ตอนที่ 38 ปราบเมีย

ตอนที่ 38

ปราบเมีย

"ถ้าพี่ไม่หย่าดี ๆ งั้นรดาจะฟ้องหย่า"  

ประโยคที่ตั้งใจพูดเพื่อทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาจะบังคับได้อีกต่อไป ทั้งที่เธอยังไม่รู้เลยว่าหากต้องฟ้องหย่าขึ้นมาจริง ๆ เธอจะเอาความผิดข้อไหนของเขาไปเป็นประเด็น ในเมื่อเขายังไม่เคยทำอะไรให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจถึงขั้นศาลจะสามารถนำมาตัดสินว่าเขาผิดได้ นอกจากถ้อยคำหยาบคายที่เขาต่อว่าออกมาในเวลาที่โมโหเท่านั้น ซึ่งนั่นก็ไม่ได้มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้เธอชนะ

"รดา" ธาวินตวาดภรรยาสาวออกมาเสียงกร้าว ดวงตาดุดันราวกับจะแผดเผาร่างของเธอให้ไหม้เกรียมได้ในทันที เธอกล้ามากที่พูดคำนี้ออกมา

"ถ้าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ก็เซ็นใบหย่าซะ รดาก็ไม่อยากให้ลูกต้องมารับรู้ว่าพ่อกับแม่ของเขาจบกันไม่สวยสักเท่าไหร่" ใบหน้าสวยยังเชิดขึ้นเถียงอย่างหยิ่งผยอง ทั้งที่ร่างกายของเธอเริ่มสั่นกลัวกับความโกรธขึงของเขาเข้าไปทุกที

นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาโกรธขนาดนี้ มันมากกว่าตอนที่เขาโดนบังคับให้แต่งงานกับเธอเสียอีก

"เธอกล้ามากรดาที่ท้าทายพี่แบบนี้"

"พี่วิน จะทำอะไร" จากคนที่เชิดหน้าด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง กลับต้องลนลานถามออกไปเสียงสั่น เมื่อเขาคว้าร่างของเธอเข้าไปกอดไว้แนบอก 

"จะทำให้เธอรู้ว่า เธอคิดผิดที่มาต่อกรกับพี่" พูดจบปากหยักก็ฉกลงประกบกับเรียวปากคู่สวย บดเบียดรอยจูบแนบสนิทแน่นไปกับปากอิ่ม เมื่อหญิงสาวคิดจะฝืนออกห่าง มือหนาที่รั้งเอวบางเลื่อนขึ้นมาโอบรั้งท้ายทอยไม่ให้ถอยหนี

"อื้อ อื้อ"

ร่างกายขยับถอยไม่ได้ ก็คงมีแค่เสียงที่ยังเป็นอิสระจากเขา แต่อิสระที่ว่าก็อยู่ได้แค่ในลำคอเท่านั้นเพราะปากของเธอยังถูกเขาครอบครองบดขยี้ไม่คิดจะผละห่างเลยแม้แต่น้อย

นิ้วมือทั้งสิบขย้ำลงกับท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างของเขา เพราะแค่ทุบหน้าอกเขาไม่คิดจะสะเทือนเธอจึงต้องจิกเล็บฝังลงในเนื้อของเขาแทน แต่มันก็ยังไม่ได้ผลอยู่ดี

ใบหน้าหล่อเอียงหลบปลายจมูกเล็กสวยสลับซ้ายขวา ริมฝีปากบดขยี้หนักคล้ายต้องการจะลงโทษ จนเมื่อรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของเธอเขาจึงผละปากออกเพื่อให้เธอได้รับอากาศ

"พี่วิ..."  

แค่ให้เธอได้อากาศไม่ได้ให้อ้าปากด่า เมื่อเห็นว่าเธอคงได้อากาศเข้าไปกักในปอดแล้วเขาก็จูบจ้วงลงปิดปากที่อ้าออกนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ได้ชิมรสของริมฝีปากนุ่มแค่อย่างเดียว แต่เขากลับได้ล่วงล้ำเข้าสัมผัสกับโพรงปากหวานที่เธอเผยออ้าจะด่านั่นด้วย ช่างเป็นการเว้นวรรคที่ไม่เสียเวลาเปล่าจริง ๆ 

"อื้อ"

ร่างบางส่งเสียงประท้วงที่ดังหนักขึ้นกว่าเก่า สองเท้ากระทืบเร่าเพื่อให้เขาออกห่าง แต่ไม่ว่าจะมีปฏิกิริยายังไงก็ไม่มีผลกับคนที่กำลัง  เพลิดเพลินสุขไปกับปากนุ่มของผู้หญิงที่เขาทั้งรักและคิดถึง 

นานมากที่เขาไม่เคยได้จูบเธอแบบนี้ ตั้งแต่คืนนั้นเขาก็ไม่เคยได้แตะต้องตัวเธออีกเลย เมื่อในครั้งนี้ทุกอย่างมันอยู่ตรงหน้า ปากและลิ้นของเขาก็กำลังแทะเล็มความหอมหวานที่ห่างหาย แล้วใยเขาต้องปล่อยให้มันหลุดลอยออกไปในเวลาอันรวดเร็ว

ทีแรกแค่คิดว่าจะลงโทษที่เธอถือดี แต่เมื่อได้ล่วงล้ำละเลียดชิมรสหวานกลับทำให้เขาอยากดื่มด่ำความสุขที่คิดถึง ความรุนแรงที่ถาโถมค่อยๆ ลดระดับลงมือหนาเลื่อนโอบเอวบางให้แนบชิดสนิทแน่นจนอากาศก็ไม่สามารถเล็ดลอดระหว่างร่างทั้งสองได้ 

โลมลิ้นไล่เลียอย่างโหยหาและนุ่มนวล อ้อยอิ่งและอ่อนโยนเมื่อเห็นว่าเธอลดอาการขัดขืนลง และหลับตาพริ้มยืนนิ่งให้เขาควานจูบด้วยเสน่หา เขาจึงดื่มด่ำหยอกเย้ากับโพรงปากนุ่มอย่างหลงใหล

สัมผัสที่ห่างหายไปแรมปี หัวใจรักที่เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่แสดงมันออกมา แต่เมื่อเขาล่อหลอกด้วยรสจูบแสนหวาน ความเข้มแข็งต่อต้านที่ก่อทึบขึ้นก่อนหน้าก็พังทลายอ่อนยวบลงกับตา เวลานี้เธอได้แต่ปล่อยให้หัวใจมันดำดิ่งไปกับสัมผัสน่ารักที่เธอเองก็คิดถึงและโหยหามาตลอดเช่นกัน

"ยังอยากหย่าอยู่อีกไหม" เนิ่นนานกว่าที่เขาจะผละออกจากริมฝีปากคู่สวย แล้วเอ่ยถามคนในอ้อมกอดที่ดูจะสงบนิ่งลงไปเมื่อหลายนาทีก่อน

"หยะ..." 

ก่อนที่จะหลุดคำเต็มประโยค เธอก็ถูกเขาดักทางไว้

"คิดให้ดีก่อนตอบ แต่ถ้าอยากโดนจูบอีกก็ตอบออกมาแบบไม่ต้องคิด" 

สายตาลุ่มลึกคล้ายจะบังคับให้เธอตอบคำถามที่เขาพอใจออกมา แต่หากเธอยังยืนกรานเช่นเดิมเขาจะคิดเสียว่าเป็นคำตอบที่ดีอีกอย่างหนึ่ง เพราะเขาก็เตรียมการตอบโต้เธอไว้แล้วเหมือนกัน

"พี่วินจะบังคับรดาแบบนี้ไม่ได้นะคะ"

 ไม่ว่าจะตอบแบบไหนออกไป เธอก็เสียเปรียบเขาอยู่ดี หญิงสาวเลือกที่จะต่อว่าเขาทั้งที่ร่างกายของเธอก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา

"จำได้ไหม พี่เคยบอกว่า ทั้งเรื่องแต่งงานและเรื่องที่รดาหนีไปก็มีแต่รดาที่บังคับพี่มาตลอด เพราะฉะนั้นถึงเวลาที่พี่จะบังคับรดาบ้าง"

"แล้วพี่วินไม่คิดกลับกันบ้างล่ะคะ ว่าพี่วินก็ไม่เคยให้รดาได้ทำตามใจของตัวเองเหมือนกัน ตอนที่รดาอยากแต่งงานกับพี่ พี่ก็เอาแต่ต่อว่ารดาต่าง ๆ นานา จนรดาต้องยอมปล่อยพี่ไป พอรดาจะหย่าพี่ก็ไม่หย่าให้รดาอีก รดาก็อยากทำตามความต้องการของตัวเองบ้างเหมือนกัน" 

คำโต้แย้งของเธอที่เขาไม่คิดจะสนใจ ต่อให้เธอลากเหตุผลอีกร้อยแปดมาเพื่อจะทำให้เขายอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ ก็คงจะไม่เป็นผล ในเมื่อเขาปักใจรักเธอไปแล้วและเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่ารักเขาเหมือนกัน ปากบอกว่าไม่ แต่แค่จูบเธอยังยอมสงบนิ่งไปกับมัน แล้วยังจะสรรหาคำพูดมากมายมาทำไมกัน

แทนที่จะโกรธขึงธาวินกลับก้มมองใบหน้าสวยด้วยสายตาอ่อนโยน ดีดนิ้วลงบนหน้าผากกลมมนเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยสุ่มเสียงอ่อนละมุน

"ตื่นจากฝันซะ" 

ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาก่อนจะปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ เพราะเขาต้องกลับไปเคลียร์งานบนโต๊ะต่อ 

ประโยคของเขาเป็นการบอกเธอว่าต่อให้เธอพูดอย่างไร ทุกคำพูดของเธอก็เป็นได้แค่ความฝันเท่านั้น หากเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่เธอคิดจะไปจากเขา 

"พี่วิน..."   

"แล้วตกลงแหวนอยู่ไหน"

ไม่สนใจหน้าตาโกรธขึง และไม่คิดจะสนใจว่าเธอจะอยู่ในอารมณ์ไหน แต่กลับสนใจกับเรื่องที่เธอทำให้เขาต้องอารมณ์เสียจนเลือดขึ้นหน้า

"อยู่ที่ร้านค่ะ" รดาตอบไปทั้งที่หน้ายังงอง้ำ

"นั่งอยู่ในห้องนี้จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องออกไปรับลูกด้วยกัน อย่าพูดอะไรที่ไม่เข้าหูเพราะนั่นจะทำให้พี่เลิกสนใจกับงานแล้วมาสนใจกับตัวของเธอแทน" 

จบเสียงนั้นรดาก็ไม่มีคำใดออกมาจากปากอีกเลย จำต้องนั่งอยู่ในห้องกับเขาตามที่เขาสั่ง

ให้ตายสิ จะมีสักครั้งไหมที่เธอจะชนะเขาได้

หลายครั้งที่ธาวินเหลือบสายตาขึ้นมองภรรยาสาวสวยที่มักจะทำหน้าบึ้งปากยื่นอยู่บนโซฟากลางห้อง ริมฝีปากหยักกดยิ้มเมื่อเห็นท่าท่างขัดใจของหญิงสาว 

นอกจากลูกสาวที่เขาต้องเฝ้าดูแลอบรมสั่งสอน ยังมีเมียขี้งอนที่ดื้อด้านอีกคนที่เขาต้องกำราบให้อยู่หมัด

"ดื้อกว่าลูกอีก"