73

“กรี๊ด!!! ผีขี้โคลน” แล้วสติของหญิงสาวก็ดับวูบลงไปในทันที

“เฮ้ย! ตายห่า นายหญิงหมดสติไปแล้ว”

“มึงนี่แหละจะตาย ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าเมียกูมา เป็นลมล้มฟุบไปแบบนี้ จะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้” กุมภ์หันไปตบหัวลูกน้องเต็มแรง อังคารร้องเสียงหลง มึนลูกตบของเจ้านายจนแทบเข่าทรุด

“ผมบอกไม่ทันครับ อย่าว่าแต่นายหญิงเลย ผมเห็นนายหัวครั้งแรกยังตกใจ”

“มึงมาช่วยประคองเมียกูขึ้นเตียงก่อน เวรเอ๊ย!”

“นายหัวด่านายหญิงทำไมครับ”

“กูสบถไอ้นี่ เดี๋ยวถีบยอดอก”

“ครับ ๆ” อังคารช่วยเจ้านายประคองร่างของกุลยาไปวางบนเตียง

“มึงรีบไปหายาลมยาดมยาหม่องมาปฐมพยาบาลเมียกูเร็ว ๆ เลย”

“ผมว่าเจ้านายไปอาบน้ำก่อนดีกว่าครับ”

“เออ ๆ แต่มึงไปเอายามาก่อน” กุมภ์รีบสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวและอาบน้ำเร็วที่สุดในชีวิต ก่อนจะรีบมาที่เตียงอย่างห่วงใย

“เจ้านายดูเป็นห่วงนายหญิงมาก ๆ เลยนะครับ”

“มึงเอาสักอย่างเถอะไอ้อังคาร จะเรียกกูว่านายหัวหรือเจ้านาย กูโคตรสับสน” เป็นประโยคเดิม ๆ ที่กุมภ์ด่าอังคารเป็นประจำ ซึ่งมันก็ยังเรียกเขาตามอารมณ์ และเขาก็ยังอยากจะด่ามันเช่นเดิม

“นายหัวไม่คิดจะเล่นตัวสักนิดเลยเหรอครับ”

“เล่นตัวอะไรของมึง”

“ก็นายหญิงทิ้งนายหัวไป พอเขามาง้อนายหัวก็จะยอมคืนดีด้วยง่าย ๆ เลยเหรอ มันดูไร้ค่ามาก ๆ เลยนะครับ”

“อ้อ... จริงด้วย กูต้องเล่นตัวสินะ”

“นายหญิงฟื้นแล้วครับนายหัว” อังคารเอ่ยบอกเจ้านายหนุ่มอย่างดีใจ

“กุล” กุมภ์ร้องขึ้นด้วยท่าทีดีใจ

“นายหัวเข้มไว้ครับ ขรึมเข้าไว้ เราต้องเล่นตัวให้ดูมีคุณค่า”

อังคารรีบกระซิบเพื่อยุแยงตะแคงรั่ว

“อ้อ... กูลืม ขอบใจนะที่มึงช่วยเตือนสติกู” กุมภ์จึงรีบตีหน้าขรึมในทันที

“อะแฮ่ม! เธอมาทำอะไรที่นี่” ประโยคคำถามของสามีพร้อมด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้กุลยาใจแป้วในทันที

“พี่กุมภ์คะ เมื่อกี้กุลเจอผีขี้โคลนน่ะค่ะ น่ากลัวมาก ๆ เลยนะคะ” ง้อเขาก็สำคัญ แต่การเจอผีสำคัญกว่าในเวลานี้ เธอต้องรีบบอกเขาให้รู้ เนื่องจากแรกเริ่มเดิมทีเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าที่นี่มีผี

“คือจริง ๆ แล้ว” อังคารพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนเจ้านายหนุ่มเบรกเอาไว้เสียก่อน

“มึงออกไปก่อนไอ้อังคาร กลับที่พักไปได้เลยยิ่งดี” เมื่อโดนไล่อังคารก็ไม่เสนอหน้าอยู่ให้ขวางหูขวางตาคนกำลังจะคืนดีกับเมีย

“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ” อังคารรีบเอ่ยขอตัว แต่เขาก็ยังไม่ได้ไปไหนไกล ต้องคอยสอดแนมอยู่ที่นี่เพื่อให้รู้แน่ชัดว่าเจ้านายเล่นตัวยังไงบ้างจะได้คาบข่าวไปบอกบรรดาเจ้านายที่ป่านนี้คงนั่งรอโทรศัพท์กันหน้าสลอน

“ผีที่ไหนฉันไม่เห็นรู้เลย” กุมภ์แกล้งทำเสียงขรึมใส่เมียรัก

“จริง ๆ นะคะ มันเป็นผีขี้โคลนค่ะ”

อังคารตาโตกับประโยคของเจ้านายทั้งสองที่คุยกันอยู่ด้านใน นี่นายหัวของเขาคงหลอกให้เมียกลัว เพื่อจะได้กอดเมียเป็นแน่แท้ แผนสูงนักนะ

“เหลวไหลไร้สาระ แล้วเธอมาทำอะไร” กุมภ์แกล้งถามเสียงขรึม

“กุลขอโทษนะคะพี่กุมภ์ กุลมาที่นี่เพื่อมางอนง้อขอคืนดีค่ะ ให้อภัยกุลเถอะนะคะ กุลผิดไปแล้วจริง ๆ”

“ในเมื่อกุลเห็นว่าความรักของพี่ไร้ค่า นึกจะยกพี่ให้ใครก็ยก เห็นพี่ไม่มีชีวิตจิตใจ แล้วกุลจะกลับมาหาพี่อีกทำไม”

โหย... เจ้านาย ตีบทแตกโคตรๆ อังคารยกนิ้วโป้งให้เจ้านายขณะแอบฟังอยู่ข้างกระท่อม

“ธิดาบอกว่ารักพี่กุมภ์ เขาขอพี่จากกุล กุลไม่อยากจะทำให้น้องต้องเสียใจ กุลเลยไม่กล้าปฏิเสธ”

“แต่กุลก็ควรจะถามพี่ก่อน จะได้ช่วยกันหาทางออก แต่นี่คิดจะยกพี่ให้ใครก็ยกให้หน้าตาเธอ เหมือนพี่ไม่มีชีวิตจิตใจ เป็นแค่ข้าวของไร้ค่า แถมยังบอกว่ารักธิดามากกว่าพี่อีกด้วย แล้วจะให้พี่คิดยังไง” น้ำเสียงของกุมภ์ในตอนนี้คือความน้อยใจเสียใจจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด

“ธิดาเอามีดจ่อที่คอ ขอร้องกุลทั้งน้ำตา กุลไม่มีทางเลือก เลยต้องพูดออกไปแบบนั้น”

“จริงเหรอกุล” กุมภ์เอ่ยถาม นี่เป็นความรู้ใหม่ที่เขาเพิ่งรับรู้

“จริงสิคะ” ได้ยินแบบนั้นก็แทบใจอ่อนยวบ แต่ลูกน้องคนสนิทบอกว่าให้เล่นตัวเอาไว้ก่อน เขาเลยเดินหนีหันหลังให้เธอ เนื่องจากกลัวใจอ่อน

“กุลยินดีทำเพื่อชดใช้ที่ทำให้พี่กุมภ์เสียใจ กุลขอโทษพี่จากใจนะคะ ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้พี่เสียใจเลยจริง ๆ” กุลยาอุดปากร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า เธอเดินมาหาเขาเพื่อจะง้องอนแต่เผลอสะดุดขาตัวเองคุกเข่าลงทางด้านหลังของเขาแทน

“พี่กุมภ์!” กุลยาร้องด้วยความเจ็บ แต่กุมภ์ที่หันมาพอดีคิดว่าเธอร้องตะโกนเรียกให้เขาหันไปหา ยิ่งเห็นเธอคุกเข่ายิ่งทำให้กุมภ์ใจอ่อนยวบ

“ไม่ต้องคุกเข่าหรือทำแบบนี้ก็ได้นะครับ พี่ขอทำใจอีกสักพัก เพราะพี่ยังเสียใจอยู่”

“คือว่ากุล” เธออยากจะบอกว่าเธอไม่ได้คุกเข่าแต่เธอหกล้ม เขาก็ประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดจูบอย่างดูดดื่ม

“ในครัวหอมไปหมดเลย ทำอะไรให้พี่กินเหรอครับ” เขาเปลี่ยนเรื่อง

“ไก่ย่างค่ะ... แต่ว่ากุล” เธอพยายามจะอธิบายแต่ก็ไม่มีจังหวะให้ได้อธิบายอะไรเลย

“พี่กำลังหิวอยู่พอดีเลยครับ งั้นเราไปกินข้าวกันดีกว่า” ในเมื่อเขาเข้าใจว่าเธอคุกเข่าขอร้องแล้วยอมใจอ่อนเธอก็เลยไม่แก้ความเข้าใจผิดของเขาอีก

อังคารที่แอบซุ่มอยู่ด้านหนึ่งของกระท่อมเกาหัวไปมา ไหนเจ้านายของเขาบอกว่าจะเล่นตัวยังไงล่ะ ไม่ทันได้ง้องอนอะไรกันมากมาย แค่เมียคุกเข่าร้องไห้ก็ยอมคืนดีด้วยเสียแล้ว

“วัยรุ่นเซ็ง เจ้านายไม่ให้ได้ลุ้นกันเลยสักนิด โธ่... เอ๊ย” อังคารเดินทางกลับบ้านพักของตัวเองเพราะไม่มีอะไรให้ลุ้นอีกต่อไป แต่พอไปถึงบ้านก็ต้องตกใจ

บ้านของเขาดูมีพิรุธ เหมือนมีผู้บุกรุก ไม่ได้การละ เขาต้องเรียกคนงานมาช่วยจับโจร

“ป่านนี้ทำไมไอ้อังคารยังไม่กลับมาอีกนะ รอจนเหงือกแห้งแล้วนี่” แต่ประโยคคุ้นเคยที่ดังมาจากในบ้านทำให้อังคารที่หน้าตาแตกตื่นจะวิ่งไปตามคนงานมาช่วยจัดการผู้บุกรุกต้องชะงัก

“อ้าว... คุณ ๆ เองเหรอครับ” อังคารรีบเปิดประตูเข้าไปภายในบ้านพักของตัวเอง

“แล้วแกคิดว่าเป็นใครล่ะไอ้อังคาร เป็นยังไงบ้าง เขาคืนดีกันหรือยัง”

กันยาเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“ต้องคืนดีกันแล้วสิครับก็นายหญิงเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนั้น” อังคารเล่าด้วยรอยยิ้ม

“เล่นใหญ่ยังไง ไหนแกเล่าให้ฟังหน่อยสิว่าลูกสะใภ้ของฉันงัดไม้เด็ดอะไรออกมา ถึงได้คืนดีกับลูกชายของฉันได้สำเร็จ”

“ก็นายหญิงเล่นร้องห่มร้องไห้คุกเข่ากอดแข้งกอดขาอ้อนวอนนายหัวซะขนาดนั้น นายหัวก็ใจอ่อนน่ะสิครับ”

“ตายแล้วลูกสะใภ้ของแม่น่ารักจริง ๆ ทุ่มทุนสร้างเสียเหลือเกิน ดี ๆ ให้เขาคืนดีกันน่ะดี ฤกษ์งามยามดีเข้าหอมาพอดี จะได้ส่งตัวเข้าหออีกรอบเสียเลย” คุณกันยายิ้มกริ่มในทันทีที่รับรู้ว่าแผนการทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

นุชรีเห็นมารดากับผู้เป็นป้าที่คุยฟุ้งเรื่องจะส่งตัวพี่ชายกับพี่สะใภ้เข้าหอใหม่อีกรอบอย่างมีความสุขก็รีบกวักมือเรียกลูกน้องคนสนิทของพี่ชายมาหาในทันที

“ฉันบอกนายว่ายังไงอังคาร” นุชรีกระซิบกระซาบเสียงเบาแสนเบาให้พอให้ได้ยินกันสองคน

“บอกว่าให้ยุแยงตะแคงรั่วให้เจ้านายเข้าใจผิดกับเมียหนัก ๆ ห้ามคืนดีกันง่าย ๆ ครับ ยิ่งถ้าให้เลยฤกษ์เข้าหอรอบแรกไปเลยยิ่งดี ให้ไปใช้ฤกษ์เข้าหออีกสามเดือนข้างหน้าครับ”