กิ๊กรักนายกำนันกับยัยดาราตัวแสบ

กิ๊กรักนายกำนันกับยัยดาราตัวแสบ

last update최신 업데이트 : 2024-12-11
에:  พริมริน참여
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
49챕터
2.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ดาราสาวตกอับเพราะข่าวฉาวที่ตัวเองกุเรื่องสร้างขึ้น ทำให้ไอริณ หรือจันทน์กะพ้อ อินทขันต์ เรตติ้งตกฮวบฮาบงานหดหาย เดือดร้อนช่องสังกัดต้องคิดหาทางกู้สถานการณ์ตกต่ำของดาราสาวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่เธอคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก กำนันจอมพล สาลี พ่อหม้ายลูกติดที่ถูกเมียทิ้ง กิ๊กเก่าดาราดัง จำต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เมื่อดาราดังขอความช่วยเหลือต้องการมาทำเรียลริตี้หวนคืนบ้านนา อำเภอบางปลาม้า แต่กำนันคนดังหื่นกามคนนี้ ไม่ใช่คนง่าย ๆ คนจริงทำจริง พูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อเมียรักหวนคืนกลับมาอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปเด็ดขาด ฟิลกู๊ด ดีต่อใจ มีมุขตลกให้หัวเราะ และระดับ NC25+

더 보기

1화

บทที่ 1 ไอริณ

Reverend Marcus Stone was a man of God.

At least, that's what the ten thousand members of Prosperity Covenant Church believed. That's what the television cameras captured every Sunday morning as he preached about righteousness and family values, his beautiful wife Sarah smiling from the front row, his three children perfectly groomed in their Sunday best.

That's what his young secretary, Grace Miller, had believed too.

Until three months ago.

Grace had been working at the church for six months....fresh out of Bible college, eager to serve, naive enough to think that a man who spoke about God's love every Sunday actually lived those principles.

She'd been so stupid.

It started innocently. Late nights helping with sermon prep. The reverend's hand on her shoulder....fatherly, supportive. Compliments about her dedication, her beauty, how God had truly blessed her.

Then came the private prayer sessions in his study. The door locked. His hands that wandered during "laying on of hands." The way he'd press against her from behind while reaching for books on high shelves, letting her feel exactly what she did to him.

"This is spiritual mentorship," he'd said, his breath hot on her neck. "God wants us to be close. To share everything."

And Grace...twenty-four years old, raised to respect authority, taught that men of God were beyond reproach—had believed him.

Until the night he bent her over his desk and showed her exactly what kind of man he really was.

Now, three months later, Grace stood outside his study at 6 AM on a Sunday morning, her hands trembling as she knocked on the door.

"Come in," Reverend Stone's deep voice called.

Grace entered to find him behind his massive oak desk, reviewing his sermon notes. He looked up, and his eyes...those piercing blue eyes that commanded attention from the pulpit....traveled over her body with undisguised hunger.

"Grace. Right on time." He stood, and Grace's breath caught.

He was imposing...six-foot-four, broad-shouldered, with silver-streaked dark hair and the kind of commanding presence that made people obey without question. In his expensive suit, he looked every inch the successful megachurch pastor.

But Grace knew what was underneath that suit.

Knew about the tattoos he kept hidden. The body maintained by a personal trainer. And most of all, she knew about the monstrous cock that no man of God should possess...especially not one who preached about modesty and self-control.

Fourteen inches. Thick as her wrist. Veiny and brutal and absolutely devastating.

She'd measured it once, after he'd commanded her to. Had wrapped both hands around it and still couldn't cover the length. Had taken it in every hole and still couldn't accommodate all of it.

"Lock the door," Reverend Stone commanded, his voice dropping to that tone he used when they were alone. Not the warm, paternal pastor voice. This was darker. Hungrier.

Grace locked the door with shaking hands.

"Service starts in three hours," he said, walking around the desk. "That gives us plenty of time for your... spiritual education."

"Reverend Stone, I..."

"What did I tell you to call me when we're alone?" His hand shot out, gripping her jaw, forcing her to look up at him.

"Marcus," Grace whispered.

"Good girl." He released her jaw only to fist his hand in her hair, pulling her head back. "Now, I've been thinking about your sweet pussy all week. Been imagining bending you over this desk while my wife sits in the front row downstairs, completely oblivious."

"That's wrong," Grace breathed, even as heat pooled between her legs.

"Of course it's wrong." His smile was wicked. "That's what makes it so fucking good."

He pushed her down onto the desk, scattering his sermon notes...pages about fidelity and God's plan for marriage floating to the floor.

"Lift your skirt," he commanded.

Grace obeyed, pulling her modest church skirt up to her waist with trembling hands.

"No panties." Marcus's voice was approving as he gripped her ass, spreading her cheeks. "Did I tell you to stop wearing them, or did you do that all on your own?"

"You told me," Grace admitted, her face burning. "Three weeks ago. You said you wanted access whenever you needed it."

"And you obeyed. Such a good, obedient little secretary." His finger slid through her already wet folds. "Already dripping for me. Your body knows who it belongs to, doesn't it?"

Before Grace could answer, he dropped to his knees behind her.

The first stroke of his tongue against her pussy made Grace gasp, her hands scrabbling for purchase on the smooth desk. Marcus ate her out with devastating skill....his tongue circling her clit, then diving inside her, fucking her with it, groaning against her flesh like she was the most delicious thing he'd ever tasted.

"Marcus!" Grace sobbed, trying to stay quiet, knowing the cleaning staff was somewhere in the building. "Please—"

"Please what?" He pulled back, and she heard him unbuckling his belt. "Please fuck you? Please destroy this tight little pussy? Use your words, Grace."

"Please fuck me," she whimpered. "Please, I need it...."

"You need what?" The head of his massive cock pressed against her entrance, and Grace's whole body tensed. "Say it."

"I need your cock! Please, Reverend....Marcus...please give it to me!"

He slammed inside.

Grace screamed...the sound muffled by her own hand clamped over her mouth...as fourteen inches of thick, veiny cock stretched her impossibly wide. No matter how many times he fucked her, it was always too much. Always overwhelming. Always felt like he was splitting her in half.

"Fuck!" Marcus groaned, his hands bruising on her hips as he bottomed out. "So fucking tight. Three months and you still strangle my cock like a virgin."

He pulled almost all the way out and slammed back in, starting a brutal rhythm that had the desk shaking, his sermon notes falling to the floor, a picture of his wife and children teetering on the edge.

"This is what you were made for," Marcus growled, pounding into her relentlessly. "Not to answer phones or file papers. To take my cock. To be my personal fucktoy while I preach to thousands about purity."

Grace could only moan brokenly as he destroyed her, each thrust hitting her cervix, pushing against her womb, reaching places that should be impossible. The pain and pleasure were indistinguishable, blending into overwhelming sensation.

"Look at you," Marcus continued, one hand sliding up her back to fist in her hair again, yanking her head back painfully. "Such a good Christian girl. Saving herself for marriage. And now you're getting fucked raw by a married pastor old enough to be your father."

"God forgive me," Grace sobbed, but she was pushing back to meet his thrusts, chasing the pleasure despite the shame.

"God's not in this room, baby." Marcus leaned over her, his chest against her back, his mouth at her ear. "Just you, me, and this monstrous cock ruining you for any other man."

He reached around to find her clit, rubbing it in brutal circles, and Grace came with a scream she barely managed to muffle against the desk. Her pussy clenched tight around him, and Marcus groaned, but he didn't stop. Just kept pounding through her orgasm, chasing his own release.

"Where do you want it?" he demanded.

"Inside," Grace gasped. "Fill me up. Please."

"Dirty girl. Wanting a married pastor's cum inside you." But he gave her what she asked for, slamming deep one final time and flooding her with hot spurts that seemed endless.

When he finally pulled out, Grace collapsed boneless against the desk, cum already leaking down her thighs.

"Clean yourself up," Marcus said, his voice returning to that calm, authoritative pastoral tone as he tucked himself back into his pants. "Service starts in two and a half hours. I expect you at your desk, looking presentable."

Grace pushed herself up on shaking legs and looked at him—this man who'd just destroyed her, who was married, who would preach about family values in a few hours while his cum was still inside her.

"This has to stop," she whispered.

Marcus smiled...that warm, charming smile he used from the pulpit. "We both know it won't. You need this as much as I do. Now get to the bathroom. We're not done yet."

"What?"

"Did you think once was enough?" His hand closed around her wrist. "I told you. Three hours. We're just getting started."

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

กิตติพงศ์ วงสอาด
กิตติพงศ์ วงสอาด
เยี่ยมมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
2025-01-25 09:43:12
0
0
49 챕터
บทที่ 1 ไอริณ
บทที่ 1 ไอริณ“คัท คัท!! ปิดกล้อง!!”เสียงปรบมือดังสนั่นโดยรอบหลังจากผู้กำกับสั่งคัทพร้อมตะโกนปิดกล้อง ทำให้เหล่าบรรดาคนทำงานเบื้องหลังต่างดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียทีหลังจากออกกองต่างจังหวัดมาเกือบเดือนร่างระหงผิวขาวสวมชุดไทยพื้นบ้านชะงักหยุดร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากโทรโข่ง หน้าหวานคมยิ้มเหนื่อยอ่อนมองท้องฟ้ายามรุ่งเช้าใจดวงเล็กพลันคิดถึงบ้านเกิดจังหวัดเล็ก ๆ ภาคกลางที่พูดด้วยสำเนียงหนักเหน่อ เธอเองก็เคยต้องตื่นแต่เช้าเช่นนี้เพื่อช่วยแม่และยายเก็บผักในร่องน้ำ“พี่ไอริณคะ”เสียงเล็กจากเจ้าเปี๊ยกชื่อเล่นที่เธอตั้งให้แทนชื่อสุดา เอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจใกล้ ๆ พร้อมส่งผ้าเช็ดผ้าผืนใหญ่สำหรับเช็ดหน้า“ขอบใจ”มือเล็กเรียวดั่งลำเทียนทั้งขาวผ่องรับผ้ามาเช็ดใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา บทบาทสำคัญที่ผู้กำกับเลือกถ่ายเป็นฉากสุดท้ายของภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์พีเรียดไอริณ หรือ ชื่อจริงคือ จันทน์กระพ้อ อินทขันต์ ค่อยลุกขึ้นจากพื้นดินชื้นแฉะโดยเจ้าเปี๊ยกตามเช็ดผ้านุ่งไทยสีเข้มตลอดทางที่เธอเดินกลับไปยังกระโจมชั่วคราวสำหรับเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว“ยายเชอรี่”ไอริณเอ่ยเรียกผู้จัดการส่วนตัวที่
더 보기
บทที่ 2 ดาราดัง
บทที่ 2 ดาราดังตุบ!ไอริณโยนของลงกระเป๋าเหลือบมองดูเพื่อนที่นั่งเฉย ๆ เลยโยนกระเป๋าอีกใบให้“นั่งเฉย ๆ อย่าเอาแต่พูดมาก ช่วยกันเก็บของด้วยสิเชอรี่”ผู้จัดการส่วนตัวรับกระเป๋าใบย่อมมาแล้วช่วยเก็บของกระแทกกระทั้นเล็กน้อย หูยังตั้งใจฟังคำตอบจากเพื่อนรัก“ก็มันไม่อยากนอนกับเมีย”“ไม่อยากนอนได้ยังไง มันแต่งงานไปแล้ว”“เชอรี่ แกก็รู้ว่าไอ้ภูมิมันเป็นเกย์ มันนอนกับผู้หญิงไม่ได้”“แล้วไง ก็เลยให้แกช่วยกันงั้นสิ โดยการแสดงตบตาเนี่ยนะ”“เออ มันไม่ยอมนอนกับเมีย ก็เลยทำทีว่ายังอาลัยอาวรณ์ฉันอยู่ เมียจะได้ขอหย่า”“พวกแกสองคนหาเรื่องชัด ๆ ทางคุณพัดเขาไม่หย่าง่าย ๆ หรอกนะยะ ภูมิมันรวยขนาดนั้น”ไอริณหยุดมือมองหน้าเชอรี่ จริงอย่างที่เชอรี่ว่า ภูมิ หรือ ภูมิ สินธุเตชะไพศาล ลูกชายเพียงคนเดียวเจ้าของช่องโทรทัศน์ที่กวาดเรตติ้งถล่มทลายมาหลายทศวรรษ ทำเงินในธุรกิจนี้จนร่ำรวยมหาศาล ผู้หญิงที่ไหนจะยอมทิ้งง่าย ๆ“ก็จริงนะ แล้วจะทำยังไง”“แกก็รีบหาทางกันตัวเองออกมา ไอริณ ฉันขอสอนแกหน่อยนะในฐานะที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งผู้จัดการส่วนตัว”ดาราสาวหยุดมือจากการโยนสิ่งของลงกระเป๋าแล้วมองหน้าเชอรี่ รูปร่างผอมบางของชายไม่แ
더 보기
บทที่ 3 กำนันจอมพล
บทที่ 3 กำนันจอมพล“กำนัน กำนัน!!”“เสียงเรียกเอะอะอะไรโว้ย!”เสียงเหน่อหนักอย่างคนสุพรรณตะโกนตอบออกมาก่อนที่หญิงสูงวัยรูปร่างท้วมผิวสองสีหน้าเข้มมีเค้าลางความสวยในวัยสาวกว่านี้นุ่งผ้าถุงอยู่บ้านสีน้ำเงินเข้มตัวเสื้อเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวคาดเข็มขัดนาคเส้นโต รอบคอข้อมือล้วนเต็มไปด้วยทองหยอง เดินออกมาจากเรือนไทยหลังใหญ่เก่าแก่ที่สร้างมานานกว่าสามสิบปี“เอะอะอะไรแต่เช้า คนกำลังจะไปวัด”“กำนันอยู่ไหมยายทองประศรี”คนตะโกนเรียกเป็นชายหนุ่มอายุราวปลายยี่สิบสวมชุดข้าราชการนั่งคร่อมรถจักรยานยนต์คันเก่าอยู่ลานบ้าน“เอออยู่ วันนี้นอนบ้าน มีไร”สำเนียงเหน่อชัดเอ่ยถามขณะเดินลงบันไดบ้านไม้สองชั้นใต้ถุนโล่งอย่างคนดั้งเดิมมักปลูกอาศัย“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ พอดีผู้ใหญ่บ้านหมู่สิบอยากจะขอนัดหารือกำนันสักหน่อยครับ”“เรื่องอะไรกัน อาทิตย์ก่อนก็ประชุมไปหนหนึ่งแล้ว”ทองประศรีเดินลงมาจากบันไดสูงไม้ขัดมันเอี่ยมอย่างดีจนขึ้นเงาสวมรองเท้าง่าย ๆ เดินไปยังผู้ใหญ่บ้านหนุ่มหล่อหมู่หนึ่งซึ่งเพิ่งได้เป็นผู้ใหญ่บ้านปีแรก“เรื่องเงินกองทุน เห็นว่าเดือนหน้าเงินจะเข้ามาอีกรอบ เปลี่ยนรัฐบาลแล้วก็แบบนี้แหล่ะครับ นโยบายเปล
더 보기
บทที่ 4 อยากมีสะใภ้เป็นดารา
บทที่ 4 อยากมีสะใภ้เป็นดารา“วันนี้พ่อไปไหนจ๊ะ”“วันนี้วันพฤหัสแล้ว พ่อไปนอนในเมือง”สิ้นคำเจ้าเด็กน้อยพลันกระโดดผลุงทีเดียวไปเกาะหลังกว้างใหญ่ด้วยส่วนสูงร้อยแปดสิบห้า มือเล็กเหนี่ยวคอใหญ่กว้างของพ่อไว้แน่นยื่นหน้าไปด้านหน้าดั่งลูกลิงเกาะต้นมะพร้าว“ทำไมพ่อต้องไปนอนอีกบ้านด้วย ทำไมพ่อไม่อยู่กับจอมใจทุกวันล่ะจ๊ะ”สำเนียงเหน่อเล็กน้อยไม่มากจากหน้าหวาน เด็กน้อยถามคำถามปนกระเง้ากระงอดทำให้ผู้เป็นพ่อยิ้มออกมา มือใหญ่หยิบหวีขึ้นหวีผมให้เรียบร้อย เนื่องจากวันนี้เขาไม่ได้เข้าหน่วยราชการฉะนั้นจึงไม่ได้ลงน้ำมัน เพียงหวีให้เรียบเท่านั้น“พ่อต้องไปดูร้านค้าด้วย”“เฮอะ! จอมใจรู้นะ พ่อซ่อนสาวไว้ใช่ไหม”เด็กน้อยยังเซ้าซี้ถามไม่หยุดจนคนเป็นพ่อคลี่ยิ้มปากกว้างออกสุดส่งให้ใบหน้าหล่อเหลายิ่งเปล่งประกาย เขามองตอบลูกสาวในกระจกที่ส่งสายตากลมโตตาแป๋วมาให้“ใครบอกกัน พ่อจะมีสาวที่ไหนได้ แค่มีจอมใจคนเดียวก็พอแล้ว”“ฮ่า ฮ่า พวกแม่เพื่อนพูดกัน”มือที่กำลังหวีผมอยู่ชะงักทันที“แม่ของไอติมบอกว่าพ่อมีอีหนูอยู่อีกอำเภอ ไปหาทุก ๆ วันเสาร์ ส่วนแม่ของสตางค์บอกว่าไม่ใช่ ไม่ใช่ ไปหาทุกวันอาทิตย์ต่างหาก อยู่ในอำเภอเดียวก
더 보기
บทที่ 5 แชตหลุด
บทที่ 5 แชตหลุดร่างระหงผิวขาวราวน้ำนมค่อยเดินเยื้องย่างบนรองเท้าส้นสูงสีครีม ดาราสาวพราวเสน่ห์สวยคมอย่างสาวไทยแท้ ผมดำขลับดกหนาหยักศกธรรมชาติปล่อยสยายกลางแผ่นหลังไอริณขยับร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะอย่างรู้ดีว่าควรทิ้งสะโพกแบบใดถึงทิ้งความร้อนลวกเป็นทางตามจังหวะก้าวเดินได้มือเล็กเรียวสะบัดปลายผมหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะตัวเธอเองต้องการมัดผมแต่ไม่อาจทำได้เพราะติดสัญญารับเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้กับครีมบำรุงผมยี่ห้อดังของเมืองไทย แต่อย่างไรเธอเป็นคนมีความอดทนสูง ตัวเลขมหาศาลทำให้เธอสามารถทนทานกับเหงื่อไคลความร้อนรอบต้นคอได้มหาศาลเช่นกันตึก ตึก ตึก!เสียงส้นร้องเท้าราคาแพงสีครีมกระทบพื้นกระเบื้องเป็นจังหวะ ไอริณยกมือเลื่อนแว่นกันแดดบนใบหน้าขยับขึ้นพาดบนศีรษะเมื่อเธอเดินเข้าใกล้ประตูห้องทำงานของผู้บริหารอาวุโสสถานีโทรทัศน์ชื่อดังดวงตาสีน้ำตาลอมดำไม่เหมือนใครดูแปลกตา ชำเลืองมองเลขานุการหน้าห้องทำงานของท่านบริหารสถานียิ้มหวานส่งให้ก่อนเพื่อเปิดทาง“สวัสดีค่ะคุณพิชญา ไม่ทราบว่าท่านพิษณุเรียกไอริณมาวันนี้เรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ”สีหน้ายิ้มหวานแต่ไม่มากของเลขานุการทำให้เธอเสียวสันหลังจนขนลุกเก
더 보기
บทที่ 6 เรียลริตี้
บทที่ 6 เรียลริตี้“ใจเย็น เธอบอกให้ฉันใจเย็น นอกจากภาพหลุดจูบนัวเนียกับลูกชายฉันแล้ว ยังมีแซตหลุด!”ข่าวล่าสุดเมื่อวานนี้ดังกระหึ่มไปทั่วโลกโซเซียล แซตหลุดระหว่างเธอกับภรรยาของภูมิ ลูกชายท่านพิษณุ“มันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดนะคะ”“ไม่ใช่! โอ๊ย ไอริณ เดี๋ยวนะฉันจะอ่านให้ฟัง”คิ้วเรียวคันศรขมวดมุ่นพยายามข่มอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้นเมื่อนึกถึงประโยคแซตเมื่อวาน“ไงไอริณ เมื่อวานภูมิบอกไปค้างกับเธอ แล้วไง ค้างแล้วไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เปล๊า แค่อยากจะถามว่าแย่งผัวชาวบ้านสนุกมากไหม ผัวชาวบ้าน 555 ได้นอนกับภูมิแล้วเหรอถึงเรียกผัว”ท่านพิษณุหยุดไปเมื่อถึงประโยคเด็ดหลังจากนี้ ใบหน้าท่านแดงก่ำอายเกินกว่าจะอ่านออกมาได้ ไอริณจึงต่อประโยคให้เพราะอ่านมาแล้วหลายรอบจำจนขึ้นใจ“ประโยคถัดไปของคุณพัดคือ ฉันไม่ได้นอนกับผัวแต่ยังดีกว่าอีกระหรี่นอนอ้าขาแลกกับงานแสดง ส่วนไอริณเลยตอกกลับคุณพัดไปว่า ฉันนอนอ้าขาเปิดให้คุณภูมิยังดีกว่าให้หอยปิดสนิทจนหยากไย่ขึ้น”แม้ว่าน้ำเสียงของไอริณราบเรียบแต่ท่านพิษณุกลับหน้าแดงก่ำโบกมือให้ไอริณหยุดพูด“พอ ๆ หยุด ไม่ต้องสาธยายออกมา นี่ไม่อายฉันบ้างหรือไงไอริณ”“อายทำไมคะ แค่ประโ
더 보기
บทที่ 7 บางปลาม้า
บทที่ 7 บางปลาม้าไอริณพูดพึมพำไม่ดังมากนักแต่ท่านพิษณุยังได้ยิน นั่งเอามือประกบบนตักมองดาราสาวแล้วอมยิ้ม“ใช่ เราจะถ่ายไปออนแอร์ไป ให้สถานการณ์สดมันพาไป”“ท่านคะ มันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอคะ”เป็นเชอรี่เริ่มกังวล การถ่ายไปออนแอร์ไปเสี่ยงอย่างยิ่ง ไม่เหมือนถ่ายเสร็จแล้วตัดต่อ ตรวจดูให้แน่ใจแล้วถึงออกอากาศ“ผมอยากให้เรียลริตี้นี้สมจริงที่สุด ตัดต่อน้อยที่สุด และที่สำคัญเงินลงทุนน้อยที่สุด”ไอริณเริ่มใจไม่ดีคว้าแฟ้มในมือเชอรี่มาเปิดออกดูแผนงานลำดับต่อไปทันที“ทะ ท่าน ท่านพิษณุ นี่มันบางปลาม้า!!”“ใช่ ไอริณ บางปลาม้า เราจะกลับไปบ้านเกิดของเธอเพื่อหวนกลับคืนบ้านนา ทบทวนความทรงจำวัยเยาว์เก่า ๆ โดยเฉพาะแฟนเก่า”“แฟนเก่า?”เชอรี่ทวนคำเหลือบตามองเพื่อนดาราที่กำลังกวาดตามองแต่ละตัวอักษรบนหน้าแฟ้มอย่างตื่นตะลึงตาเบิกโพลง“ใช่ แฟนเก่า ผมได้ข่าวมาว่าแฟนเก่าของคุณคือกำนันจอมพล”“อะไรนะ ไอริณ แกไม่เคยบอกฉัน”เสียงเชอรี่สูงขึ้นเอี้ยวหน้าจ้องไอริณที่ยังก้มหน้าอ่านแฟ้มปากสั่น“มะ มันไม่มีสคริปต์”“ใช่แล้วไอริณ ผมอยากให้มันสดมาก ๆ ผมคุยกับเจ้าเป็กไว้แล้ว”“เป็ก! ท่านพิษณุอย่าบอกนะว่าเป็นเจ้านั่น ที่มันเคย
더 보기
บทที่ 8 กำนันจอมพลรูปหล่อ
บทที่ 8 กำนันจอมพลรูปหล่อ“แต่ว่า แค่คนแต่งตัวไอริณก็ปาไปสามคนแล้วนะคะท่านพิษณุ”“ถ้างั้นให้ไอริณแต่งตัวเอง แต่ที่จริงมันไม่ต้องแต่งตัวเลยเพราะเราจะไม่แต่งหน้า”“ท่านหมายความว่าอย่างไร”เป็นเชอรี่ที่เป็นคนถามออกมา“ไอริณเป็นคนสวยธรรมชาติอยู่แล้ว เจ้าเป็กมันเลยบอกว่าทำไมไม่ลองหน้าสดดู ถ้าจะแต่งบ้างก็แค่งลองพื้นเขียนขอบตาบ้างเพื่อกันไม่ให้หน้าซีดก็พอ”“หน้าสด! หน้าสด!”ไอริณลืมตัวถึงขนาดตะโกนออกมา ชะโงกตัวโน้มไปด้านหน้าท่านพิษณุส่งสายตากราดเกรี้ยว“ไอริณยอมตายดีกว่าถ้าจะให้ไอริณหน้าสด!!”“ฮ่า ฮ่า คุณนี่ตลกไม่เปลี่ยนเลยไอริณ ไปสิ ไปตายเลย โน้นประตู”“ขอโทษค่ะท่านพิษณุ”ไอริณหน้าชาแดงก่ำรีบเอ่ยขอโทษน้ำเสียงกดต่ำลง“ตกลงตามนี้ เอาแฟ้มกลับไปได้เลย เราจะเริ่มถ่ายทำอีกสองอาทิตย์ อ้อ อีกเรื่อง ผมเกือบลืมเสียสนิท”เชอรี่และไอริณจ้องท่านพิษณุตั้งใจฟังเต็มที่“กำนันจอมพลบอกว่าต้องเป็นไอริณโทรไปเองเท่านั้น ถึงจะยอมคุยด้วย”“อะไรนะ อะไรนะ! ไอ้บ้านั่น ไอ้กำนันเฮงซวยมันให้ไอริณโทรไปหา”“ฮ่า ฮ่า ผมเพิ่งจะรู้ว่าคุณสนิทกับกำนันคนดังมากจริง ๆ อย่าลืมโทรสะล่ะ อีกสองอาทิตย์ต้องเริ่มถ่ายทำแล้ว”ไอริณหน้าถอด
더 보기
บทที่ 9 มะปราง
บทที่ 9 มะปรางกำนันจอมพล ผู้ที่กำลังถูกพูดถึงนั่งสบายใจริมระเบียงหลังเล็กในหมู่บ้านห่างไกลจากบางปลาม้าราวแปดสิบกิโลเมตรมองท้องฟ้ามืดมิดผ่านทุ่งราวข้าวยาวสุดลูกตา ฤดูเกี่ยวข้าวกำลังใกล้เข้ามา ปีนี้ข้าวออกรวงดีน้ำท่าสมบูรณ์ เขาคงต้องวุ่นสักหน่อย“พี่พล”เสียงหวานใสนุ่มของมะปราง สาวร่างอวบอิ่มผิวสีน้ำผึ้งแต่เนียนลออ ทำให้เขาเอี้ยวหน้ากลับไปทางโซฟาอีกด้าน“ว่าไง”“ปีนี้มะปรางเรียนจบแล้ว”“แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะทำงานที่ไหน”“มะปรางว่าจะสมัครลูกจ้างชั่วคราวแถวนี้ จะได้อยู่รับใช้พี่พลใกล้ ๆ”จอมพลดับบุหรี่แล้วหยิบแก้วเบียร์ขึ้นจิบก่อนวางแก้วลงหันไปหาเด็กสาวตรง ๆ“มะปรางไม่ต้องอยู่รับใช้พี่ก็ได้ ไปทำงานที่อยากทำ ลองไปสมัครงานที่กรุงเทพไหม”“แต่มะปรางอยากอยู่กับพี่พล”สาวร่างอวบพุ่งตัวสวมกอดโดยพลันซบใบหน้าถูลำตัวเข้ากับร่างแข็งแกร่งจนคนร่างโตต้องสวมกอดไว้“เราเคยคุยกันหลายครั้งแล้วว่าระหว่างเราไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่ไม่เคยว่าถ้ามะปรางมีคนอื่น”“แต่มะปรางรักพี่พล”“มะปราง! เริ่มแรกเราตกลงกันไว้ว่าอย่างไร”มือแกร่งบีบต้นแขนสาวร่างอวบดันออกแล้วจ้องหน้าจนมะปรางต้องหลุบตาหนี“ค่ะมะปรางจำได้ พี่พลจะ
더 보기
บทที่ 10 จันทน์กะพ้อ
บทที่ 10 จันทน์กะพ้อคนร่างโตยืดกายขึ้นเตรียมพร้อม ส่วนมะปรางลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้านล่างแล้วความเงียบผ่านเข้ามาในโทรศัพท์อยู่สักพัก จอมพลได้ยินเสียงสูดลมหายใจก่อนตามมาด้วยเสียงถอนหายใจ ปากหนาจึงคลี่ออกยิ้มมุมปากรอคอยให้เธอเอ่ยชื่อออกมา“ฉัน ฉัน บ้าจริง!”รอยยิ้มยิ่งกว้างกว่าเดิมเมื่อคนปลายสายสบถออกมา มือแกร่งจับศีรษะของมะปรางไว้ดันลงระหว่างรอฟังชื่อ“ฉันไอริณ”“ผมไม่รู้จักคนชื่อนี้”มือเรียวบางกำโทรศัพท์แน่นแหงนใบหน้าขึ้นสูงสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ หลับตาแน่นตะโกนด่าท่ออยู่ในใจก่อนกัดฟันพูดลอดไรฟัน“กำนันคงจำเสียงผู้หญิงได้ไม่หมด เพราะคงผ่านหูมาเยอะ”แผ่นหลังไอริณสะท้านขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะในลำคอ ยิ่งทำให้ดาราสาวโกรธจัดจนอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้ง“ถ้าไม่มีอะไร ผมคงขอตัวก่อน กำลัง เออ ค่อนข้างยุ่ง”“บ้าจริง! กำนัน อย่าวางหูนะ ฉัน ฉันจันทน์กะพ้อ”ปลายสายเงียบงันไปอย่างน่าแปลกใจจนไอริณคิดว่ากำนันหนุ่มวางสายไปแล้ว แต่แล้วกลับได้ยินเสียงผู้หญิงแผ่วเบาจึงทำให้รู้ว่าค่อนข้างยุ่งคงหมายถึงกำลังอยู่กับผู้หญิง“ฉันคงโทรเข้ามาขัดจังหวะพอดี ต้องขออภัยกำนันคนดังด้วย”“ไม่เลย พี่ว่างคุยกับน้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status