77

“เล่นซะเนียนเลย พี่ตกอกตกใจหมดเลย เล่นเอามีดจี้คอขนาดนั้น พี่ทำอะไรไม่ถูกน่ะสิจ๊ะ” กุลยายอมรับว่าวันนั้นเธอตกใจจริง ๆ เลยรับปากไปเสียทุกอย่างที่น้องสาวต้องการ

“ก็คุณธิดาเป็นดารานี่คะ ถ้าเล่นไม่เนียนจะเป็นดาราดังได้ยังไงกัน” ไม่ว่ายังไงนุชรีก็ยังชื่นชมในฝีมือการแสดงของกุลธิดาอยู่ดี

“แล้วนั่นพี่กุมภ์กับผู้กองจะพาคุณราฟไปไหนคะ” กุลยาเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าแต่ละคนเตรียมถังเตรียมคบเพลิงมุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน

“มีรังผึ้งรังใหญ่อยู่หลังบ้านน่ะครับ พวกเราหนุ่ม ๆ อยากจะไปจับผึ้งกันเสียหน่อย น้ำผึ้งแท้น่ะ เอามากินบำรุงสุขภาพนะ” กุมภ์หันไปตอบเมียรัก

“ไปจับผึ้งกันเหรอคะ แล้วนั่นต้องเอาปี่ไปด้วยเหรอคะ” กุลธิดาถามอย่างสงสัย

“ใช่ครับ พี่น่ะมือวางอันดับหนึ่งในการจับผึ้งเลยนะครับ” กุมภ์ยืดอก    ตบเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเอง

“คุณกุลคงยังไม่รู้ว่าพี่กุมภ์น่ะจับผึ้งเก่ง เป่าปี่ก็เก่งด้วยค่ะ ไม่ใช่เป่าปี่เรียกผีเสื้อสมุทรนะคะแต่เรียกผึ้งนี่แหละ คิก ๆ” นุชรีเล่าแล้วทำท่าขำ

“ทำไมคุณนุชต้องทำท่าขำแบบนั้นด้วยล่ะคะ”

“หยุดเลยคุณนุช เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้คุณกุมภ์เก่งแล้ว” กุมภ์รีบเบรกน้องสาวเอาไว้ในทันที

“แล้วราฟจับผึ้งเป็นกับเขาด้วยเหรอคะ ถึงจะไปด้วยแบบนั้น” กุลธิดาเอ่ยถามแฟนหนุ่ม ซึ่งอีกฝ่ายพอจะพูดภาษาไทยได้บ้าง

“ผมน่ะเหรอ จับไม่เป็นหรอกครับ แต่คุณกุมภ์บอกว่าเป็นเขยบ้านนี้ต้องจับผึ้งให้เป็น” ราฟาเอลเอ่ยตอบด้วยสำเนียงแปร่ง ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวดูพี่เป็นตัวอย่างเอาไว้ รับรองจับได้แน่นอน” กุมภ์ยิ้มให้ทุกคน

“อย่าไปจับเลยค่ะ กลัวมันจะต่อยเอา” กุลยารีบเอ่ยปราม

“เดี๋ยวรังมันใหญ่กว่านี้จะอยู่กันไม่ได้นะครับ ยิ่งเป็นหลังบ้านด้วยแล้ว ยิ่งไม่ควรให้มันทำรังอยู่ครับ ยังไงก็ต้องทลายรังของมันซะ” กุมภ์พูดแล้วเดินนำสองหนุ่มไปยังรังผึ้งที่อยู่บนต้นมะม่วงในสวนหลังบ้าน สาว ๆ เลยวิ่งตามไปด้วย แต่ดูอยู่แค่ห่าง ๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้กลัวจะโดนผึ้งต่อยเอา

“ต้องท่องคาถาก่อน เดี๋ยวฉันจะเป่าปี่ให้มันเคลิ้ม ส่วนนาย ไอ้นะปีนขึ้นไปเผามันได้เลย” กุมภ์พูดอย่างชำนาญการ ทำให้กุลยายิ้มกว้างที่เห็นว่าสามีมีความสามารถหลากหลาย ในขณะที่นุชรีอุดปากกลั้นขำเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช

“แล้วผมล่ะครับ” ราฟาเอลเอ่ยถามกุมภ์

“คอยดูก็พอ ศึกษาเอาไว้เป็นตัวอย่าง รอบหน้าจะได้ทำเป็น” กุมภ์พูดข่มนิด ๆ

“อ้อ... ครับ” ราฟาเอลตอบรับอย่างว่าง่าย มองกุมภ์เป่าปี่อย่างชื่นชมเพราะน้ำเสียงไพเราะ ในขณะที่ชัยชนะท่องคาถาที่กุมภ์จดให้ก่อนจะปีนขึ้นไปตัดรังผึ้ง

“คุณกุมภ์” ราฟาเอลชี้นิ้วที่กุมภ์อย่างตกตะลึง

“เพราะใช่ไหมล่ะ โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย!” เสียงโอ๊ยที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของกุมภ์คนเดียวแต่เป็นเสียงของชัยชนะด้วย จากที่คิดว่าผึ้งจะเคลิ้มกลายเป็นผึ้งดุกว่าเดิม ไล่ต่อยจนสามหนุ่มวิ่งป่าราบ สามสาวที่ลุ้นอยู่อีกด้านก็วิ่งหนีหางจุกตูดไปด้วย

“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยสิครับนุช” ชัยชนะร้องด้วยความเจ็บ ใบหน้าบวมปูดไปหมด

“ดีนะคะผึ้งไม่ต่อยตายเพราะว่าเคยเป็นนักวิ่งประจำโรงเรียนมาก่อน”

นุชรีกลั้นขำเอาไว้อย่างเต็มที่ มองหน้าสามีแล้วหลุดหัวเราะออกมาทุกที ก็ว่าจะห้ามอยู่แล้วเชียว แต่กลัวจะโดนหาว่าไปสบประมาทคนเก่งเข้า เธอก็เลยเลือกที่จะเงียบ

“ขนาดคุณกุมภ์ทิ้งปี่ไปแล้วมันยังไล่ตาม ปี่ของคุณยายโคตรศักดิ์สิทธิ์”

ทุกคนหันไปมองก่อนจะเบือนหน้าหนีเมื่อต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช ปากของกุมภ์บวมเป่งและคงจูบเมียไม่ได้ไปหลายวัน

“เอาเถอะครับ ยังไงเราก็ได้น้ำผึ้งมาตั้งหลายขวดแน่ะครับ” ราฟาเอล นำขวดน้ำผึ้งมาวางตรงโต๊ะที่หนุ่ม ๆ นอนให้เมียทายาให้

“ราฟทำไมนายไม่เป็นอะไรเลย” กุมภ์เอ่ยถามอย่างตกตะลึง

“อ้อ... พี่ราฟเขาฉลาดน่ะค่ะ วิ่งหนีลงน้ำ ผึ้งเลยตามไปต่อยไม่ได้”

กุลธิดาเป็นคนตอบ พลางเอ่ยชมแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มสดใส

“เปล่า ๆ ผมไม่ได้วิ่งลงน้ำเลยดาร์ลิ้ง ผมวิ่ง ๆ แล้วเบรกไม่ทันเลยตกลงไปในน้ำ” ราฟาเอลช่วยแก้ประโยคของแฟนสาว

“อ้าว... เหรอคะ” กุลธิดาเกาหัวไปมา แต่ทำเอาทุกคนหัวเราะเสียงดังออกมา

“แล้วใครเอาน้ำผึ้งใส่ขวดให้” กุมภ์เอ่ยถามอย่างสงสัย

“แม่เองละจ้ะ เห็นรังมันอยู่หลายวันแล้ว ก็เลยไปตามคนงานมาจับ แต่ไม่รู้มันหล่นลงมาใต้ต้นได้ยังไง ไม่นึกว่าจะมีคนพิเรนทร์คิดว่าตัวเองเป็นหมอจับผึ้ง ปีนขึ้นไปตัดลงมา” คุณกันยาพูดปนขำ ยิ่งมองหน้าลูกชายกับหลานเขยแล้วกลั้นขำเอาไว้แทบไม่ไหว

“ผมนี่แหละครับเป็นคนตัดรังผึ้งลงมาเอง”

“ป้าเชื่อจ้ะหน้าบวมขนาดนี้”

“อ้อ... ครับคุณป้า ไม่ต้องตอกย้ำก็ได้นะครับ แล้วเรื่องนี้ปิดเป็นความลับด้วยนะครับ” ผู้กองหนุ่มรีบกำชับ

“อ้อ... น่าจะไม่ทันแล้วค่ะพี่นะ จ่าหมายกับตำรวจที่โรงพักมาเยี่ยมแล้วค่ะ” นุชรีบุ้ยใบ้ไปทางประตูบ้าน

“ใครบอก” ชัยชนะเอ่ยถามด้วยใบหน้าเหลอหลา

“ผมเองครับ พอดีไปตลาดเจอจ่าหมายเลยบอกว่าผู้กองกับนายหัวเป็นหน่วยกล้าตายปีนขึ้นไปจับผึ้งบนต้นมะม่วงครับ”

“ไอ้อังคารกูบอกว่าให้มึงอยู่ด้วยตอนพวกกูไปจับผึ้ง มึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ” กุมภ์เอ่ยถามลูกน้องอย่างหงุดหงิด

“อ้อ... ผมมีงานด่วนน่ะครับ ขอตัวก่อนนะครับเจ้านาย”

อังคารยกมือไหว้ท่วมหัว ไม่กล้าบอกว่าเขาตามไปแล้ว แต่เห็นว่ารังมันใหญ่เกิน เลยไปตามคนงานที่นายแม่สั่งเอาไว้มาจับแทน ไม่คิดว่าเจ้านายจะเป่าปี่เรียกนางพญาผึ้งและลูกสมุนมาต่อยจนยับเยินแบบนี้

แต่ก็อย่างว่า คนสติดีที่ไหนเขาไม่ทำกันหรอก!!!

กุลยาเลยปลอบใจสามีและชัยชนะด้วยการทำขนมแสนอร่อยจากน้ำผึ้งให้รับประทาน เพราะตั้งแต่แพ้ท้องแทนเมียหนุ่ม ๆ ก็ขยันกินขนมหวานจนน้ำหนักขึ้นแข่งกับเมีย

กุลธิดาพาแฟนหนุ่มเที่ยวทะเลปักษ์ใต้อีกหนึ่งสัปดาห์ก็กลับไปบ้านสวนของคุณยายพิตรที่อยุธยาฯ และหลังจากนั้นก็มีพิธีแต่งงานเกิดขึ้น แม้จะออกจากวงการบันเทิงไปแล้วแต่กุลธิดาก็ยังเป็นที่สนใจของนักข่าวด้วยว่าราฟาเอลนั้นเป็นทายาทเจ้าของธุรกิจน้ำมันที่ร่ำรวยติดอันดับของโลก

หลังจากงานแต่งของกุลธิดา กุลยาและนุชรีก็ให้กำเนิดทายาทตัวน้อยของตระกูล โดยกุลยาให้กำเนิดบุตรชายฝาแฝดโดยมีชื่อว่ากันต์ธีร์ หรือมีชื่อเล่นว่ากันต์ แปลว่านักปราชญ์ผู้น่ารัก และแฝดน้องมีชื่อว่ากายสิทธิ์ หรือชื่อเล่นว่ากาย แปลว่ามีฤทธิ์เดชอยู่ในตัว

ในขณะที่นุชรีให้กำเนิดบุตรสาวหนึ่งคนให้ชื่อว่าชัชรี แปลว่านักรบที่รักหรือมีชื่อเล่นว่าหนูนิด

“ลูกพ่อหล่อเหมือนใครนะ” กุมภ์เห่อลูกไม่แพ้มารดา สลับกันอุ้มแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ด้วยว่าครอบครัวของกุลยานั้นมีแฝด ลูกคลอดออกมาจึงเป็น    ฝาแฝด และเป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ

“หน้าตาดีเหมือนแม่ไงจ๊ะ” คุณกันยาพูดด้วยรอยยิ้ม ให้แม่บ้านจัดเตรียมอาหารดี ๆ ให้ลูกสะใภ้จะได้มีน้ำนมให้ลูกกิน ด้วยว่ากุลยาก็เห็นด้วยว่าควรเลี้ยงลูกด้วยน้ำนมของตัวเองเพราะจะทำให้ลูกแข็งแรงมีภูมิต้านทานที่ดีไม่เจ็บป่วยง่าย

ด้วยว่าทางบ้านของกุมภ์นั้นมีญาติเยอะ ไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ เด็กทั้งสามจึงมีคนช่วยเลี้ยงไม่ขาดมือ ทั้งอุ้ม ทั้งพาเที่ยว ทั้งมาเยี่ยมมาเล่นด้วย ซื้อของเล่นมาฝากไม่ขาดสาย เด็กน้อยจึงเป็นเด็กอารมณ์ดี ยิ้มและหัวเราะได้ตลอดทั้งวัน

พอเด็ก ๆ เข้านอนก็หลับปุ๋ยไปด้วยความเหนื่อย คุณกันยากับคุณนารีนั้นอยากมีหลานมานานแล้ว ถึงอายุจะล่วงเลยไปมากแล้ว แต่พวกท่านยังแข็งแรงอุ้มหลานได้อย่างสบาย นั่นทำให้กุมภ์กับกุลยาแทบไม่ต้องเลี้ยงลูกเองเลย นอกจากตอนอาบน้ำหรือให้นม

...บทส่งท้าย…

“เห็นไหมครับนายแม่ ไม่ต้องดูหมอหรืออะไรเลย ผมก็มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง” กุมภ์พูดกับมารดาขณะลูบท้องนูน ๆ ของภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่ห้า

“จ้ะพ่อคุณ แม่เข็ดแล้วจริง ๆ หมอดูหมอเดา ไม่เอาแล้วใครจะบอกว่าดีแค่ไหน หมอไหนแม่น แม่ก็ไม่สนอีกแล้วจ้ะ”

“ชะตาชีวิตของคนเราเกิดจากตัวเราครับนายแม่ เราทำดีก็ได้ดี ทำชั่วก็ได้ชั่ว ขยันก็ไม่อดตาย ประสบอุบัติเหตุก็เกิดจากความประมาท ง่วงนอนหรือเมาไม่มีสติ ทุกอย่างมีเหตุมีผล แค่เรามีสติก็พอครับ”

กุมภ์คิดแบบนั้นจริง ๆ เขาคิดว่าชีวิตของคนเราเกิดจากการกระทำดีหรือไม่ดีมากกว่าโชคชะตา

“คุณกุมภ์ โคตรมีสาระเลยค่ะวันนี้”

นุชรีหัวเราะคิกคักล้อเลียนพี่ชาย ในขณะที่ตอนนี้ก็อุ้มท้องลูกคนที่สามอยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่ากุลยาจะท้องล้ำหน้าไปมากว่า

“เนอะ! ใครกันนะที่ไปหาหมอดูให้เจิมหน้าท้องให้ เพื่อจะได้มีลูกไว ๆ พอไม่ได้ดั่งใจดันเอาระเบิดไปปาสำนักเขาอีก พอโดนตำรวจจับ ต้องไปวิ่งเต้นให้คดีเรียบร้อยหมดไปเท่าไหร่” กุมภ์โยกศีรษะน้องสาวไปมา

“คนแก่ชอบพูดเรื่องอดีต คุณกุลว่าไหมคะ” นุชรีแลบลิ้นใส่พี่ชายอย่างกวน ๆ

“พี่น้องคู่นี้โตจนมีลูกแล้วยังจะทะเลาะกันอยู่นั่นแหละจริงไหมคะพี่กันยา” นารีหันไปถามพี่สาว กันยาเลยพลอยหัวเราะออกมาด้วย

“พี่ว่าจริง” นารีหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินพี่สาวตอบเช่นนั้น

ลูกชายและลูกสาวทั้งสี่ของกุมภ์วิ่งมาหาบิดามารดาด้วยท่าทีมีความสุข เด็ก ๆ เล่นซนกันตามประสาแต่พื้นที่กว้างขวาง เลยได้เล่นอะไรที่ใจต้องการได้อย่างเต็มที่โดยยังอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ ส่วนนุชรีนั้นมีลูกสาวมาสองคนแล้ว คนที่สามก็ลุ้นอยากให้เป็นลูกชายกับเขาบ้าง