บทที่ 109

            “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ทำไมรุจถึงได้ทำอะไรไม่ปรึกษาพ่อกับแม่ก่อน” รจนาพูดกับบุตรชายด้วยความใจเย็น

            “ผมโตแล้วนะครับแม่ โตพอที่จะตัดสินใจได้เองว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับใคร อย่างที่ผมบอกเทย่าเป็นผู้หญิงที่ผมรัก”

            อติรุจย้ำชัดอีกครั้งถึงความรู้สึกที่เขามีต่อทรรศิกา ที่สำคัญเขาย้ำกับบิดามารดาของเขาถึงสองครั้งด้วยกัน นั่นหมายความว่าเขากำลังบอกให้บุพการีของเขาทราบว่าเธอมีความสำคัญอย่างไรกับเขา

            “และผมก็มีความสุขมากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเทย่า”

            “ถึงอย่างนั้นแกก็ควรจะเห็นแก่หน้าญาติของฝ่ายหญิงเขาบ้าง พ่อแม่เขาจะคิดยังไงที่จู่ ๆ แกก็ไปฉุดลูกสาวเขามาทำเมียง่าย ๆ แบบนี้”

            “พ่อกับแม่เทย่าเสียไปตั้งนานแล้วล่ะค่ะ คุณย่าเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เทย่าเหลืออยู่” ทรรศิกาเพิ่งจะเอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรกทันทีที่บิดาของอติรุจพูดจบ

            “แล้วหนูเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ไหนลองแนะนำตัวหน่อยซิ” อติเทพหันไปเอ่ยถาม

            แต่ทรรศิกายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ อติรุจก็ออกโรงปกป้องเธอ

            “เทย่าจะเป็นลูกใคร มันสำคัญด้วยหรือครับพ่อ”

            “สำคัญสิ ทำไมจะไม่สำคัญ ฉันจะได้รู้ว่าคนที่จะเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของฉันเป็นใคร มาจากไหน และมีคุณสมบัติเหมาะสมพอที่จะใช้นามสกุลธีร์วรารัศมิ์ของฉันไหม”

            “หมายความว่าถ้าเทย่ามีแต่ตัว คุณพ่อคุณแม่จะไม่ยอมรับเทย่าเป็นสะใภ้อย่างนั้นใช่ไหมครับ”

            “ฉันยังไม่ได้พูดอย่างนั้นสักคำ เพียงแต่อยากรู้ว่าเมียของแกเป็นลูกใคร และมีประวัติความเป็นมายังไงก็เท่านั้น”

            “ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะครับ ผมไม่สนใจหรอกครับว่าใครจะคิดยังไง สำหรับผมเทย่าสำคัญที่สุด จริงอยู่เธออาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อม แต่เธอเป็นผู้หญิงที่ผมรักและผมก็ต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเธอ ไม่ว่าใครจะพูดยังไง จะเห็นด้วยหรือไม่ผมก็ไม่สนใจ และผมจะไม่ยอมให้ใครมาแยกเธอไปจากผมได้เด็ดขาด”

            “ใช่สิ แต่ไหนแต่ไรแกก็ไม่เคยเห็นหัวฉันกับแม่ของแกอยู่แล้วนี่ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำตามแต่ใจ ทำอะไรก็มักจะมองข้ามหัวฉันตลอดเวลา แกเห็นพวกฉันเป็นหัวหลักหัวตอที่แกไม่เคยสนใจ” อติเทพพูดด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว สีหน้าของเขาบึ้งตึงแสดงให้เห็นถึงความโกรธ

            เรื่องราวมันชักจะอลหม่านบ้านทรายทอง หรือละม้ายคล้ายกับนิยายน้ำเน่าที่ทรรศิกาเคยอ่าน แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทรรศิการู้ถึงความรู้สึกที่อติรุจมีต่อตัวเธอนั้นไม่แตกต่างไปจากความรู้สึกที่เธอมีให้เขา

            “ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะคุณ ค่อยพูดค่อยจากันดีกว่าค่ะ อย่าใช้อารมณ์ เดี๋ยวจะคุยกันไม่รู้เรื่อง” รจนาเอ่ยปรามสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะหันไปยิ้มและพูดกับภรรยาของบุตรชายอย่างเป็นกันเอง

            “หนูช่วยแนะนำตัวให้พ่อกับแม่รู้จักหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

            “ทรรศิกา...”

            “ธีร์วรารัศมิ์ครับคุณแม่” อติรุจรีบเอ่ยเมื่อเห็นท่าทีลังเลของภรรยา

            “แม่รู้แล้วรุจว่าเทย่าใช้นามสกุลของเรา แต่ขอแม่คุยกับเทย่าเองได้ไหมลูก”

            ทรรศิกาเอื้อมไปกุมมือของอติรุจ เธอยิ้มให้เขาทั้งปากทั้งตา

            “ขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ ทรรศิกา เขมะสิริกุล เรียกเทย่าก็ได้ค่ะง่ายดี”

            “เขมะสิริกุล!” นามสกุลของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าสะดุดใจอติเทพ เพราะไม่มีใครไม่รู้จักนามสกุลนี้ 

            “ค่ะ แต่เป็นเขมะสิริกุลที่กำลังจะตกกระป๋อง เพราะเทย่ากำลังถูกคุณย่าดัดนิสัย ตอนนี้เทย่ามีแต่ตัวไม่มีสมบัติสักชิ้น เทย่าทราบดีค่ะว่าเทย่าอาจจะไม่มีคุณสมบัติดีพอที่จะมาเป็นสะใภ้ของที่นี่ แต่เทย่ารักรุจจริง ๆ นะคะ”

             ทรรศิกาเปิดเปลือยความรู้สึกของตัวเองเป็นครั้งแรกว่าเธอรู้สึกเช่นไรกับนายแพทย์หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว

            อติรุจหัวใจพองโตคับอกเมื่อได้ยินคำบอกรักแสนหวานของภรรยา

            “คุณช่วยพูดอีกทีได้ไหมเทย่าว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม” รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าของอติรุจยามเมื่อเขาเอื้อนเอ่ยประโยคนี้ออกมา ใบหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

            “คุณได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ”

            “แต่ผมอยากฟังอีก นะช่วยพูดอีกครั้งนะเทย่า ผมอยากฟังคุณบอกรักผมอีกสักครั้ง หรือหลายๆ ครั้งก็ยิ่งดี” อติรุจออดอ้อนหญิงสาวต่อหน้าบุพการีของเขา

            และมันสร้างความประหลาดใจให้บิดามารดาของเขาได้ไม่น้อย เพราะไม่เคยเห็นบุตรชายทำกิริยาเช่นนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นประจักษ์กับสายตา

            “เทย่ารักคุณค่ะ เทย่ารักคุณ เทย่ารักคุณ พอใจหรือยังคะ คุณนี่ทำตัวเหมือนเด็กจริง ๆ เลย”

            อติรุจยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ได้ยินภรรยาบอกรัก “คืนนี้ผมจะแสดงให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน เรามาสนุกกันยันเช้าเลยดีไหมเทย่า”

            ทรรศิกาหยิกหมับเข้าให้ที่สีข้างของเขาอย่างแรง