78

อังคารได้แต่งงานกับมยุริญสมใจ ตอนนี้ก็มีทายาทแล้วเหมือนกัน อายุไล่เลี่ยกับลูกๆ ของเจ้านายเลยเป็นเพื่อนเล่นกัน

กันต์ธีร์ กายสิทธิ์ กชกร กิรณาวิ่งมากอดมารดาก่อนจะแนบหูไปกับหน้าท้องนูน ๆ เพื่อคุยกับน้อง

“วันนี้น้องเงียบกริบเลยครับ” กันต์ธีร์เอ่ยขึ้น

“ใช่ ๆ น้องทำอะไรอยู่น้า ท่าทางจะหลับ”

“อุ๊ย!” ไม่ทันขาดคำ กุลยาก็อุทานเบา ๆ เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกภายในท้องของเธอ เคลื่อนไหวคล้ายตอบโต้กับบรรดาพี่ ๆ

“น้องดิ้นด้วยครับ สงสัยจะรู้ว่าพวกเรามาทักทาย ผมอยากเห็นหน้าน้องจัง” กายสิทธิ์ลูบท้องนูน ๆ ของมารดาไปมา

“หนูก็อยากเห็นหน้าน้องเหมือนกันค่ะคุณแม่” กชกรพยักหน้ายิ้มแป้น

“หนูก็ด้วยค่ะ” กิรณาก็เช่นเดียวกัน ก่อนจะอ้อนให้บิดาอุ้มไปนั่งตัก

“สงสัยว่าน้องก็อยากจะเห็นหน้าทุกคนแล้วเหมือนกันจ้ะ พี่กุมภ์คะ คุณแม่คะ ปะ... ปวดท้องจังเลยค่ะ”

เสียงของกุลยาที่ร้องบอกทุกคนว่าเจ็บท้องทำให้กุมภ์ตื่นเต้นไม่น้อย

“ไอ้อังคาร ไอ้อังคาร เอารถออกเดี๋ยวนี้เลย!”

“น้องจะออกมาแล้วเหรอคะ น้องจะออกมาแล้ว”

เด็ก ๆ เดินวนไปวนมามาให้วุ่นเพราะตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าน้อง ทำเอานุชรีที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดถึงกับอมยิ้ม

“ทุกคนตั้งสติแล้วเป็นกำลังใจให้คุณแม่ค่ะ โอเคไหมคะ”

นุชรีแปะมือกับเด็ก ๆ ทุกคนรวมถึงลูกสาวทั้งสองของตัวเองด้วย เด็ก ๆ เฮกันใหญ่ รีบตามกันไปยังโรงพยาบาลด้วยความตื่นเต้น

ด้วยว่ามีลูกกันมาหลายคนแล้วกุลยาจึงเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้แล้ว เธอไม่ได้กังวลอะไร เพราะตอนตั้งครรภ์ก็มาฝากท้องกับคุณหมอคนเดิมที่ใส่ใจและดูแลกันมาหลายปี

กุมภ์เข้าห้องคลอดไปให้กำลังใจภรรยาทุกครั้ง แต่คิดว่ารอบนี้เขาคงให้เธอมีลูกเป็นคนสุดท้ายเพราะสงสารที่เธอต้องเจ็บท้องและคลอดลูกถึงห้าคนเข้าไปแล้ว

ลูกคนที่ห้าของกุมภ์คือทายาทลำดับสุดท้ายก่อนที่กุลยาจะปิดอู่ เป็นลูกชายหน้าตาเกลียดน่าชังและเป็นที่รักของพี่ ๆ ในขณะที่นุชรีเองก็ได้ลูกชายสมใจ จึงคุยกับสามีว่าชัชวินทร์จะเป็นลูกคนสุดท้ายก่อนจะปิดอู่เช่นกัน หลังจากมีลูกคนแรกคือชัชรี คนที่สองคือชุดาภัค

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังไปทั่วสนามหญ้าหน้าบ้านทั้งลูกหลานคนงานที่แวะเวียนกันมาเล่นกับลูกหลานเจ้านายด้วยความสนุกสนาน

ด้วยว่าครอบครัวของกุมภ์นั้นเลี้ยงคนงานเหมือนคนในครอบครัว ให้ที่อยู่ที่กิน ให้การศึกษา ให้งานทำและต้องการให้คุณภาพชีวิตที่ดี รวมถึงสอนให้ลูก ๆ รักและเมตตาต่อผู้อื่น ดังนั้นมีของเล่นอะไร ลูก ๆ ของพวกเขาจึงรู้จักแบ่งปันให้เด็ก ๆ คนอื่นเล่นด้วย

ผ่านมาหลายปีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ก็ยังคงอยู่ วนเวียนอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้านหลังใหญ่ หลายคนเติบใหญ่แต่งงานมีครอบครัวมีลูกมีหลานก็จะพากันมาเล่นที่ที่พ่อแม่เคยเล่นกันตอนเด็ก ๆ

ความรู้สึกของกุมภ์กับกุลยาที่มีให้กันยังเหมือนเดิม นอกจากความรักแล้วยังมีความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างแน่นแฟ้นตลอดหลายปีแล้ว

การคอยช่วยเหลือกันมา ถ้อยทีถอยอาศัย หนักนิดเบาหน่อยให้อภัยกันยังเป็นส่วนสำคัญในการใช้ชีวิตคู่

สิ่งสำคัญเมื่อยิ่งเจริญวัยมากขึ้น คือใจเย็นมากขึ้น มีเหตุมีผลมากขึ้น และไม่พูดจาทำร้ายน้ำใจต่อกัน

คุณกันยาและคุณนารียังเป็นพี่น้องที่รักกันมากเหมือนเดิม แม้จะแก่ชรามากแล้วก็ยังมีความสุขกับการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นงานเล็กงานน้อยหรืองานบริหารที่หมั่นแวะเวียนเข้าไปเยี่ยมเยียนพนักงานเช่นเดิมไม่เคยขาด ท่านเหมือนร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกหลานและพนักงานได้ปรึกษาหารือในทุก ๆ เรื่อง ด้วยว่าถึงจะอายุมากแล้วแต่ก็ปรับตัวให้ทันสมัยตามเด็กรุ่นใหม่ได้ทัน ไม่ยอมตกยุคหรือล้าสมัยกลายเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปีให้ใคร ๆ ว่าได้

กุมภ์ยังมีความสุขกับการอยู่บนเกาะ อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและปลูกต้นไม้ เขาเป็นแนวหน้าในการรณรงค์ให้คนหันมาสนใจสิ่งแวดล้อมและใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น เขาได้บริจาคเงินเพื่อนำไปทำนุบำรุงและรักษาทรัพยากรธรรมชาติทางทะเล ปะการัง และสัตว์ทะเลหายากหลายชนิด

กุมภ์ยังถูกเชิญไปยังรายการดังต่าง ๆ อีกหลายช่อง แม้กระทั่งช่องยูทูบชื่อดังที่ตามติดชีวิตของนายหัวหนุ่มแห่งเกาะแสนรักเพราะเขาได้ทำงานและทำประโยชน์ให้แก่สังคม แถมยังเป็นพ่อบ้านดีเด่นที่รักครอบครัวเป็นที่สุด       รักลูกรักเมีย ซื่อสัตย์และให้เกียรติภรรยาเป็นอันมาก

“นายหัวทำยังไงครับ ความรักถึงได้ยั่งยืนมาตลอดหลายปีเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่ต้องเดินทางออกบ่อย เจอผู้หญิงสวย ๆ เยอะแยะ แต่กลับไม่เคยมีข่าวเสียหายกับสาว ๆ ที่ไหนเลย”

“ความซื่อสัตย์สำคัญที่สุดครับ ผมรักแล้วรักเลย อยากดูแลผู้หญิงที่รักให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้”

“ว้าว... หวานจัง” นักข่าวถึงกับร้องว้าวโดยเฉพาะนักข่าวผู้หญิง

“เคยมีเรื่องทะเลาะกันบ้างหรือเปล่าครับ เห็นเวลาออกสื่อหวานกันตลอดเลย”

“ไม่เคยเลยครับ มีอะไรก็คุยกันตลอด” นายหัวหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้ม

“นายหญิงกุลนี่ถือว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก ๆ เลยนะคะ”

นักข่าวสาวพูดแล้วอมยิ้ม

“คิดว่าโชคดีมากค่ะที่ได้มีโอกาสอยู่ข้าง ๆ เขาน่ะค่ะ”

กุลยิ้มหวานให้สามี

“มีคติประจำใจในการใช้ชีวิตคู่ยังไงบ้างครับ ทุกคนอยากรู้น่ะครับ จะได้นำไปปรับใช้กับชีวิตของตัวเองบ้าง”

“ง่าย ๆ เลยครับ กฎข้อที่หนึ่งคือเมียไม่เคยผิด”

“แบบนี้ก็ไม่ทะเลาะกันน่ะสิครับ”

นักข่าวหัวเราะในมุกตลกของนายหัวหนุ่มซึ่งวันนี้ได้ร่วมเงินบริจาคให้การกุศลเป็นจำนวนมาก เพื่อรณรงค์ให้คนหันมาอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้น

“กฎข้อที่สองถ้าเมียผิดให้ย้อนกลับไปดูข้อหนึ่งครับ”

กุมภ์พูดแล้วหัวเราะเบา ๆ เสียงเฮดังขึ้นก่อนที่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจะตามมา

กุมภ์จับมือภรรยาแสนสวยที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเธอก็ยังสวยเสมอในใจของเขาลงจากเวทีหลังจากให้สัมภาษณ์เสร็จ

เขาพาเธอเดินไปตามชายหาดหลังจากร่วมปล่อยสัตว์ทะเลที่เพิ่งเพาะพันธุ์ลงสู่ทะเล

“พี่กุมภ์น่ะ พูดซะกุลดูโหดกับพี่กุมภ์เลยนะคะ”

เธอพูดกับเขาหลังจากเลี่ยงออกมาเดินบนชายหาดด้วยกัน อุ้งมือใหญ่ของเขายังอบอุ่นอ่อนโยนและมั่นคงปลอดภัยเสมอสำหรับเธอ

“พี่แหย่นักข่าวเล่นน่ะครับ เวลาออกงานด้วยกัน ชอบสัมภาษณ์แบบนี้ตลอดเลย แต่พี่คิดว่าเชื่อเมียได้ดีทุกคน นายแม่ของพี่เคยกล่าวเอาไว้”

“คุณยายเองก็คงมีความสุขอยู่บนสวรรค์แล้วนะคะ ตอนเด็ก ๆ น่ะกุลเคยน้อยใจอยู่เหมือนกันนะคะที่ครอบครัวไม่สมบูรณ์แบบพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนคนอื่นเขา คุณยายก็คอยกอดคอยปลอบและก็ให้กำลังใจอยู่เสมอ คอยทำขนมอร่อย ๆ ให้กิน กุลก็เลยหายเศร้าน่ะค่ะ คนเราไม่มีใครสมบูรณ์เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างจริงไหมคะ แต่ถ้าเราใช้ชีวิตให้มีความสุขกับสิ่งที่เรามีอยู่มันก็สุขมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ”

“ใช่ครับ”

“กุลถามพี่กุมภ์หน่อยสิคะ คือกุลสงสัยมานานหลายปีแล้วแต่ไม่เคยกล้าถามสักที”

เธอหันไปมองเขาแล้วยิ้มขณะเดินไปด้วยกันบนชายหาดเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

“ถามว่าอะไรครับ พี่ยินดีตอบทุกอย่างเลย”

“ทำไมวันนั้นพี่ถึงสั่งให้อังคารไปจับธิดามาล่ะคะ ไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองหรือยังไงกัน”

“กลัวครับ”

“อ้าว...” เธอร้องมองหน้าเขาตาปริบ ๆ

“ไอ้อังคารนี่มันจอมเสี้ยม มันเอาเหล้าเถื่อนล็อตใหม่อะไรของมันก็ไม่รู้มาให้ชิม พี่กำลังใจเสียใจเรื่องเพื่อนตายก็เลยดื่มเข้าไปจนเมา แถมมันยังพูดยั่วยุให้พี่โกรธอีก พี่ก็เลยสั่งให้มันไปจับกุลธิดามาสำเร็จโทษที่กระท่อมเสียเลย”

“คิก ๆ” คนฟังถึงกับหลุดขำออกมา

“นั่นแหละคือต้นเหตุของปัญหา”กุมภ์กลอกตาไปมา

“พี่กุมภ์นี่ยุขึ้นเหมือนกันนะคะ”

“คนกำลังเศร้าไงครับ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อยากทำอะไรแบบนั้น พี่โดนนายแม่ดึงหูเกือบขาด นั่นมันโทษฐานคดีลักพาตัวเลยนะครับ ดีที่กุลเมตตาไม่เอาเรื่องพี่” เขาทำตาปรอย

“ก็พี่กุมภ์นั่นแหละขู่กุลว่าจะทำร้ายธิดา แล้วกุลจะกล้าเอาเรื่องเหรอคะ นั่นก็น้องสาวกุลทั้งคน ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันกุลก็รักของกุล”

“พี่ทำไปเพราะอยากตอแยกับกุลไม่รู้หรือไง”

“หือ... ใครจะไปรู้ล่ะคะ เล่นขู่กันแบบนั้น ตอนนั้นกุลโคตรไม่ชอบหน้าพี่กุมภ์เลย”

“แล้วตอนนี้ล่ะครับ”

จู่ ๆ เขาก็หยุดเดินดึงเธอมากอดรัดแนบอก มองสบตาหวาน ๆ ของเธอแล้วใช้จมูกโด่งเป็นสันทาบลงไปหาจมูกเล็ก ๆ ของเธออย่างเอ็นดู กุลยาเขินอายทุกครั้งที่เขาทำอะไรน่ารักและโรแมนติกเช่นนี้

“ตอนนี้ก็รักไงคะ ไม่รู้หรือไง”

คนตอบเขินอายเสมองไปมองทางอื่น กุมภ์เชยคางสาวให้แหงนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะประทับจุมพิตลงไปอย่างดูดดื่ม

“พี่อยากมานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกับกุลทุกวัน จนเราแก่เลยนะครับ”

เขาดึงเธอให้ขึ้นไปนั่งบนโขดหินซึ่งเป็นที่เก่าที่ประจำสำหรับมองพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

“กุลก็ชอบค่ะ มันสวยดี มองท้องทะเลกว้างกลืนพระอาทิตย์ดวงใหญ่ลงท้อง” กุลยาพิงศีรษะไปกับไหล่กว้างของสามี

เธอมีความสุขกับทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ ณ ขณะนี้ และเธอจะทำทุก ๆ วินาทีของวันนี้ให้ดีที่สุดจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เพื่อจะได้มีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่ มีความสุขกับครอบครัวและคนที่เธอรักและรักเธอ...

...จบ...