวเล็กแผ่วเบา จนคนที่นอนอยู่ครางออกมาอย่างรำคาญพร้อมกับปัดมือที่ก่อกวนออก

“หึ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีขัดใจนั้น แต่ก็ยังคงลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กต่อ ทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรำคาญ ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะมีคนตัวโตนั่งเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ข้างตัวเอง

“ชะ...” นางกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือแต่ถูกปิดปากเอาไว้ก่อน

“หากไม่เงียบเจ้าจะไม่ได้เอ่ยปากอีกตลอดชีวิต” เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็หุบปากทันที เพราะกลัวว่าเขาจะทำตามที่พูดจริง ๆ

เมื่อตั้งสติได้หลัวไป๋เย่เพ่งมองคนที่บุกรุกเข้ามาในเรือนของตนท่ามกลางความมืด ก็พบว่าเป็นคนที่นางเพิ่งร่วมเตียงไปเมื่อหลายวันก่อน แล้วเขามาทำไม มิใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก

“ท่านมาทำไม”

“ข้ามาหาเจ้า” เขาตอบด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจสีหน้าที่งงงวยของคนที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง เขาจะมาหานางไม่ได้หรืออย่างไร

“มาหาข้าทำไม มิใช่ว่าพวกเราตกลงกันแล้วหรือว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก” หรือว่านางเข้าใจอันใดผิดไป วันนั้นก็ตกลงกันอย่างชัดเจนแล้ว แล้วเขาจะมาวุ่นวายกับนางอีกทำไม

“เจ้าลุกขึ้นมานั่งคุยกันดี ๆ” เขาดึงนางให้ลุกขึ้นมานั่งคุยกันดี ๆ ทว่าตอนที่เขาดึงนางให้ลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มที่คลุมตัวของนางอยู่ก็ร่นลงไปกองอยู่ที่เอว ทำให้ตอนนี้เขาสามารถเห็นไปถึงไหนต่อไหน เพราะว่าคนตัวเล็กใส่เพียงแค่เสื้อตัวบางเท่านั้น ทำให้อกอวบอิ่มชูชันต่อตาล่อใจคนมองยิ่งนัก

“มีอันใดก็ว่ามาเถิด” ตอนนี้นางง่วงมาก เหนื่อยก็เหนื่อย เดินทางมาทั้งวันยังมีคนตามมาก่อกวนอีก อยากจะนอนพักผ่อนต่ออีกหน่อย

เขาเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากมองสิ่งล่อตาล่อใจตรงหน้า เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าภายใต้ผ้าห่มนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ สิ่งที่ทำให้เขาหลงมันจนแทบจะโงหัวไม่ขึ้น

“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า” เขาพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น ตอนนี้เขาอยากคุยกับนางให้รู้เรื่องเสียก่อน

“เอาไว้พูดกันพรุ่งนี้มิได้หรือ ตอนนี้ข้าอยากนอนเต็มทีแล้ว” หญิงสาวตาจะปิดแหล่มิปิดแหล่ นางไม่มีสติมากพอที่จะพูดกับเขาหรอก ถึงพูดกันไปตอนนี้ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง

“ไม่ได้ เราต้องคุยกันตอนนี้” เขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว

“แต่ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าจะนอน” หญิงสาวพูดเสียงแข็ง ล้มตัวลงนอนหันหลังให้คนตัวโต นางจะไม่พูดกับเขาตอนนี้เด็ดขาด ตอนนี้นางต้องการนอน

จางเข่อซินที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งทำอันใดไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดทำเช่นนี้กับเขา ที่ผ่านมาทุกคนล้วนอยากเข้าหาเขา ไม่ว่าจะในฐานะใด แต่วันนี้สตรีผู้นี้กลับนอนหันหลังให้เขา

กล้ามาก นางกล้ามากที่ทำเช่นนี้กับเขา

“เฮ้อ” เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วชายหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ของสตรีนางนั้น ในเมื่อนางบอกว่าจะสนทนากันพรุ่งนี้ เขาก็จะสนทนากับนางพรุ่งนี้

กลิ่นกายหอมหวานของนางทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด เขาจึงขยับตัวเขาไปใกล้นางมากขึ้นเพื่อให้ได้กลิ่นตัวของนางมากขึ้น เขานอนใกล้ตัวของนางจนสัมผัสได้ถึงเนื้อตัวที่นุ่มนิ่มของนาง จนอยากจะดึงนางเข้ามากกกอดเอาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง

ในเมื่ออดใจไม่ไหวเขาจึงได้ดึงคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หญิงสาวที่ถูกก่อกวนก็ได้แต่ร้องครางอย่างรำคาญ แต่ก็เพียงครู่เดียวก็สงบลง เพราะอีกฝ่ายเพียงดึงเข้าไปกอดเพียงเท่านั้นไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น

สองหนุ่มสาวนอนกอดกันหลับไปในท้ายที่สุด เพราะทั้งสองต่างก็เหนื่อยล้าจากการเดินทาง

จางเข่อซินนอนหลับสนิทในรอบหลายคืน ทั้งยังหลับสนิทกว่าในทุก ๆ คืนที่ผ่านมา ไม่อยากจะเชื่อว่ากลิ่นกายของนางจะทำให้เขาหลับสบายมากกว่ากำยานสงบใจพวกนั้นอีก

ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความสดชื่น ทว่าเขายังไม่ยอมลุกขึ้นไปที่ใด เอาแต่จ้องมองใบหน้างดงามนั้นอย่างไม่ละสายตา ไม่คิดว่าการที่อยู่ใกล้ชิดนางเช่นนี้จะทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเพียงนี้ ยิ่งได้อยู่ใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าขาดไม่ได้ แล้วเช่นนี้จะไม่เป็นอันตรายต่อเขาใช่หรือไม่

ไม่ เขาคิดว่าเขาสามารถควบคุมทุกอย่างได้ อย่างมากก็แค่สามสี่เดือนที่เขาลุ่มหลงนาง เขาเป็นคนขี้เบื่อ สตรีส่วนมากก็ได้ขึ้นเตียงกับเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ถือว่านางเก่งมากที่ทำให้เขาติดในนางได้ขนาดนี้