53

“อยากมีค่ามีราคาก็ทำตัวดี ๆ สิพ่อคุณ ถ้าเราทำให้หนูกุลเสียใจละก็ แม่จะหยิกเราให้เนื้อเขียวเลยคอยดู”

“โหย...นายแม่ครับ สรุปว่าผมเป็นลูกนายแม่จริง ๆ หรือเด็กเก็บมาเลี้ยงครับนี่”

“เกิดมาจากกอไผ่ข้างบ้าน แม่ไปเก็บมาเลี้ยงเองแหละ” กันยาแกล้งว่าอย่างขำ ๆ ทำเอาเสียงหัวเราะครื้นเครงดังประสานเสียงกันอีกครั้ง

“โธ่... ทำไมต้องรุมผมด้วยครับ ตอนนี้นายแม่ทำเหมือนกุลยาเป็นลูกสาวไปแล้วนะครับ” กุมภ์โอดครวญ

“ไม่ได้สิ แม่เป็นผู้หญิง ยังไงก็ต้องเข้าข้างผู้หญิงวันยังค่ำ ใครจะไปเข้าข้างจอมกะล่อนอย่างเรา” ประโยคของกันยาทำให้ทุกคนหัวเราะประสานเสียงกันด้วยความขบขัน

“ครับคุณนุช ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ ครับ ๆ ผมจะไม่ให้ผิดพลาดเด็ดขาดเลยครับ” อังคารรับคำอย่างมั่นเหมาะ พลางเอ่ยขอโทษเจ้านายหนุ่มอยู่ในใจ

“จัดการอะไรของแก” คนที่ยืนฟังอยู่นานแล้วเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้อังคารสะดุ้งสุดตัว

“เฮ้ย! นายหัวมายืนอยู่ตรงนี้นานแล้วเหรอครับ” อังคารเอ่ยถามอย่างตกใจ

“นานแล้ว ได้ยินทุกคำพูดที่แกคุยกับคุณนุชเลย” กุมภ์โกหกคำโตเพราะอยากให้ลูกน้องคนสนิทคายความลับออกมาว่ารวมหัวอะไรกับน้องสาวของเขาบ้าง

“จริงเหรอครับ นายหัวได้ยินทุกประโยคแล้วทำไมยังต้องมาถามผมอีกล่ะครับ” อังคารเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

“เดี๋ยวนี้มึงมีความลับกับกูเหรอไอ้อังคาร” รอบนี้ไอ้ลูกน้องตัวแสบของเขาไม่ยอมหลวมตัว

“ผมเปล่านะครับ ผมหรือจะกล้ามีความลับอะไรกับเจ้านาย โอ๊ย! เจ้านายอย่าทำผมครับ อย่าทำผม” อังคารร้องโอดโอยลงไปดิ้นอยู่กับพื้นเมื่อโดนเจ้านายหนุ่มใช้นิ้วจี้มาที่เอว

“มึงคายความลับออกมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นมึงตาย” กุมภ์จี้เอวลูกน้องคนสนิทที่บ้าจี้เป็นที่สุด อังคารหัวเราะจนน้ำตาเล็ด ก่อนจะยกมือขึ้นบอกว่ายอม

“ยอม ๆ ๆ ครับ ผมยอมแล้วอย่าจี้เอวผมอีกเลย ผมไม่ไหวแล้ว ฮ่า ๆ ๆ” อังคารหัวเราะจนท้องกระเพื่อม สุดท้ายเลยต้องยอม

“มึงคายความลับออกมาไม่งั้นกูจะหักคอมึงด้วยมือเปล่า มึงก็รู้ว่ากูหักคอหมีด้วยมือเปล่ามาแล้ว” กุมภ์แกล้งขู่ด้วยน้ำเสียงขึงขัง อังคารทำตาปริบ ๆ ก่อนจะคายความลับออกมาเมื่อทำท่าจะโดนจี้เอวอีกรอบ

“นายหัวต้องสัญญาก่อนนะครับว่าจะไม่โกรธผม”

“กูโกรธมึงแน่ถ้ามึงยังลีลาท่าเยอะอยู่แบบนี้”

“นายหัวอย่าให้คุณนุชรู้นะครับว่าผมบอกแผนการทุกอย่างกับนายหัวแล้ว ไม่อย่างนั้นผมโดนคุณนุชตัดไข่แน่ ๆ เลย”

“นี่น้องกูขู่ว่าจะตัดไข่มึงอย่างนั้นเหรอ” กุมภ์ถามพลางกลั้นขำจนปวดกรามไปหมด

“ครับ ผมยังไม่มีเมียเลยครับ ถ้าไอ้นั่นใช้งานไม่ได้ ผมคงอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้ แล้วพอผมตกนรก ยมบาลต้องถามผมว่าทำไมผมยังไม่มีเมีย ผมจะตอบยมบาลว่ายังไงดีล่ะครับ ว่าไข่โดนตัดเลยไม่มีผู้หญิงคนไหนเอาทำผัวเหรอครับ มันเป็นอะไรที่อธิบายยากใช่ไหมล่ะครับ”

“มึงก็บอกไปตามตรงว่าโดนน้องกูตัดไข่ เฮ้ย! มึงจะพากูออกนอกเรื่องทำไมนี่ กูขอสาระ เอาเนื้อล้วน ๆ ไม่เน้นน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง”

“คุณนุชยังเจ็บใจที่โดนนายหัวทำให้เข้าใจผิดกับผู้กองนะน่ะครับก็เลยจะแกล้งนายหัวแบบขำ ๆ ครับ”

“เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันก็รู้ดีว่าตัวเองผิด แต่คุณนุชนี่ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้อีกเหรอ” กุมภ์ผละออกห่างจากลูกน้องที่เขานั่งทับเอาไว้บนพื้น อังคารรีบลุกจากพื้นอย่างรวดเร็ว ถ้าขืนยังนอนอยู่ได้โดนกระทืบติดดินแน่ ๆ

“ธรรมดาละครับนายหัว ผู้หญิงน่ะคิดเล็กคิดน้อยนายหัวก็ระวังนะครับทำไม่ดีเอาไว้กับนายหญิง นอนหลับ ๆ อยู่จะโดนนายหญิงตัดไข่เอานะครับ”

“เฮ้ย! ทำไมมึงต้องมาพูดให้กูหลอนขนาดนี้ด้วยวะ” นายหัวหนุ่มรีบกุมเป้ากางเกงของตัวเองเอาไว้กระโดดหนีไปทางด้านหลังด้วยท่าทีหวั่นเกรง กลัวว่าเรื่องที่ลูกน้องคนสนิทพูดจะเกิดขึ้นจริง ซึ่งมันคงเป็นเรื่องสยองที่สุดในชีวิตของเขา

“นายหัวก็แกล้งเล่นตามแผนให้คุณนุชพอใจก็จบแล้วครับ เพราะว่าผมนี่แหละเป็นคนดำเนินการทุกอย่างเอง” อังคารยืดอกพูดอย่างกระหยิ่ม

“ดำเนินการทุกอย่างเอง มึงพูดเหมือนมึงเป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างเลยเนอะ” กุมภ์แดกดันลูกน้อง

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ”

“น้องกูให้ค่าแรงมึงเท่าไหร่ มึงถึงได้ระริกระรี้ทำตามคำสั่งของเขาขนาดนี้” กุมภ์คาดคั้นเอากับลูกน้อง

“เอ่อ... เจ้านายครับ คำว่าระริกระรี้นี่มันใช้กับผู้หญิงไม่ใช่เหรอครับ”

“มึงทำหน้ากวนส้นตีนกูไง กูเลยบอกว่ามึงทำหน้าระริกระรี้จนเกินเหตุ แล้วมึงก็เล่ามาซิว่าน้องกูใช้ให้มึงแกล้งอะไรกูบ้าง มึงต้องบอกกูมาให้ละเอียด ถ้ากูรู้ว่ามึงหมกเม็ด มึงตายแน่”

“คืออย่างนี้ครับ” อังคารคายความลับทั้งหมดออกมา ในขณะที่กุมภ์กอดอกยืนฟังแล้วอมยิ้ม

“นายหัวยิ้มทำไมเหรอครับ”

“แผนนี้ของคุณนุชก็ดีเหมือนกันว่ะ ให้คนมาลอบทำร้ายกู จับกูกับกุลยาไปกักขังหน่วงเหนี่ยวเอาไว้ กูก็จะได้โชว์ออฟเป็นพระเอกช่วยเหลือนางเอกไง”

“เอ่อ... เหรอครับ” อังคารทำหน้าเหลอหลาในการพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสของเจ้านายหนุ่ม

“ใช่น่ะสิ แผนนี้ถือว่าดี”

“นั่นและครับ คุณนุชแค่ต้องการแกล้งครับ อยากทำให้นายหัวตกใจ”

“กูไม่ตกใจหรอก มึงไปทำตามแผนของน้องสาวกูได้เลย ถือว่ากูอนุมัติแผนการนี้” กุมภ์พูดยิ้ม ๆ

“เอางั้นเหรอครับ”

“ถามจริงๆ คุณนุชจ้างมึงเท่าไหร่ ดูมึงกระตือรือร้นซะเหลือเกิน กูนี่เจ้านายมึง มึงมองหน้ากูสิ มึงยังกล้าทรยศหักหลังกู นี่ถ้ากูไม่แอบได้ยิน มึงคงรวมหัวกับน้องสาวกูแกล้งกูอย่างสนุกสนาน”

“ผมไม่กล้าหือกับคุณนุชหรอกครับ นายหัวก็รู้ว่าคุณนุชแสบขนาดไหน”

“เอาความจริงไอ้อังคาร เดี๋ยวพ่อฟาดปากด้วยเท้า”

“ผมพูดจริง ๆ ครับ”

“มึงเป็นคนดีขนาดนั้นเชียว”

“ผมไม่ได้รับเงินหรืออะไรเลยนะครับ”

“มึงจะให้กูหักคอมึงด้วยมือเปล่าจริง ๆ ใช่ไหม”

“คุณนุชบอกว่าจะเปิดโอกาสให้ผมคุยกับยุเต็มที่น่ะครับ” อังคารทำท่าทีเขินอายเมื่อเอ่ยถึงมยุริญหรือยุ พนักงานของโรงแรมในเครือที่นุชรีดูแลอยู่เพราะเขาพยายามจีบมยุริญมานานแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมใจอ่อนเสียที

หารู้ไม่ว่าที่มยุริญไม่ยอมแสดงอาการใจอ่อนสักทีทั้ง ๆ ที่ความจริงใจอ่อนไปแล้วเป็นเพราะนุชรีสั่งเอาไว้ว่าให้แกล้งเล่นตัวจะได้ดึงมาเป็นพวก คายความลับออกมาทั้งหมด เพื่อนุชรีจะได้แกล้งพี่ชายได้อย่างเต็มที่

“อ้อ... มึงเห็นแก่หอยนี่เองไอ้ชาติชั่ว”

“โธ่... เจ้านายไม่เคยเห็นแก่หอยว่างั้น”

“กูหมายถึงหอยแมลงภู่”

“สาบานให้เจ้านายเลิกกับเมีย”

“เดี๋ยวนี้มึงลามปามกล้าให้กูสาบานเหรอไอ้อังคาร มึงกล้ากับกูขนาดนี้เชียวเหรอ”

“ฮ่า ๆ ๆ พอแล้วครับ ผมไม่กล้าหือกับเจ้านายแล้วครับ” อังคารร้องขอชีวิตเพราะโดนจี้เอวจนหัวเราะน้ำตาเล็ด

“มึงไปทำตามแผนเลย หาคนที่ล่ำ ๆ บึ้ก ๆ หน่อย กูจะต่อยมันให้คว่ำ แล้วกูก็จะได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาว” กุมภ์ยืดอกก่อนจะหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง” อังคารแอบบ่นเบา ๆ

“มึงนินทาอะไรกู”

“ผมเปล่าครับ ผมไปแล้วนะครับ เดี๋ยวจะจัดให้เจ้านายแบบล่ำบึ้กเลยครับ”

“เออ ๆ” กุมภ์รับคำ ลูบปลายคางไปมาอย่างมีความสุข นึกจินตนาการถึงตัวเองที่กำลังเข้าปกป้องกุลยาอย่างกล้าหาญชาญชัย ในขณะที่เธอกรีดร้องรีบวิ่งหนีมาซุกอยู่ตรงด้านหลังของเขา กอดเขาด้วยอาการตัวสั่นเทา