บทที่ 4 ยื่นข้อเสนอ/2

“เจ้าตื่นขึ้นมาได้แล้ว” เมื่อเห็นว่านางยังคงนอนขี้เซาอยู่ให้ตื่นขึ้นมา เพราะเขามีเรื่องต้องการสนทนากับนาง

“ท่านยังอยู่อีกหรือ” หญิงสาวพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา นางคิดว่าเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องนี้เสียอีก แล้วฟ้าสว่างเช่นนี้เขาก็ยังไม่ยอมออกไปอีก แล้วพวกคนที่ติดตามนางมาจะไม่เห็นหรือ แล้วเช่นนี้นางจะทำอย่างไร

“เรายังไม่ได้ตกลงกันเลย” เขาจะไม่ยอมจากไปเด็ดขาด วันนี้เขาต้องได้คุยกับนางเสียก่อน

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” หลิงหลิงที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวภายในห้องก็เตรียมที่จะเข้ามาปรนนิบัติเจ้านาย แต่ถูกห้ามเอาไว้ก่อน

“อย่าเพิ่งเข้ามา เจ้าไปจัดเตรียมเรื่องที่จะทำวันนี้ให้อีก เดี๋ยวข้าจะจัดการตนเอง”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านรีบกลับไปเลย คืนนี้พวกเราค่อยมาหารือกันดีหรือไม่” แม้จะไม่รู้ว่าเขาต้องการสนทนาเรื่องอันใด แต่นางคิดว่าเขาคงมีเรื่องสำคัญจะสนทนากับนาง มิเช่นนั้นคงไม่แหกข้อตกลงของตนเองเช่นนี้

“ได้ คืนนี้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่” เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา ใจเย็นเข้าไว้ แค่วันเดียวเขาจะทนไม่ได้เลยหรือ รอดูเถิดว่าเขาจะทำอย่างไร เขาจะเอาคืนนางให้สาสม กับที่เขาอดทนมาหลายวัน

“เช่นนั้นท่านก็ออกไปเถิด” หากช้ากว่านี้นางเกรงว่าจะมีคนเข้ามาเห็นแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งนางไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น นางยังอยากรักษาชื่อเสียงที่ดีงามเอาไว้

หลัวไป๋เย่จัดการกับตัวเองเสร็จก็ออกไปด้านนอกเพื่อไปหาน้องชาย วันนี้นางจะพาเขาออกมาเดินเล่นในตลาดแล้วก็วัดตัวเพื่อตัดเสื้อให้เขา

“พี่หญิง” หลัวกวางเฉินที่รู้ว่าพี่สาวมาหาก็วิ่งออกมาหาอย่างดีใจ ตั้งแต่มารดาสิ้นไปก็ไม่มีผู้ใดมาหาเขาที่สำนักศึกษาอีกเลย และเขาก็รู้สถานการณ์ที่จวนดีกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ยังดีหน่อยที่เขาอยู่ที่สำนักศึกษา แต่พี่สาวของเขาต้องเผชิญเรื่องยากลำบากอยู่ในจวนเพียงผู้เดียว

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่” เมื่อเห็นน้องชายเดินออกมาก็จับตัวน้องชายหมุนไปมาด้วยความเป็นห่วง

“ข้าสบายดี แล้วพี่หญิงเล่าสบายดีหรือไม่” เขาเองก็ลอบมองพี่สาวด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน นางต้องอยู่ที่นั่นเพียงลำพังเขาเองก็ไม่วางใจ แต่เขายังไม่สามารถทำอันใดได้ในตอนนี้ แต่ในอนาคตเขาสาบานว่าจะดูแลพี่สาวคนนี้อย่างสุดความสามารถ

“พี่สาวของเจ้าก็สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ “วันนี้พี่จะพาเจ้าออกไปเที่ยว เจ้าอยากได้อันใดก็สามารถซื้อได้เลย ท่านพ่อให้เงินข้ามาเยอะเชียว”

หญิงสาวลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู พร้อมกับเดินจูงมือกันออกไปที่ตลาด สองพี่น้องเดินเล่นกันอย่างมีความสุข หลัวกวางเฉินเล่าเรื่องในสำนักศึกษาให้พี่สาวฟังอย่างตั้งใจ ก่อนสองพี่น้องจะไปหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายตำราขนาดใหญ่

“เจ้าอยากได้เล่มไหนก็เลือกได้เลย พี่สาวคนนี้จะซื้อให้เอง” หลัวไป๋เย่พาน้องชายเข้าไปในร้าน แล้วปล่อยให้น้องชายเลือกซื้อได้ตามใจ

“เท่านี้พอหรือ” เมื่อเห็นว่าน้องชายหยิบตำรามาเพียงสามเล่มก็ถามขึ้น

“พอขอรับ” เขาไม่อยากรบกวนพี่สาวมากเกินไป อยากให้พี่สาวเก็บเงินที่ได้มาเอาไว้ใช้จ่ายส่วนตัวบ้าง พี่สาวของเขาคงมีเรื่องให้ใช้เงินมากกว่า

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด พี่จะพาเจ้าไปกินของอร่อย ๆ มิใช่สิ เป็นเจ้าที่ต้องพาพี่ไปร้านอร่อย ๆ เพราะเจ้าเป็นคนอยู่ที่นี่”

สองพี่น้องเดินเล่นด้วยกันเกือบครึ่งวันก็พากันกลับมาจวนที่เช่า เพราะจะต้องวัดตัวของหลัวกวางเฉินเพื่อตัดเสื้อผ้า

“พี่จะตัดชุดให้เจ้ามากหน่อย ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใดกว่าจะได้มาหาเจ้าอีก” หญิงสาวพูดขณะที่กำลังลูบศีรษะของน้องชาย ใจจริงนางก็อยากจะหลบมาอยู่ที่นี่เพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย แต่นางก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้

“ท่านพี่ อีกไปมานานข้าก็กลับไปพักที่จวนแล้ว” พี่สาวพูดเหมือนว่าเขาจะไม่ได้กลับไปที่จวน

“เป็นพี่ที่คิดมากไป” หญิงสาวได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน “เอาล่ะ ๆ นี่ก็ถึงเวลาแล้ว ข้าจะให้หลิงหลิงไปส่งเจ้าที่สำนักศึกษา พรุ่งนี้หลังจากเลิกเรียนเจ้าก็ออกมารอที่หน้าสำนักศึกษา หลิงหลิงจะไปรอรับเจ้าที่นั่น”

“ได้ขอรับ” หลัวกวางเฉินตอบรับอย่างง่ายดาย

หลัวไป๋เย่จัดการเรื่องตัดชุดให้น้องชายต่ออีกหน่อย เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ไล่ให้หลิงหลิงออกไปพักผ่อน

“เจ้าไม่ต้องมาเฝ้าข้า ไปนอนพักผ่อนเถิด” ไม่รู้ว่าคืนนี้ต้องเจอกับเรื่องอะไรบ้าง บุรุษผู้นั้นจะสร้างความลำบากให้นางหรือไม่ ยิ่งเดาความคิดเขาไม่ออกด้วย

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวนั่งรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นว่าคนนัดหมายจะโผล่หัวมา นางจึงตัดสินใจนอนโดยที่ไม่รอเขา เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาตอนไหน ส่วนคนที่เป็นฝ่ายนัดหมายก็กำลังรอให้ลูกน้องจัดการคนในจวนให้เรียบร้อย

“นายท่าน เรียบร้อยแล้วขอรับ” จางเข่อซินเดินเข้าไปในเรือนของหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง วันนี้แหละเขาจะคุยกับนางให้รู้เรื่อง และวันนี้เขาต้องได้ทำตามที่ใจปรารถนา

“เจ้าว่านายท่านคิดจริงจังกับนางหรือไม่” ตงหยางถามขึ้นอย่างสงสัย หากเจ้านายของเขาสนใจคุณหนูใหญ่หลัวจริง ๆ แล้วเหตุใดจึงได้แต่ลอบมาพบยามค่ำคืนเช่นนี้

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ตอนนี้เขาเดาไม่ถูกแล้วว่าเจ้านายคิดจะทำอันใดกันแน่ เพราะดูแล้วเจ้านายของเขาก็สนใจอีกฝ่ายจริง ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่า