52

กุลยานิ่วหน้าด้วยความเสียดเสียวยามที่นิ้วของเขาแทรกเข้ามาหาเพื่อสัมผัสกับผนังอ่อนนุ่มด้านใน หยาดน้ำหวานของเธอกำลังไหลรินออกมาต้อนรับเขาอย่างยินดีปรีดา พาให้ใจสาวสั่นระริกเมื่อเขาเริ่มลงลิ้นอีกครั้ง เสียงปลายลิ้นกับน้ำรักหวานหอมที่ประสานกันก่อให้เกิดเสียงแห่งราคะสวาทร้อนแรง

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเมื่อนิ้วแกร่งที่กำลังสร้างความหฤหรรษ์ให้เธอจากไป แต่กลับแทนที่ด้วยแก่นกายแข็งขืนที่ค่อย ๆ สอดแทรกเข้ามาภายในกลีบผกากรองแสนหวาน

“อื้อ...” กุลยาร้องครางเสียงหลง เธอหลับตากัดปากใช้มือดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ยามที่ได้หลอมรวม กุมภ์กดมือของเธอไปกับพื้นเตียง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียวซ่านไม่ต่างจากเธอ

“คุณ... โอเคใช่ไหม” เขาเอ่ยถามคนใต้ร่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กุลยาไม่แน่ใจว่าเธอควรตอบเขาว่าอย่างไรดีเลยเลือกที่จะเงียบเสีย

“อุ๊ย!” หญิงสาวอุทานเมื่อโดนกัดริมฝีปากเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว คล้ายเป็นการหยอกเอินให้เธอผ่อนคลายและตอบคำถามของคนเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มของเขาทำให้เธอตาพร่ามัวไปชั่วขณะ

“ปล่อยฉันเลยนะคะ” เธอดันหน้าอกแกร่งของเขาออกห่าง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รู้สึกได้เลยว่ามันกำลังร้อนผ่าวเหลือประมาณ

“ผมเข้าไปขนาดนี้แล้วคุณยังจะให้ปล่อยอีกเหรอ คุณนี่โคตรใจร้ายเลย”

“ฉันไม่ได้อยากให้คุณทำแบบนี้สักหน่อย” เพราะไปล้อเขาเรื่องโดนตุ๊กแกกัดไข่แท้ ๆ เลยโดนเขาเอาคืนแบบนี้

“ผมอยากย้ายมานอนห้องคุณจัง”

“ไม่ได้นะคะ ฉันอายแม่กับญาติของคุณ” ไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงใจง่ายไปมากกว่านี้

“คุณแต่งงานกับผมสิ จะได้ไม่ต้องอาย ผัวเมียนอนห้องเดียวกันได้ไม่มีใครว่าหรอกครับ” เขาไล้สะโพกสาวเบา ๆ ทำให้เธอร้องครางออกมาแบบไม่เป็นภาษา

“ฉัน... คนบ้า คนผีทะเล” เธอทุบอกของเขาระรัว ถึงขนาดนี้แล้วเขายังคิดว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับเขาอีกเหรอ บ้าบอที่สุด

“ทำร้ายร่างกายผมทำไมกันครับ”

“คนนิสัยไม่ดี”

“โกรธผมเรื่องอะไร หรือที่ผมทำช้า” เขาเริ่มขยับ

“อ๊า... มันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” กุลยานิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่าน เธอร้องครางไม่เป็นส่ำเมื่อเขาเริ่มขยับเร็วขึ้นและลึกขึ้น

“สรุปว่าคุณตอบตกลงแต่งงานกับผมแล้วนะ ไม่งั้นผมจะเสกเด็กเข้าท้องคุณสักสิบคน”

“บ้าน่ะสิ! ฉันไม่ใช่แม่หมูนะ”

“คุณเป็นยิ่งกว่าแม่หมู”

“หาว่าฉันอ้วนกว่าแม่หมูอย่างนั้นเหรอ” เธอตาโต ไม่คิดว่าจะต้องมาเถียงกับคนผีทะเลในขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้

“ที่ผมบอกว่าคุณมีค่ามากกว่าแม่หมูเพราะคุณคือแม่ของลูกผมไง”

“คนบ้า นี่แน่ะ ๆ” เธอทุบอกเขาระรัว แต่รอบนี้เพราะความอายล้วน ๆ เขาก็เลยตอบแทนคนขี้อายด้วยสะโพกสอบที่กดเข้าหาอย่างล้ำลึกมิดเม้น

กุลยาร้องครางเสียงหลง พาสะโพกหนีเขาก็รวบเอาไว้ พากลับมากดเข้าหาเต็มแรง

“อ๊าย... คุณ” เธอร้องได้แค่นั้นก่อนจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงด้วยความเสียวซ่านสุดจิตสุดใจ

กุมภ์เร่งเร้าเข้าหาเป็นจังหวะระรัว กุลยาส่ายหน้าไปมากับหมอน หอบหายใจสะท้าน

“แรงจังค่ะ”

“ผมขอแรง ๆ ได้ไหม ขอลึก ๆ ด้วย อ๊า...” เขาครางขณะสอดเสียบเข้าหาจนเธออ้าปากค้างเกร็งกระตุกเสร็จคาร่างเขาอีกรอบ

กุลยาอยู่ในอ้อมแขนของกุมภ์หลังจากที่พายุอารมณ์ผ่านพ้นไป เขากอดรัดเธอเอาไว้แนบอก ในขณะที่เธอเขินอายกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

“คุณกลับห้องของคุณไปได้แล้ว”

“คุณยังไม่ตอบผมเลยว่าจะแต่งงานกับผมหรือเปล่า ผมจะได้ให้นายแม่ไปสู่ขอคุณกับคุณยาย”

“คิดเองไม่เป็นเหรอคะ” กุลยาตอบแล้วซุกใบหน้าเข้ากับหมอนใบโต กุมภ์นิ่งคิด มองคนในอ้อมแขนตาปริบ ๆ ก่อนที่เขาจะยิ้มกว้างหอมแก้มเธอ ซ้ำ ๆ ฟอดใหญ่

“โอ๊ย! คุณ แก้มฉันช้ำหมดแล้ว อะไรของคุณนี่”

“ขอบคุณนะครับที่ตอบตกลงแต่งงานกับผม ผมรักคุณนะ อยากดูแลคุณให้ดีที่สุดไปตลอดชีวิตเลย” กุมภ์เอ่ยถามดึงเธอมากอดแนบอก กุลยาแนบใบหน้ากับอกกว้างของเขา วางมือบนอกของเขาอย่างพักพิงอิงแอบ

“ทำไมถึงได้รักฉันล่ะคะ ฉันเป็นพี่สาวของผู้หญิงที่ทำให้เพื่อนคุณต้องตายนะคะ” เธอเอ่ยถามเขา แม้ก่อนหน้านี้เขาจะเคยสารภาพรักกับเธอมาแล้ว แต่เธอก็ยังอยากเอ่ยถามเขา

“คุณกับน้องสาวของคุณมันคนละคนกัน ผมรู้สึกดี ๆ กับคุณก็เพราะคุณเป็นคุณ” เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอ

ความรู้สึกของกุลยาในเวลานี้คือโอนอ่อนผ่อนตามไปกับเขา จะเรียกว่ารักเขาด้วยก็ไม่แน่ใจว่ามันใช่หรือเปล่า แต่เธอก็มีความรู้สึกดี ๆ ก่อเกิดขึ้นมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอของเขา

กุลยาไม่อยากคิดมากให้ปวดหัวอีก คนเราเกิดมาไม่นานก็ต้องตาย คุณยายมักพูดกับเธอแบบนั้นเสมอ ทำให้เธอค่อย ๆ ปล่อยวางเรื่องราวในอดีตอันแสนหนักอึ้งและหลับไปในอ้อมแขนของกุมภ์อย่างมีความสุข

รุ่งเช้าของวันใหม่ที่อากาศสดใส ทำให้ใคร ๆ หลายคนลุ้นกับคำตอบของหญิงสาวที่กุมภ์พามาแนะนำให้รู้จักในฐานะคนพิเศษของหัวใจ

กุลยาเพิ่งรู้ว่ากุมภ์บอกทุกคนว่าจะพาเธอมาแนะนำให้รู้จักและขอเธอแต่งงานที่นี่ ซึ่งเป็นการขอแต่งงานที่เต็มไปด้วยความวาบหวามเสียเหลือเกิน

“หนูตอบตกลงแต่งงานกับลูกชายของแม่แล้วใช่ไหมจ๊ะ” กันยาเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสมใจ

“ค่ะคุณแม่”

“มันต้องอย่างนี้สิเจ้าตัวดี” กันยาหันไปยิ้มพึงพอใจกับเจ้าลูกชายตัวดีที่นั่งยิ้มไม่หุบอยู่อีกด้าน

“ผมเก่งใช่ไหมครับ”

“ไม่ได้เก่งอะไรเลย สงสัยคุณกุลโดนป้ายยา” คนที่อาการป่วยหายเป็นปกติดีแล้วเอ่ยขึ้น ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นป้า

“ป้ายยาอะไรของคุณนุช” กุมภ์ทำหน้างงใส่น้องสาว

“ป้ายยาให้มึนแล้วทุบหัวให้เบลอ คุณกุลจะได้ตอบตกลงแต่งงานกับคุณกุมภ์ไงคะ”

“โคตรดูถูก” กุมภ์มุ่ยหน้าใส่น้องสาว

“ดูถูกก็ยังดีกว่าดูผิดนะคะ นี่ถ้าดูผิดชีวิตเปลี่ยนเลย เหมือนมีผัวผิดคิดจนตัวตายน่ะคุณกุล”

“อย่าชักใบให้เรือล่ม” กุมภ์ทำเสียงดุญาติผู้น้อง

“อย่าชักใบให้เรือเสีย” ทุกคนประสานเสียงพร้อมกัน แก้ประโยคของกุมภ์

“โธ่... ทำไมต้องทำเสียงจริงจังขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ผมแกล้งพูดให้มันผิดเท่านั้นเอง” กุมภ์ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยไปมา

“จริงเหรอ” นุชรีดักคอญาติผู้พี่

“จริ๊ง” กุมภ์เสียงสูง

“ยังไงแม่ก็ฝากเจ้าลูกชายของแม่ด้วยนะ เพราะถ้าเกิดพลาดจากหนูไปนี่ ก็คงไม่มีใครเอาแล้วละจ้ะ” คุณกันยาแกล้งว่า ทำเอากุมภ์ต้องร้องครางออกมา

“โธ่.. นายแม่ พูดเสียผมเสียหายหลายแสนเลยนะครับ”

“แสนเดียวก็ไม่มีใครเอา ดีไม่ดีแม่แถมข้าวสารให้อีกหนึ่งคันรถสิบล้อยังไม่มีใครเอาเราเลย”

“โหย... นายแม่ พูดซะผมหมดคุณค่าไปเลย” กุมภ์พูดอย่างน้อยใจมารดา

“งั้นหนูขอตัดสินใจใหม่ได้ไหมคะนายแม่” กุลยาเอ่ยขึ้นอย่างขำ ๆ ครอบครัวของกุมภ์เป็นคนตลกเฮฮาและไม่เครียดกับอะไร เธอก็เลยแกล้งพูดให้ทุกคนหัวเราะบ้าง

“ไม่ได้นะครับ ตัดสินใจแล้วห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาด ไม่งั้นผมฉุดคุณไปปั๊มลูกอยู่บนเกาะไม่ให้ขึ้นฝั่งแน่ ๆ”

“พูดแบบนี้ผู้หญิงหนีหมดพ่อคุณเอ๊ย” กันยาค้อนลูกชายตัวดี

“ก็คุณแม่พูดกับว่าที่ลูกสะใภ้ซะผมหมดค่าหมดราคาเลย” กุมภ์โอดครวญ