ตอนที่ 37 ผัว

ตอนที่ 37

ผัว

ใบหน้าหล่อเครียดขึง เมื่อทั้งเพื่อนรักและคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียยังพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาคมกวาดมองไปทั้งดวงหน้าสวยที่ไม่หันมาสนใจเขา ก่อนจะไล่สายตาลงไปยังนิ้วเรียวบนมือคู่สวยที่เขาเพิ่งสวมแหวนหมั้นให้เธอไปเมื่อเช้า แต่คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นอยู่แล้วกลับยิ่งผูกเข้าเป็นปมหนักเข้า เมื่อทั้งสิบนิ้วของเธอกลับว่างเปล่าไม่มีร่องรอยของแหวนที่เขาเพิ่งสวมให้

มือหนาเอื้อมคว้ามือซ้ายของภรรยาสาวมาถือไว้ทันที ทำให้รดาต้องหันไปตามแรงกระชากที่เขาดึงมือเธอเข้าหา การสนทนาที่กำลังออกอรรถรสของเธอและปรพลถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยท่าทางของเขา

"พี่วิน ทำอะไร" รดาเอ่ยถามคิดจะดึงมือตัวเองกลับ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังจ้องหน้าเธอเขม็งราวกับว่าเธอไปทำอะไรผิดไว้เสียอย่างนั้น

"แหวนไปไหน!" เสียงทุ้มต่ำเค้นลอดไรฟันถามออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาเพิ่งบอกไปแท้ ๆ ว่าห้ามถอด ไม่ทันจะเลยเที่ยงเธอกลับขัดคำสั่งเขาเสียแล้ว

รดาก้มมองนิ้วมือตัวเองนึกขึ้นได้ว่าช่วงเช้าลูกค้าเยอะเธอเลยช่วยพนักงานในร้านทั้งเสิร์ฟ ทั้งทำเครื่องดื่มไม่เว้นแม้แต่ต้องช่วยล้างแก้วและตอนนั้นเองที่เธอตัดสินใจถอดมันออกก่อนเพราะกลัวว่าแหวนวงสวยจะหลุดหล่นแล้วหายได้ 

"รดาถอด..." เหตุผลที่เธอตั้งใจจะบอกให้เขารู้ว่าเธอถอดเก็บไว้อย่างดีแค่ลืมใส่กลับ แต่ยังไม่ได้พูดได้อธิบายเขากลับขัดจังหวะการพูดของเธอเสียก่อน

"บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามถอด ไม่อยากให้คนอื่นรู้มากใช่ไหมว่าตัวเองมีผัวอยู่ทั้งคน" ด้วยอารมณ์ของความโมโหบวกกับหึงหวงจนหน้ามืดที่หญิงสาวทำราวกับเขาไม่มีความสำคัญกับเธอเลยสักนิด ทำให้ธาวินหลุดถ้อยคำต่อว่าออกมาอย่างลืมตัว 

"พี่วิน ถ้าจะมาพูดหยาบคายที่ร้านของรดา รดาว่าพี่กลับไปเถอะค่ะที่นี่ไม่ต้อนรับ" ยังดีที่เวลานี้ไม่ค่อยมีลูกค้า จึงไม่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครมากนัก น้ำเสียงที่ไม่ได้ดังจนเป็นที่สังเกตจึงทำให้ไม่มีใครสนใจหันมามองนอกจากปรพลที่ยังอยู่ในวงของการวิวาทนี้เท่านั้น

"ทีกับผัวไม่ต้อนรับ แต่กับคนที่จะมารอเป็นชู้กลับยิ้มหน้าระรื่นต้อนรับอย่างดี คิดหรือไงว่าชาตินี้เธอจะได้มีผัวใหม่นอกจากพี่"

"ไอ้วิน แกพูดกับคุณรดาเขาแรงไปแล้วนะ" ถ้อยคำที่ปรพลเองก็แทบจะไม่เชื่อหูว่าจะหลุดออกมาจากปากของเพื่อนรักได้ เพราะไม่เคยเห็นว่าธาวินจะมีอารมณ์แบบนี้มาก่อน ซ้ำถ้อยคำเหล่านั้นมันดูจะไม่เหมาะสม

ที่จะพูดกับผู้หญิง เขาจึงเอ่ยเพื่อปรามขึ้น

"แกก็เหมือนกันไอ้พล ฉันก็บอกอยู่ว่านี่เมียฉันยังจะคิดมาจีบต่อหน้าฉันอีก ผู้หญิงในโลกนี้ไม่มีแล้วหรือไง" 

"อ้าว! ไอ้นี่ โกรธแล้วพาลนี่หว่า" ปรพลพูดติดตลก รู้ดีว่าธาวินอยู่ในอารมณ์ไหน แต่ที่เขาไม่เอามาใส่ใจเพราะเขาคิดจะตัดใจแล้วตั้งแต่ทีแรกที่รู้ว่ารดาคือภรรยาของธาวิน ต่อให้ถูกใจยังไงแต่ถ้าเป็นเมียเพื่อนที่ดูท่าแล้วว่าเพื่อนก็หวงมากเสียด้วยเขาก็ไม่คิดจะยื้อแย่ง เพียงแต่ที่ตั้งใจพูดไปแบบนั้นแค่ต้องการจะแกล้งคนเป็นเพื่อนก็เท่านั้น

ถึงจะเสียดายแต่ทำไงได้ในเมื่อเธอมีเจ้าของ แถมเจ้าของยังหวงมากอีกด้วย

"พี่วินเป็นบ้าอะไรคะ ที่นี่มันร้านรดานะคะถ้าพี่คิดจะบ้าก็ช่วยไปบ้าที่อื่น อย่ามาประจานนิสัยทุเรศ ๆ ของตัวเองให้คนอื่นเขารู้" รดาพูดอย่างเหลืออด เธอพอรู้ว่าเวลาผู้ชายคนนี้โกรธขึ้นมาก็แทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ 

เขายังเป็นเหมือนเมื่อก่อน ตอนที่เขาไม่เต็มใจจะแต่งงานกับเธอ ทุกครั้งที่เขาโมโหก็แทบจะไม่เหลือเค้าของผู้ชายที่แสนดี แต่จะกลายเป็นคนที่พร้อมจะทำให้คนที่เขาไม่พอใจเจ็บปวดไปกับคำพูดจากปากร้าย ๆ ของเขาได้เสมอ 

เวลาที่ล่วงเลยไปไม่ได้ช่วยให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เลย

"ไปที่อื่นใช่ไหม ได้ แต่เธอต้องไปกับพี่"

เมื่อโดนไล่เขาก็ไม่คิดจะอยู่แต่หากเขาจะไปเธอก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน อารมณ์ในตอนนี้เขาไม่สนอะไรทั้งนั้นในเมื่อเธอตั้งใจท้าทายเขา เขาก็จะทำให้รู้ว่าเธอคิดผิด 

"พี่วิน จะพารดาไปไหน"  

"เอ้ย! ไอ้วินทำอะไรของแกวะ"  

ทั้งรดาและปรพลร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อธาวินกำลังจะพาร่างของ รดาออกไปจากร้าน

"ไปที่ไหนก็ได้ ที่จะทำให้พี่กำราบเธอได้ รดา"

"พี่วิน ปล่อยนะรดาต้องเฝ้าร้าน"

"ทำไมต้องเฝ้า ลูกน้องเยอะแยะวันนี้เธอต้องเฝ้าพี่ ไป!" 

ยังไม่ทันได้บอกอะไรกับลูกน้องในร้าน รดาก็ตัวปลิวไปตามแรงกระชากของธาวิน ปล่อยให้ปรพลและพนักงานในร้านมองตามกันตาปริบ ๆ 

ปรพลได้แต่ถอนหายใจอย่างปลง ๆ อยากจะเข้าไปขัดขวางแต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อทั้งสองคนก็เป็นสามีภรรยากัน คนนอกอย่างเขาสู้อยู่เฉย ๆ น่าจะดีที่สุด

"หวงเมียขั้นสุดแล้วไอ้วิน" 

คนที่ต้องถอยทัพกลับตั้งแต่ยังไม่ได้ประชันหน้า บ่นออกมากับท่าทางของเพื่อนรัก

ไม่ถึงยี่สิบนาที ธาวินก็พาร่างของภรรยากลับมาที่บริษัทเพราะเป็นที่ที่ใกล้ที่สุดและสะดวกที่สุดที่เขานึกได้ในตอนนี้ 

"ห้ามใครมารบกวน ถ้าผมไม่อนุญาต" ธาวินหันไปสั่งความกับเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง ก่อนจะพาร่างของรดาเข้าไปยังพื้นที่ด้านใน

"พี่วิน พารดามาที่นี่ทำไม"

"ถ้าอยู่ที่อื่นแล้วทำตัวเหมือนคนไม่มีลูกไม่มีผัว ก็อยู่มันที่นี่แหละจะได้มองหน้าผัวตัวเองทั้งวัน เผื่อบางทีจะได้จำใส่สมองไว้บ้างว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก"

ถ้อยคำหยาบกระด้างที่ยังพ่นใส่หน้าเธอไม่ยอมหยุด ทำให้รดาสุดที่จะทนฟังได้อีกต่อไป ในเมื่อเขาคิดว่าเธอเป็นแบบนั้น อย่างงั้นเธอก็จะทำให้เขารู้ว่าเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามเธอได้เหมือนกัน

"ทำไมจะไม่มีสิทธิ์คะ ในเมื่อรดาก็บอกพี่ไปแล้วว่ารดาไม่ได้รักพี่ แล้วรดาก็หย่าแล้วด้วย"

"แต่พี่ยังไม่เซ็นใบหย่า เธอก็เห็น และพี่ก็บอกไปหลายครั้งแล้วว่ายังไงพี่ก็ไม่หย่า

"ถ้าพี่ไม่หย่าดี ๆ งั้นรดาจะฟ้องหย่า"