บทที่ 6 กลับจวน/2

เมื่อกลับมาถึงจวนหลัวไป๋เย่ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด เอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือน ส่วนจางเข่อซินก็หายเงียบไปตักแต่กลับมาถึงเมืองหลวง เช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับนาง เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาเอาแต่คอยรังแกนาง ให้นางพักผ่อนเสียหน่อยก็ดี

“คุณหนูไม่ออกไปเดินเล่นหน่อยหรือเจ้าคะ” นี่ก็มาถึงเมืองหลวงหลายวันแล้วเจ้านายของนางก็ไม่ยอมออกไปไหนเสียที เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือน นางอยากให้เจ้านายของนางออกไปเดินเล่นซื้อของเสียหน่อย เพราะวันนั้นเองแต่ซื้อของให้คุณชาย แต่มิได้หาซื้อของตนเองแม้แต่น้อย

“ไม่ล่ะข้าอยากพักผ่อน” นางเหนื่อยเกินจะออกไปเดินเล่นด้านนอก ตอนนี้นางต้องคิดหาทางเอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้เสียก่อน นางอยากออกไปใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีการใดได้บ้าง

“แต่ว่าตอนนี้คุณหนูไม่มีเครื่องประดับเลยนะเจ้าคะ หรือแม้แต่ชุดงาม ๆ สักชุดก็ยังไม่มี” หลิงหลิงเอ่ยเสียงเศร้า ตอนนี้เจ้านายของนางก็พอมีเงินใช้สอยแล้ว นางอยากให้มีชุดสวย ๆ สวมใส่

“เฮ้อ เช่นนั้นอีกเดี๋ยวพวกเราก็ออกไปด้านนอกกันเถิด เจ้าก็ไปแจ้งฮูหยินใหญ่หน่อยแล้วกัน” ที่ทำเช่นนี้เพราะนางไม่อยากมีปัญหาภายหลัง อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นดูแลเรือน แม้แต่ก่อนเจ้าของร่างนี้จะไม่ค่อยสนใจ ทว่าตอนนี้นางต้องแสดงเป็นคนดีเสียหน่อย เรียกความเอ็นดูจากบิดาเสียหน่อย เผื่อว่าจะได้ทำอะไรง่ายขึ้น

“เจ้าค่ะ” คนที่อยากให้เจ้านายออกไปเดินเล่นเดินยิ้มร่าออกไป ไม่นานนางก็กลับมาหาเจ้านายด้วยใบหน้าที่เบิกบานกว่าเดิม เพราะได้เงินมาหลายตำลึงเชียว

“คุณหนูตอนที่ไปหาฮูหยินใหญ่ นายท่านก็อยู่จึงได้ให้เงินคุณหนูมาด้วยเจ้าค่ะ” นางจะให้คุณหนูของนางใช้เงินนี้ให้หมด เครื่องประดับต้องเป็นของที่ดีที่สุด

“ดี เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถิด” สองนายบ่าวออกไปเดินเล่นที่ตลาด พร้อมกับซื้อของมากมายกลับมา เครื่องประดับและผ้าล้วนซื้อมามากมาย ใช้ไปสองปีก็ไม่รู้ว่าจะหมดหรือไม่

“คุณหนูเครื่องประดับพวกนี้งามยิ่งนักเจ้าค่ะ” หลิงหลิงเอ่ยพร้อมกับเก็บเครื่องประดับเข้ากล่อง ครั้งนี้คุณหนูของนางใช้เงินไปไม่น้อย ผ้าก็เป็นผ้าชั้นดี เงินที่เสียไปไม่รู้ว่ากี่ร้อยตำลึง

“ไม่งามได้อย่างไรเสียเงินไปหลายร้อยเชียว” ของพวกนี้ล้วนแต่เป็นของดีชั้นหนึ่งของร้าน แต่ละชิ้นไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยตำลึง ส่วนผ้านั้นก็ราคามิใช่ถูก ๆ แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้นางมีเงินเหลือใช้เหลือเก็บ ใช้อีกสิบปีก็ไม่รู้จะหมดหรือไม่

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองมาขอพบเจ้าค่ะ” สาวใช้หน้าเรือนเข้ามารายงาน หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ทำสีหน้าเบื่อหน่ายทันที ที่มาหานางถึงเรือนเช่นนี้ก็คงอยากมาหาเรื่องนางอีกกระมัง

“ให้นางเข้ามาเถิด” นางบอกพลางลุกขึ้นไปตรวจดูเครื่องประดับที่ได้มาใหม่ ของราคาแพงเพียงนี้หลัวซูอิงไม่มีทางซื้อได้ อยากมากนางก็ได้เงินสองสามร้อยตำลึง หากนำมาซื้อของราคาแพงพวกนี้ คนที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นน้องสาวของนางไม่มีทางตัดใจใช้เงินของตนเองแน่

“คารวะพี่หญิง” หลัวซูอิงยังคงปั้นหน้าเข้าหาผู้เป็นพี่สาว ทั้งที่ในใจอยากจะด่าเต็มทน หากไม่เพราะมารดาบอกเอาไว้ว่าอย่าก่อเรื่อง นางคงตบสั่งสอนสตรีผู้นี้ไปแล้ว

ทว่ายามที่กำลังจะเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้สายตากลับเหลือบไปเห็นเครื่องประดับที่พี่สาวกำลังถืออยู่ นางเคยเห็นยามที่ไปเลือกซื้อเครื่องประดับ เครื่องประดับผมชุดนี้ราคาหลายร้อยตำลึง ไม่มีทางที่พี่สาวผู้นี้ของนางจะซื้อได้

“เจ้าไปเอาเครื่องประดับผมชุดนี้มาได้อย่างไร” ท่าทางเป็นมิตรนั้นเปลี่ยนไปในทันที

“ทำไม เจ้าคิดว่าข้าไม่มีปัญญาซื้อของพวกนี้หรือ” หลัวไป๋เย่ยกยิ้ม เป็นเช่นที่นางคิดเอาไว้จริง ๆ ด้วย หลัวซูอิงไม่มีทางเห็นนางได้ดีกว่า

“เจ้าต้องไปทำเรื่องไม่ดีมาแน่ ๆ บอกมานะว่าเจ้าไปทำเรื่องไม่ดีอันใดมาจึงได้ของชิ้นนี้มา” ไม่เชื่อ นางไม่เชื่อว่าหลัวไป๋เย่จะมีเงินมากมายมาซื้อของแพง ๆ เช่นนี้ ขนาดตอนนี้มารดาของนางคุมเรือนหลังยังไม่ให้เงินใช้มากมายขนาดนี้

“ทำไม เงินเพียงเท่านี้คิดว่าข้าไม่มีปัญญาซื้อหรือ เจ้าอย่าลืมนะว่ามารดาของข้าเป็นผู้ใด บุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลฟาง เจ้าคิดว่าพวกเขาจะให้ข้าใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจริงหรือ เพียงแค่ข้าเอ่ยปาก พวกเขาก็พร้อมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ไม่เหมือนมารดาของเจ้า ที่ไม่มีตระกูลเดิมหนุนหลัง ต้องพึ่งพาตระกูลหลัวเพียงฝ่ายเดียว” นางวางเครื่องประดับลงพลางปรายตามองน้องสาวด้วยสายตาที่เหนือกว่า มารดาของอีกฝ่ายก็แค่หญิงสาวขุนนางต่างเมือง จะมาสู้บุตรสาวอดีตมหาเสนาบดีเช่นมารดาของนางได้อย่างไร

“เจ้า!!” หลัวซูอิงยกมือขึ้นชี้หน้าพี่สาวอย่างโมโห กล้าดีอย่างไรมาเอ่ยเช่นนี้กลับนาง ทว่าอีกฝ่ายไม่สนใจกลับเอ่ยขึ้นมาเพื่อเป็นการตัดบท

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ” หลัวไป๋เย่ถามด้วยท่าเฉยชา ไม่ได้ร่วมแสดงละครไปกับน้องสาว อีกฝ่ายจะคิดเช่นไรก็แล้วแต่ แต่นางไม่มีทางร่วมแสดงละครพี่น้องรักใคร่กับนางเป็นอันขาด

“เรื่องคุณชายป๋อเหวินจ้ง” ตอนนี้หลัวไป๋เย่ก็ถึงเวลาออกเรือนแล้ว ไม่นานคนสกุลป๋อก็คงจะมาคุยเรื่องนี้ และนางจะยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้ นางก็เป็นบุตรสาวของท่านพ่อเหมือนกัน เช่นนั้นนางก็มีสิทธิ์แต่งงานกับเขาเหมือนกัน