74

“แล้วทำไมนายไม่ยุแยงตะแคงรั่วกันเล่า” นุชรีเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจ

“ผมยุแยงตะแคงรั่วแล้วครับ แต่แพ้ทางนายหญิงจริง ๆ นายหญิงเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนั้น ผมเป็นแค่ลูกน้องจะไปสู้ยังไงไหว นั่นเขาเป็นถึงเมียเลยนะครับ”

“อดเอาคืนคุณกุมภ์น่ะสิ เซ็งเป็ดเลย”

“คุณนุชนี่หน้าซื่อใจคดนะครับ”

“นายว่าฉันเหรอ”

“ผมพูดไปตามเนื้อผ้าครับ”

“ไม่ได้การละ พรุ่งนี้ต้องไปยุแยงตะแคงรั่วต่อ”

“จะดีเหรอจ๊ะแม่นุช”

“เฮ้ย! คุณป้ากับนายแม่มาแอบฟังนุชตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เสียงถามที่ดังขึ้นทำให้นุชรีหันไปมองก็เจอเข้ากับมารดาและผู้เป็นป้าที่กระซิบเข้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“นานแล้วครับ ตั้งแต่คุณนุชเรียกผมมาถามนั่นแหละครับ” อังคารช่วยตอบแทนบรรดาเจ้านายทั้งหลาย

“แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน”

“ผมไม่กล้าครับ” ก็แต่ละคนเล่นจ้องเขาเหมือนจะปาดคอ เขาจะกล้าพูดอะไรได้

“งั้นค่าสินสอดของมยุริญสองแสนนายก็อดนะอังคาร” นุชรีพูดอย่างงอน ๆ

“นายแม่จ่ายให้ผมแล้วครับ”

“ไอ้คนเห็นแก่เงิน” นุขรีด่าอย่างขัดใจ

“ไม่ใช่นะครับ นายแม่มีบุญคุณ นายหัวก็มีบุญคุณ ผมหรือจะกล้าขัด”

“หรา... อังคาร งั้นฉันขอให้นาย...” นุชรียังพูดไม่ทันจบประโยค ผู้ร้ายก็รีบสารภาพผิดโดยพลัน

“อย่าแช่งให้ผมเป็นหมันเลยครับ ผมแก่แล้วอยากมีเมียเต็มที ผมสารภาพก็ได้ครับ คือว่านายแม่ให้ผมสามแสนครับ เพิ่มมาอีกหนึ่งแสน ผมปรึกษากับเมีย เอ๊ย! มยุริญแล้ว มยุริญบอกว่าเราต้องเห็นแก่เงินไว้ก่อนครับ แต่งงานสองแสน เอาไว้ทำทุนอีกหนึ่งแสน ผมรักเมีย ตามใจเมียก็เลยเชื่อเมียครับ คุณนุชรีเห็นใจที่ผมรักเมียด้วยนะครับ” อังคารสารภาพหมดเปลือก

“นายแม่ล่ะคะ นุชเป็นลูกของนายแม่นะ นายแม่ไม่คิดจะบอกหรือเข้าข้างหนูบ้างเลยเหรอคะ ปล่อยให้หนูหน้าแตกแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“ป้าของหนูน่ะซื้อตัวแม่เอาไว้แล้ว แม่ชอบเครื่องเพชรชุดใหญ่ของป้าหนูมาก แม่ก็เลยตอบตกลงว่าจะเป็นสายให้ป้าหนูน่ะจ้ะ หนูคิดแผนการชั่วร้ายยังไง แม่จะต้องคาบข่าวไปบอกอย่างละเอียด แล้วก็ต้องล้วงความลับจากหนูทุกวันด้วยจ้ะ หนูอย่าโกรธแม่เลยนะ เอาเป็นว่าเครื่องเพชรชุดนั้นต่อไปก็ต้องเป็นของหนูยังไงจ๊ะ”

“นายแม่นะ นายแม่!” นุชรีกระทืบเท้าไปมาอย่างขัดใจ โป้งทุกคนแล้วเดินหนีออกไปในทันที

“โคตรโล่งใจ คราวนี้ก็รอเลี้ยงหลานอย่างเดียวสินะ” กันยากุมมือเข้าหากันอย่างมีความสุข ทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว ก่อนจะชวนน้องสาวเดินออกจากบ้านพักของอังคารไปด้วยรอยยิ้ม

ทางด้านสองคนผัวเมียที่ทุกคนลุ้นให้คืนดีกันจนตัวโก่งกำลังนั่งรับประทานอาหารและพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจกัน

“พี่กุมภ์ผอมไปมากเลยนะคะ หนวดเครารกรุงรังไปหมด” กุลยาที่ตักอาหารให้สามีเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย เธอคันไม้คันมือยากจะโกนหนวดโกนเคราให้เขาเสียตอนนี้เลย

“ก็คนโดนเมียทิ้ง กับข้าวกับปลาใครทำก็ไม่อร่อยเท่าเมียทำ หนวดเคราก็ไม่มีใครโกนให้ สภาพคนโดนเมียทิ้งก็เป็นแบบนี้ละครับ” คนได้ทีตัดพ้อน้อยใจเมียตาละห้อย กุลยายิ้มกลับไปอย่างเอ็นดูระคนรักใคร่

“เดี๋ยวพรุ่งนี้กุลโกนให้เองค่ะ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางตักอาหารให้เขาอย่างเอาใจ

“ครับ” คนรับคำตบหน้าตักตัวเองเบา ๆ

“พี่ผอมขนาดนี้ ไม่ค่อยมีแรงตักกับข้าวกินเลยครับ” เขาทำตาปริบ ๆ อ้อนเมีย ได้ทีต้องอ้อนเสียหน่อย ต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ปล่อยให้เธอเดินหนีออกไปจากชีวิตของเขาอีกต่อไปแล้ว

“มาค่ะเดี๋ยวกุลป้อนให้” กุลยาไม่บ่ายเบี่ยงเธอเดินไปทรุดนั่งบนตักของเขาอย่างน่ารัก พลางตักอาหารมาป้อนให้จนถึงปาก

“รู้ไหมว่าพี่คิดถึงกุลมากแค่ไหน คิดว่าชาตินี้อาจจะไม่ได้เจอกุลอีกแล้ว”

“กุลขอโทษจากใจค่ะพี่กุมภ์”

“พี่น้อยใจ คิดว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของกุลอีกแล้ว กุลเลยทิ้งพี่ไป” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ในขณะกอดรัดร่างน้อยของเธอเอาไว้ในอ้อมแขน พลางลูบแขนเปลือยของเธอเล่น

“กุลขอโทษจริง ๆ นะคะ”

“เลิกพูดคำว่าขอโทษได้แล้วเพราะพี่ไม่ได้โกรธกุลเลยสักนิด แค่รู้สึกน้อยใจเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าอดีตทิ้งมันไปนะครับ เรามาเริ่มต้นกันใหม่”

กุมภ์จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเมียรักอย่างทะนุถนอม เขาโหยหาสัมผัสและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ประจำกายของเธอเป็นที่สุด

“นายแม่คะ คุณป้าได้ฤกษ์ผิดมาหรือเปล่าคะ” นุชรีที่แอบฟังพี่ชายกับพี่สะใภ้ปรับความเข้าใจกันอยู่ตรงฝากระท่อมรีบเอ่ยถามมารดาในทันที

“ไม่ผิดนะ พ่อหมอบอกว่าเข้าหอวันนี้แหละ ฤกษ์กี่โมงกี่ยามก็ได้ ถ้าได้กันรับรองลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง” นารีรีบตอบบุตรสาว

“อ้อ... มันก็ต้องลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองอยู่แล้วน่ะสิคะ ก็คุณกุมภ์จำศีลมานานแรมเดือน”

“จำศีลอะไรของหนูเหรอลูก พ่อกุมภ์บวชรึ” นารีเอ่ยถามตาปริบ ๆ

“หนูหมายถึงไม่ได้แอ้มเมียไงคะ เป็นเดือนเจอกันคงกลัดมันน่าดู อุ๊ย! นายแม่ตบปากหนูทำไม”

“เด็กลามกพูดอะไรก็ไม่รู้” คนเป็นแม่บอกว่าพูดอะไรก็ไม่รู้หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ทำเอานุชรีต้องค้อนมารดา

“แล้วทำไมเราต้องมายืนให้ยุงกัดอยู่ตรงฝากระท่อมของคุณกุมภ์แบบนี้ด้วยล่ะคะ” นุชรียังถามไม่หยุดหย่อน พอหันไปก็เห็นสามีกับอังคารยืนอยู่ทางด้านหลัง ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“ไหนพี่นะบอกว่าไม่มาไงคะ”

“ไอ้อังคารมันชวน พี่เลยต้องมาเป็นเพื่อนมัน”

“จริงเหรอคะพี่นะ นุชให้พี่นะสารภาพใหม่ค่ะ”

“ผู้กองชวนผมมาครับ บอกว่าจะเลี้ยงเหล้า”

อังคารรีบปูดความลับของเจ้านายหนุ่ม

“แต่ละคน” นุชรีแทบหลุดขำ ในขณะที่ชัยชนะลูบท้ายทอยไปมาอย่างเก้อ ๆ

“นุชอย่าพูดเสียงดังไปสิจ๊ะ เดี๋ยวพี่เขาก็ได้ยินหรอก ที่ป้ามาแอบอยู่ตรงฝากระท่อมก็เพราะว่าตรงนี้มันมีรู ประตูน่ะไม่มีรู”

ได้ยินผู้เป็นป้าพูดเช่นนั้นนุชรีก็แทบเข่าทรุด นึกว่าจะมีอะไรพิเศษพิสดารเสียอีก เห็นพ่อหมอของนายแม่กับผู้เป็นป้าแนะนำอะไรแต่ละอย่างเธอแทบลมจับ

“ยุงเยอะค่ะคุณป้า”

“แล้วทำไมหนูไม่ทายากันยุงมาล่ะจ๊ะ”

กันยาหันไปดุหลานสาว ทำเอานุชรีหน้ามุ่ยเล็กน้อย

“นายแม่คะ ทำไมคุณป้าถึงหน้าซีดแบบนั้นล่ะคะ ข้างในกระท่อมมีอะไรผิดปกติไปเหรอคะ” นุชรีเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วงเป็นใยผู้เป็นป้าเหลือประมาณ

“หา! มีเมนส์ได้ไง” กันยาอุทานเสียงหลงสะดุดขาตัวเองทิ้งตัวไปโดนฝากระท่อมเต็มแรง

“โอ๊ย!” กันยาไม่ให้ตัวเองซวยคนเดียวรีบคว้าร่างน้องสาวมาด้วย

นารีก็เช่นเดียวกัน ตอนนี้หาอะไรเกาะได้ก็ต้องเกาะ เลยรีบคว้าตัวนุชรีเอาไว้ ทำเอาเสียหลักล้มลงไปทั้งหมด เพราะผู้กองหนุ่มกับอังคารก็โดนหางเลขไปด้วย

“เฮ้ย! มาทำอะไรกันที่นี่ครับ” กุมภ์อุทานเสียงหลงรีบดึงผ้าห่มมาปิดร่างเกือบเปลือยของตัวเอง เมียบอกว่ามีเมนส์เขาก็นอยด์พอแล้ว ยังต้องมาเจอพวกถ้ำมองอีก

“แม่มาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์แถวนี้น่ะจ้ะ จริงไหมทุกคน” คนแก่ที่ยังแข็งแรงรีบลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าเหยเก หันไปหาพวกในขณะที่แกว่งมือไปมาแก้เก้อ

“อ้อ... เหรอครับ” กุมภ์ลากเสียงยืดยาว

“เสียฤกษ์หมดเลย ดันมีเมนส์วันนี้หรือฉันจะยุให้ตากุมภ์ฝ่าไฟแดงดีห้ะแม่นา” กันยาหันไปถามนารีเพื่อปรึกษาหารือ