ตอนที่ 19 แค่น้อยใจ

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งตกเย็น เย็นของวันนี้ก็มีปาร์ตี้ปิ้งย่างเหมือนเดิม แต่ในขณะที่ทุกคนมานั่งกันพร้อมหน้า กลับมีแค่เจ้าขุนที่ยังไม่โผล่หน้ามา

“กันต์ไปตามพี่ขุนให้น้าหน่อยลูก ป่านนี้ยังไม่ตื่นอีกไม่รู้จะนอนนานอะไรขนาดนั้น” ของขวัญหันไปพูดกับกันต์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเยื้องๆกัน เพราะเห็นว่าตั้งแต่ที่ลูกชายกลับมาจากร้านอาหารก็ขอตัวไปนอน จนเวลานี้ตะวันจะตกดินอยู่แล้วก็ยังไม่ออกจากห้องเลย

“ได้ครับน้าขวัญ” กันต์จึงตอบรับทันทีก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปตามเจ้าขุนที่ห้องพัก พอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นเจ้าขุนนั่งพิงหัวเตียงมองมาที่ตนนิ่งๆ กันต์จึงเอ่ยพูดขึ้น

“พี่ขุนน้าขวัญให้ผมมาตาม”

“อือ เดี๋ยวออกไป”

กันต์ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะตนรู้อยู่แล้วว่าตั้งแต่กลับจากร้านอาหารเจ้าขุนไม่ได้กลับเข้าห้องมานอน แต่กลับมานั่งเศร้าเป็นหมาหงอยเหมือนดั่งตอนนี้ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมลุกออกไปไหน แต่ตนก็เลือกที่จะไม่ถามเพราะพอมองสถานการณ์ออกอยู่บ้าง อีกอย่างเพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่อยากก้าวกาย

ทางด้านเจ้าขุนเมื่อเห็นว่ากันเดินออกไปแล้ว เขาจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงติดมือไปด้วย แล้วเดินออกจากห้องตามหลังกันต์ไป

เมื่อมาถึงก็เห็นที่ว่างอยู่สามที่คือตรงหัวโต๊ะ ที่อีกฝั่งมีคนเป็นพ่อนั่งอยู่ แล้วก็ด้านข้างทั้งสองฝั่งที่ว่างข้างกิ่งกับชะเอม แต่สุดท้ายเขาก็เลือกนั่งตรงหัวโต๊ะเพราะไม่อยากทำให้อีกคนลำบากใจ โดยทุกการกระทำของเขาชะเอมก็นั่งมองอยู่ พอเธอเห็นเขานั่งลงเธอจึงยื่นแก้วน้ำอัดลมที่เตรียมไว้ให้เขา

“น้ำค่ะ”

เขาจึงรับแก้วน้ำจากมือเธอไปโดยไม่พูดอะไร แม้แต่จะมองหน้ากันสักนิดก็ไม่เลย พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก...

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มกว่าๆ ชะเอมก็ไม่อาจทนนั่งอึดอัดใจอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป

“น้าขวัญเอมง่วงแล้วเอมขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” พูดจบก็รีบดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินเร็วๆเข้าบ้านพักไปอย่างไว โดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกตามหลังเลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวสิลูกหนูชะเอม... เฮ้อ~ เด็กคนนี้เดินเร็วจริงๆ” เมื่อรั้งเด็กสาวเอาไว้ไม่ทัน ของขวัญก็หันกลับมาสนใจสิ่งตรงหน้าต่อ แม้จะรู้ถึงความผิดปกติระหว่างลูกชายของเธอกับเด็กสาวแต่ก็ไม่อยากเข้าไปก้าวกายเรื่องส่วนตัวของเด็กๆมากนัก แต่ทว่าไม่นานก็ได้ยินลูกชายพูดขึ้นจากที่เอาแต่เงียบมาตลอด

“ผมก็ง่วงแล้วเหมือนกัน ขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบร่างสูงก็ตั้งท่าจะลุกขึ้น แต่ทว่าก็ต้องหยุดฟังเมื่อคนเป็นพ่อพูดขึ้นมา

“ไอ้เสือ เราโตกว่าทำอะไรก็ควรใจเย็นๆหน่อย น้องมันยังเด็กอยู่”

เจ้าขุนแค่เพียงมองคนเป็นพ่อนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไรกลับไป จากนั้นก็เดินเข้าบ้านพักไปโดยมีสายตาหลายคู่ของคนที่เหลือมองตามหลังเขาเป็นตาเดียว กระทั่งเจ้าขาที่ไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่ชาย แต่ตอนนี้กลับอดไม่ได้ที่จะพูด

“เจ้าว่าพี่ขุนกับชะเอมดูแปลกๆ ชอบพ่อแง่แม่งอนกันตลอดเลย เหมือนสองคนนี้จะชอบกันนะคะ”

“ดูออกเหมือนกันเหรอเรา” คนเป็นแม่พูดขึ้น

“นี่แม่ก็คิดเหมือนเจ้าใช่มั้ยคะ หรือแม่รู้อยู่แล้วว่าพี่ขุนกับชะเอมชอบกันอยู่”

“ใช่จ้ะ”

“งั้นแสดงว่าพ่อก็ต้องรู้เหมือนกันใช่มั้ยคะ”

“ใช่แล้วจ้ะคนสวยของแม่” ของขวัญเอ่ยตอบแทนสามีพร้อมกับบีบแก้มของลูกสาวเบาๆอย่างนึกเอ็นดูลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอที่แสนจะเรียบร้อยและว่านอนสอนง่าย แต่ก็ไม่ใช่เด็กหัวอ่อนเสียทีเดียว พอจะมีความทันคนอยู่บ้าง

ขณะเดียวกันคนเป็นพ่อก็ได้แต่นั่งมองลูกสาวกับภรรยาคนสวยของตนด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างคนมีความสุข เช่นเดียวกับกันต์และกิ่งที่นั่งมองอยู่ก็อดยิ้มตามกับความน่ารักของสองแม่ลูกคู่นี้ไม่ได้

...

22:35 น.

ในเวลาต่อมาหลังจากที่คนอื่นเข้านอนกันหมดแล้ว จะเหลือก็แต่สองคนที่ยังไม่นอน ทางด้านชะเอมที่ปกติเป็นคนนอนเร็ว แต่คืนนี้กลับนอนไม่หลับเพราะเอาแต่ว้าวุ่นใจคิดแต่เรื่องของอีกคน ทว่าจู่ๆข้อความไลน์จากเขาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ซึ่งก่อนหน้าตอนที่พากันไปเล่นเจ็ตสกีได้มีโอกาสแลกไลน์กันไว้แล้ว เธอจึงกดเปิดอ่านทันที

(นอนยัง)

จากนั้นก็ตอบกลับข้อความไลน์เขาไป...

'ยังค่ะ'

(ออกมาหาพี่หน่อย)

'ตอนนี้เหรอคะ'

(ครับ)

'งั้นรอแป๊บนะคะเดี๋ยวเอมออกไป'

หลังจากนั้นมือเล็กก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นเดินออกไปหาอีกคนข้างนอก โดยไม่ลืมหันไปมองพี่สาวสองคนว่ายังคงนอนหลับสนิทดีไหม พอเห็นว่าทั้งคู่หลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาในตอนนี้ก็เบาใจ

เมื่อเปิดประตูออกมาจากห้องก็เห็นร่างสูงยืนพิงประตูอยู่หน้าห้องของเขา แต่ก็แอบตกใจเมื่อเห็นเขาไม่ใส่เสื้อสวมแค่กางเกงขายาวตัวเดียว หรือเพราะเขาเป็นคนขี้ร้อนเลยไม่ชอบใส่เสื้อนอนก็เป็นได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็เลือกไม่สนใจอะไรมากก่อนจะเดินไปหาเขาแล้วเอ่ยถามออกไป

“พี่ขุนมีอะไรเหรอคะถึงให้เอมออกมากลางดึก”

“ยังจะถามอีกเหรอ นั่งข้างพี่มันน่าอายมากใช่มั้ย”

คำพูดของเขาที่พูดสวนกลับมาเหมือนจะดุแต่ฟังแล้วก็รับรู้ได้ทันทีว่าคนพูดคงพูดเพราะความน้อยใจ อีกทั้งแววตาของเขาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเศร้า มันชัดเจนมากว่าเขาน้อยใจเธอ

“พี่ขุนเอมขอโทษค่ะ เอมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น”

“...”

เมื่อเห็นอีกคนเงียบไป เอาแต่ยืนมองกันไม่ยอมพูดอะไร ชะเอมจึงเอ่ยพูดต่อด้วยสีหน้าหงอยๆหวังให้เขาเห็นใจ

“ที่เอมบอกว่าเอมอายเอมหมายถึงเอมเขิน เอมกลัวว่าถ้าพวกพี่ๆรู้ว่าเราสองคนคบกันอยู่จะโดนพวกพี่ๆแซว อีกอย่างลุงทัพกับน้าขวัญก็ยังไม่รู้เรื่องของเราด้วย”

“แล้วถ้าทุกคนรู้เรื่องของเราแล้วล่ะ เอมยังจะตีตัวออกห่างพี่อยู่มั้ย”

“ก็ต้องไม่อยู่แล้วค่ะ แต่ตอนนี้คนอื่นยังไม่รู้ไง พี่ก็ช่วยเข้าใจเอมหน่อยสิ เอมไม่เคยมีแฟนเลยไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง”

“พี่เข้าใจ เพราะถึงพี่จะไม่ซิงแต่พี่เองก็ไม่เคยคบใครมาก่อนเหมือนกัน เราคือแฟนคนแรกของพี่”

“จริงเหรอคะ ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย”

อีกคนจริงจังแต่อีกคนกลับทำเป็นเรื่องเล่นเสียได้...

“อย่ามาทำเป็นเล่น พี่พูดจริงทุกคำ”

“โอเคๆอย่าดุสิ เอมไม่เล่นแล้วก็ได้ ว่าแต่พี่หายโกรธเอมแล้วใช่มั้ย”

“ไม่เคยโกรธจะหายได้ยังไง”

“พี่ปากแข็ง ที่ไม่คุยกับเอมที่ไม่มองหน้ากันเลยนี่เรียกว่าไม่โกรธงั้นสิ”

“...” ร่างสูงเงียบไปขณะสายตามองคนตัวเล็กไม่ละไปไหน ก่อนจะได้ยินเสียงหวานถามมาอีกครั้ง

“ว่าไงคะพี่หายโกรธเอมยัง”

ร่างสูงยังคงยืนมองคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความคิดของเขา แต่เพียงไม่นานก็เอ่ยตอบออกไป

“พี่แค่น้อยใจ ไม่ได้โกรธเลย”

“ตัวก็โตกว่าเอมตั้งเยอะแต่ขี้น้อยใจไปได้“

สิ้นคำพูดประโยคดังกล่าวของคนตัวเล็กอีกทั้งท่าทีและสีหน้าทะเล้นของเธอ ร่างสูงก็ถึงกับถอนหายใจ ก่อนจะตำหนิเธอไป

“ชอบทำเป็นเล่นอยู่เรื่อย”

“แต่ที่เอมคบกับพี่เอมไม่ได้จะเล่นๆนะ เอมจริงจัง”

คำพูดเหมือนจะจริงจังแต่ท่าทางติดเล่นของคนตัวเล็กในตอนนี้ช่างดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย แต่ทว่า...

“หึ” มันกลับเรียกรอยยิ้มจากเขาได้