ตอนที่ 39 เช็ดปาก

ตอนที่ 39

เช็ดปาก

รดาต้องอยู่ที่ห้องทำงานของธาวินจนถึงเวลารับลูกอย่างที่เขาสั่ง แม้แต่มื้อเที่ยงเธอก็ยังต้องกินกับเขาข้างในห้อง นอกจากห้องสี่เหลี่ยม โต๊ะ เก้าอี้ เอกสาร คอมพิวเตอร์ และเขา เธอก็ไม่ได้เห็นอะไรอีก แบบนี้เขาเรียกว่ากักขังกันชัด ๆ

"ไหนว่าจะไปรับลูกไงคะ แล้วจอดที่ร้านทำไม" รดาหันไปถาม เมื่อรถของธาวินจอดสนิทอยู่ที่หน้าร้านของเธอ

"ไปเอาแหวนมาใส่" ก่อนจะไปทำเรื่องอื่น ต้องทำเรื่องที่เขายังติดใจให้เสร็จเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอารมณ์เขาคงหงุดหงิดอีกนาน

"ค่อยกลับมาก็ได้ค่ะ"   

"จะดื้อ?" ไม่ใช่คำบอก แต่เป็นคำถามและเป็นคำถามที่พร้อมจะลงโทษได้ทุกเมื่อหากเธอไม่ยอมทำตาม

ท่าทางเลิกคิ้วถามพร้อมกับสายตาคาดโทษของธาวิน ทำให้รดาต้องรีบลงจากรถแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปในร้าน ไม่ถึงห้านาทีก็กลับออกมาพร้อมกับแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายเหมือนเมื่อเช้า 

เมื่อเธอชูมือที่มีแหวนสวมอยู่บนนิ้วให้เขาดู ธาวินก็ลอบยิ้มมุมปาก แล้วถึงได้เคลื่อนตัวรถออกไปเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่ต้องไปรับลูกเต็มที

"ทำตัวเป็นเด็กดีนะรดา จะได้ไม่ต้องโดนลงโทษบ่อย ๆ" ระหว่างขับรถเขาก็เปรยออกมาลอย ๆ แต่จงใจให้เธอได้ยิน 

ทีแรกก็ตั้งใจว่าจะค่อย ๆ แสดงให้เธอเห็นถึงความจริงใจของเขาจนเธอยอมรับรักและเชื่อมั่นในตัวเขาไปเอง แต่ในเมื่อเธอตั้งใจท้าทายเขาจากที่คิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกลับต้องแหกกฎแล้วใช้วิธีเร่งรัดเลยจะดีกว่า งานนี้จะโทษเขาไม่ได้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่กล้ามาต่อกรกับเขา

"คุณพ่อขา คุณแม่ขา..."

เด็กน้อยวิ่งฉีกยิ้มเข้าหาอ้อมกอดของคนเป็นพ่อที่เดินเข้ามาถึงก่อน วันนี้คงไม่ต้องทำตาละห้อยเฝ้ามองเพื่อน ๆ ที่มีทั้งพ่อและแม่มารับเหมือนเดิมอีกแล้ว 

"เหนื่อยไหมคะคนเก่ง" ธาวินยกร่างบางของลูกสาวขึ้นอุ้มไว้แนบอก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน่ารัก 

"ไม่เหนื่อยค่ะ" 

"หิวยังคะ" รดาถามลูกน้อยอีกคน หลังกลับจากเนิร์สเซอรีลูกของเธอมักจะบ่นหิวอยู่บ่อย ๆ ไม่รู้ว่าหิวจริงหรือแค่อยากกินขนมกันแน่

"อยากกินติม"  

"ได้เลยค่ะ งั้นคุณพ่อพาไปกินไอศกรีมดีไหม"

"ดีค่ะ"  

สามคนพ่อแม่ลูกเข้ามานั่งยังร้านไอศกรีมขึ้นชื่อในห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลนัก ไอศกรีมถ้วยใหญ่ขนาดครอบครัวถูกสั่งมาเสิร์ฟให้กับสาวน้อยที่ทำตาโตเมื่อเห็นไอศกรีมถ้วยยักษ์น่ากิน 

"ว้าว น่ากินจังเยย" เสียงเล็กส่งเสียงชอบใจ ตาโตอ้าปากหวอกับสิ่งที่เห็น พร้อมทั้งกระเด้งกระดอนตัวอยู่บนตักของคนเป็นแม่ด้วยความดีใจ

"กินเลยค่ะ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวคุณพ่อสั่งให้อีกเยอะ ๆ เลย" 

อย่าว่าแต่ไม่อิ่มเลย ถ้าเด็กตัวแค่นี้กินไอศกรีมหมดถ้วยนี่มีหวังคงตัวบวมแน่ 

มือน้อยกำช้อนคันเล็กจ้วงไอศกรีมจากถ้วยเข้าปากอย่างไม่ค่อยมั่นคงนัก แต่เพราะวัยที่กำลังอยากรู้อยากลองและรดาก็เริ่มให้ลูกของเธอตักอาหารกินเองตั้งแต่เพิ่งเข้าวัยสองขวบ ทำให้เด็กน้อยไม่รอช้าตักไอศกรีมคำโตเข้าปาก อาจจะเลอะเทอะไปบ้างแต่ก็เพื่อฝึกประสบการณ์และการเรียนรู้ รดาจึงได้แต่คอยเช็ดปากเช็ดคอที่เปรอะด้วยไอศกรีมที่หล่นลงมาจากช้อน

"อ้าปากสิ" 

เพราะมัวแต่ก้มคอยทำความสะอาดให้ลูกสาว เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงพูดของธาวิน เธอจึงเจอกับช้อนที่มีไอศกรีมอยู่เต็มคันจ่ออยู่ตรงหน้า

"ไม่กินค่ะ"

 เหลือบมองหน้าเขาแล้วตอบ หากเธอจะกินเธอก็ตักกินเองได้ ไม่ได้เป็นง่อยเสียหน่อย

"กินหน่อยสิ พี่สั่งมาเผื่อเราทั้งสามคนแล้วนะ"

"ใครใช้ให้พี่วินสั่งถ้วยใหญ่ล่ะค่ะ"

"ก็กินเป็นเพื่อนลูกไง อ่ะ อ้าปาก"

"บอกแล้วไงคะ ว่าไม่กิน" 

เสียงโต้ตอบอย่างไม่ยอมกันของคนเป็นพ่อและแม่ ทำให้สาวน้อยที่กำลังเพลินอยู่กับไอศกรีมเงยหน้ามองด้วยความสนใจ ความไม่รู้ประสาจึงไม่รู้ว่าพ่อและแม่คุยอะไรกันแต่เมื่อเห็นช้อนที่มีไอศกรีมจ่ออยู่ใกล้ใบหน้าของคนเป็นแม่ เด็กน้อยก็คิดจะป้อนให้ด้วยอีกคน

"คุณแม่ อ้ำ อ้ำ" มือเล็กเอื้อมจับตรงคันช้อนที่คนเป็นพ่อยังจับไว้ ส่งเข้าปากคนเป็นแม่แต่เพราะความไม่ถนัดทำให้ไอศกรีมเลอะเปรอะตรงริมฝีปากของหญิงสาว

"คุณแม่เลอะแล้วค่ะ"

รดาเอ่ยบอกลูกสาว เมื่ออ้าปากรับเอาไอศกรีมเข้าปากอย่างขัดไม่ได้

เมื่อเห็นว่าป้อนให้คนเป็นแม่แล้ว เด็กน้อยก็หันไปสนใจกับไอศกรีมแสนโปรดต่อ

"พี่วิน ขอทิชชูหน่อยค่ะ" 

ทิชชูในมือที่คอยเช็ดให้ลูก เปรอะเปื้อนร่องรอยของไอศกรีมหมดแล้ว จึงขอให้เขาหยิบให้อีกแผ่นเพราะระยะที่กล่องทิชชูวางอยู่ใกล้กับตัวเขามากกว่า

"เอาไปทำไม"  

"เช็ดไอศกรีมสิคะ เลอะหมดแล้วไม่เห็นเหรอ"

ทั้ง ๆ ที่เห็นอยู่ว่าปากของเธอเลอะ แต่เขายังถามมาได้

"พี่เช็ดให้" 

คนที่บอกจะเช็ดให้ แต่ไม่เห็นว่าจะหยิบทิชชูเลยสักแผ่นมีก็แต่ใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้เท่านั้น

"พี่วิน จะทำอะไร"

ใบหน้าหล่อที่ยื่นใกล้เข้ามาทุกที ทำให้รดารีบเอ่ยปากถาม

"เช็ดไอศกรีม" พูดจบริมฝีปากหนาก็จู่โจมดูดเม้มที่ปากอิ่ม ไล้ลิ้นเลียทำความสะอาดส่วนที่เปรอะเปื้อน ระหว่างเรียวปากของเธอกับรสชาติของไอศกรีมไม่รู้ว่าอะไรหวานกว่ากัน

รู้แต่ว่าเขายังละเมียดละไมลิ้นอุ่นอยู่อีกครู่ใหญ่ถึงยอมผละออก

"พี่วิน นี่มันข้างนอกนะ"

ไม่รู้จะพูดคำไหนก่อนดี แต่ทันทีที่ใบหน้าของเขาถอยห่างเธอก็ต่อว่าเขาด้วยประโยคที่คิดขึ้นมาได้เป็นอันดับแรก แล้วนึกตำหนิตัวเองเพราะคำที่พูดออกไปมันคล้ายกับจะสื่อความหมายได้อีกอย่างว่าถ้าไม่ใช่ข้างนอกก็จะยอมให้เขาจูบเธอได้อย่างไงอย่างงั้น

"ถ้าไม่ใช่ข้างนอกรดาจะยอมให้พี่จูบใช่ไหม"

แทบอยากจะทึ้งหัวตัวเอง ทำไมเขาไปจับใจความแบบนั้นด้วยเล่า

"หื่นไม่เลือกที่"

อีกแล้วตั้งใจว่าเขาดันเปิดทางให้อีกแล้ว รดาเธอช่วยตั้งสติก่อนที่จะพูดได้ไหมเนี่ย

"งั้นพี่จะหาที่ใหม่ จะได้หื่นได้มากกว่านี้" 

ตายสงบศพสีชมพู เปิดทางให้เขาเองโทษใครได้บ้าง พูดไปเองก็นึกเจ็บใจตัวเองรดาได้แต่ทำตาขวางใส่เขาภาวนาในใจขอให้เป็นคำพูดที่เขาแค่ต้องการจะแกล้งเธอแต่อย่าคิดทำจริง ๆ เลย