บทที่ 2 ช่างสบายใจเสียจริง/3

สองวันต่อมาหลัวไป๋เย่ก็เดินทางไปเยี่ยมน้องชายที่สำนักศึกษาในเมืองไฉ่หง ใช้เวลาเดินทางอยู่เกือบหนึ่งวันก็เดินทางมาถึง นางตัดสินใจเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ เอาไว้ ที่นี่มีบ้านเช่ามากมาย เพราะมีคนเดินทางมาเกือบทั้งปี

“พวกเจ้าเก็บของไปนะ ข้าจะออกไปสำรวจดูที่นี่เสียหน่อย” หญิงสาวบอก นางได้นำช่างตัดเย็บมาด้วยสองสามคน เพราะหากให้ทำกันสองคนกับหลิงหลิงคงจะเสร็จไม่ทัน นางจึงได้ไปขอช่างตัดเย็บมาจากบิดา

“คุณหนูให้บ่าวไปด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลิงเสนอ ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้นางไม่อยากให้เจ้านายต้องไปคนเดียว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

“เจ้าอยู่จัดการที่นี่เถิด” นางไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เพราะนางก็หาได้ไว้ใจคนที่ติดตามมาด้วย ไม่รู้ว่าจะใช่คนของถังเจี่ยหนิงหรือไม่

“เจ้าค่ะ” หลิงหลิงเข้าใจความหมายที่เจ้านายต้องการจะสื่อ จึงได้รั้งอยู่ที่เรือนเพื่อดูความเรียบร้อย

หลัวไป๋เย่ออกไปเดินเล่นในเมืองด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย ที่ตรงนี้นางสามารถเป็นตัวเองได้มากที่สุด ยามที่อยู่เมืองหลวงนางต้องยังรักษาภาพลักษณ์ของสตรี ที่ผ่านมาแม้หลัวไป๋เย่คนก่อนจะค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่สิ่งที่สตรีควรทำนางล้วนทำออกมาได้ดี นางที่เข้ามาแทนที่จึงต้องทำตัวเยี่ยงกุลสตรี ซึ่งขัดกับตัวตนของนางยิ่งนัก

“ที่นี่นางสนใจไม่น้อย” ร้านรวงที่นี่ส่วนใหญ่เป็นร้านขายตำรา แต่ก็มีร้านอื่น ๆ บ้างประปราย ส่วนร้านของกินก็มีอยู่น้อยนิด หรือว่านางจะหันมาทำการค้าที่นี่ดี เปิดเหลาอาหารซักร้าน ไม่ต้องขายดีจนร่ำรวย ขอเพียงมีเงินใช้จ่ายอย่างไม่ขัดสน

ทว่าหากจะทำเช่านี้จริง ๆ อันดับแรกนางต้องออกจากสกุลหลัวให้ได้ก่อน ซึ่งเรื่องนี้ถือว่าเป็นไปได้ยากมาก

หญิงสาวเดินเล่นบริเวณที่ได้เช่าเรือนเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังลอบสังเกตตนเองอยู่

“นายท่านอีกสองวันคุณหนูใหญ่หลัวจะออกนอกเมืองไปยังสำนักศึกษาต้าหนิงขอรับ” ซีห่าวที่ได้รับหน้าที่จับตาดูสกุลหลัวก็กลับมารายงานเรื่องสำคัญ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเรื่องของสตรีผู้นี้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเจ้านายของเขาไปแล้ว ไม่ว่านางจะทำอันใด ออกไปที่ไหนเจ้านายของเขาต้องการรู้ทุกเรื่อง

“เจ้าไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย อีกสองวันเราจะออกเดินทาง” เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องแม้แต่น้อย ยังคงก้มหน้าสะสางงานตัวเองต่อไป

“ไปไหนหรือขอรับ” ซีห่าวมีสีหน้างงงวย เพราะเขารู้ดีว่าช่วงนี้เจ้านายไม่มีกำหนดการเดินทางออกไปนอกเมือง

“ไปเมืองไฉ่หง”

“ไปทำไมขอรับ” เขายังคงไม่เข้าใจ เจ้านายของเขาไม่มีเรื่องต้องไปที่ไฉ่หง

จางเข่อซินไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงเงยหน้ามองลูกน้องด้วยสายตาเย็นเยียบ ทำให้ซีห่าวหุบปากแล้วเดินออกไปทันที

กระจ่างแล้ว เขารู้แล้วว่าเจ้านายจะไปที่เมืองไฉ่หงทำไม

“ที่แท้นายท่านก็ตามมาดูคุณหนูใหญ่หลัวนี่เอง” ตงหยางอดที่จะหัวเราะเจ้านายของตนเองไม่ได้ เฝ้าตามอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ไม่เข้าไปหาเสียที

“ให้ข้าไปตามสืบเรื่องสกุลหลัว แท้ที่จริงแล้วให้ข้าไปเฝ้าคุณหนูใหญ่หลัวแทนชัด ๆ” ซีห่าวที่ถูกไล่ไปอยู่บ่นออกมายกใหญ่ พวกเขาทั้งสองอยู่กับผู้เป็นนายมาตั้งกี่ปี เหตุใดจะไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขาเปลี่ยนไปมากมายเพียงใด

“หุบปากของพวกเจ้าเสีย” คนที่ถูกนินทาระยะเผาขนเอ่ยเสียงเย็น พวกนี้คิดกันไปเองทั้งนั้น เขาจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร คนเช่นเขาน่ะหรือจะให้คนไปตามเฝ้าสตรีนางหนึ่ง ไม่มีทางเสียหรอก

วัน ๆ สตรีเข้าหาเขาตั้งกี่คน เขาต้องสนใจนางด้วยหรือ

“ขอรับ” ทั้งสองตอบออกมาพร้อมกัน ทว่าสีหน้าไม่ได้สลดเลยสักนิด ยังจะมาตีหน้านิ่งใส่พวกเขาอยู่ได้

“เจ้าไปจัดการคนที่ติดตามนางมาให้หมด ข้ามีเรื่องสำคัญต้องสนทนากับนาง” จางเข่อซินพูดกับคนสนิททั้งสอง ทว่าสายตากลับจดจ้องไปยังสตรีที่เดินเล่นอย่างสบายอารมณ์

“ขอรับ” ทั้งสองออกไปเตรียมการตามที่เจ้านายสั่ง ในที่สุดเจ้านายของเขาก็รู้เสียทีว่าต้องจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร วัน ๆ เอาแต่ตามดูเช่นนี้เมื่อไหร่จะสมหวังกันเล่า

“หึ เจ้าช่างสบายใจเสียจริง” เขาจะรอดูว่าหลังจากนี้เจ้าจะยังใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้เช่นนี้อีกหรือไม่

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิทตงหยางและซีห่าวลอบเข้าไปในเรือนเช่าของหลัวไป๋เย่แล้วจัดการรมควันยาสลบทุกห้อง ยกเว้นเพียงห้องเดียวที่พวกเขาไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ” หลังจากจัดการเรื่องในเรือนสำเร็จ ทั้งสองก็ออกมารายงานเจ้านายที่ยืนรออยู่ด้านนอก พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่ายามที่เจ้านายเข้าหาสตรีจะเป็นเช่นไร เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เจ้านายของพวกเขารู้สึกสนใจสตรี

“พวกเจ้าเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่ต้องตามเข้าไป” พูดจบผู้เป็นนายก็เดินเข้าไปในเรือนอย่างใจเย็น ปล่อยให้ลูกน้องคนสนิทมองตากันปริบ ๆ

“เจ้าว่านายท่านจะทำเช่นไร” ตอนนี้เขาเดาความคิดของเจ้านายไม่ออก

“หวังว่านายท่านจะรู้นะว่าต้องทำเช่นไร” เขาได้แต่มองตามเจ้านายไปด้วยสายตาเป็นห่วง