LOGINShare
บทที่ 110
publish date:
2026-09-18 00:07:15“โอ๊ย! ฟ้อนเล็บผมอีกแล้ว ผมเจ็บนะ”
“ดี จะได้จำ คราวหน้าจะได้ระวังคำพูด”
“ต่อไปนี้ถ้าคุณทำร้ายร่างกายผมหนึ่งครั้ง ผมจะจูบคุณหนึ่งที”
“ถ้าอย่างนั้นเทย่าคงต้องฟ้อนเล็บรุจบ่อยๆ รุจจะได้จูบเทย่าหลายๆ ครั้ง”
ทรรศิกาตวัดสายตาคมค้อนพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างเหี้ยมโหด
“คิดว่าเทย่าจะพูดแบบนี้ใช่ไหมคะ ฝันไปเถอะ คืนนี้ห้องใครห้องมัน”
“ไม่มีทาง ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณนอนคนเดียวเด็ดขาด”
อติเทพและรจนานั่งฟังการต่อปากต่อคำของสองหนุ่มสาวด้วยรอยยิ้ม
“ผู้หญิงอย่างทรรศิกานี่ล่ะที่จะทำให้ลูกชายตัวดีของเราไปไหนไม่รอด” อติเทพหันไปกระซิบกับภรรยา รจนาเองก็เห็นด้วยกับความคิดของสามี
“ฉันเห็นด้วยกับคุณค่ะ”
“ตกลงรุจจะให้พ่อกับแม่ไปเจรจาสู่ขอเทย่ากับคุณหญิงทิพย์มณีเมื่อไรดีจ๊ะ”
“ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะคุณแม่” ทรรศิกาเริ่มโอดครวญ เธอเรียกมารดาของเขาว่าแม่อย่างสนิทสนม
“คือว่าคุณย่ายังไม่ทราบเรื่องที่เทย่าหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับลูกชายของคุณแม่ และเทย่าอยากจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับคุณย่าด้วยตัวเอง ไม่อยากให้คุณย่าต้องรับรู้เรื่องราวจากปากของคนอื่น แค่คิดก็สยองแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นหนูก็รีบกลับไปคุยกับคุณหญิงซะให้เรียบร้อย พ่อกับแม่จะได้ไปเจรจาสู่ขอและจัดพิธีแต่งงานออกหน้าออกตา หนูจะได้เป็นลูกสะใภ้ของเราโดยสมบูรณ์” อติเทพเอ่ยตามประสาคนใจร้อน
“ตอนนี้เทย่ากำลังโดนคุณย่าดัดนิสัย ทำให้เทย่าติดต่อท่านไม่ได้เลย คุณย่าให้เวลาเทย่าสามเดือนในการปรับปรุงตัวเอง เพื่อพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าเทย่าดีพอที่จะสืบทอดสมบัติของคุณย่า นี่ก็เพิ่งจะผ่านไปแค่เดือนเดียวเอง เทย่าก็เลยอยากจะขอร้องให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อนได้ไหมคะ จนกว่าจะครบกำหนดที่คุณย่าวางไว้แล้วเทย่าจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับคุณย่าเองค่ะ”
แต่เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของท่านทั้งสอง ทำให้ทรรศิกาลงทุนไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างตัวมารดาของอติรุจเพื่ออ้อนวอนขอร้องให้ท่านทำตามที่เธอร้องขอ หญิงสาวจับมือเรียวบางของรจนาพร้อมกับพูดจาออดอ้อนท่านด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“คุณแม่ช่วยเทย่าหน่อยนะคะ ถ้าคุณย่ารู้ว่าเทย่าหอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่กับลูกชายของคุณแม่ล่ะก็จบกัน ชีวิตของทรรศิกาจบสิ้นทันที นะคะคุณพ่อช่วยเทย่าหน่อยนะคะ ถือว่าเทย่าขอร้อง ขอเวลาอีกแค่สองเดือนเองค่ะ” ทรรศิกาส่งสายตาอ้อนวอนบิดาของอติรุจ
อติเทพไม่เคยมีลูกสาว เมื่อลูกสะใภ้มาพูดจาออดอ้อนอ่อนหวานเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ใจที่แข็งก็อ่อนยวบลงทันที
“ไม่เป็นไรหรอกเทย่า ถึงคุณจะไม่ได้รับมรดกของคุณย่า ผมก็เลี้ยงคุณได้”
“เทย่าจะแน่ใจได้ยังไงคะว่าคุณจะไม่ทิ้งเทย่า อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน เกิดรุจทิ้งเทย่าไปกิ๊กกั๊กกับสาวอื่นเทย่าก็แย่สิ ทางที่ดีเทย่าต้องเป็นฝ่ายทิ้งคุณก่อน เทย่าจะได้ไม่เสียหน้า”
“ทรรศิกา” นายแพทย์หนุ่มเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“เทย่าแค่พูดล้อเล่น ทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนี้ด้วย ใครจะกล้าทิ้งคุณหมอที่แสนดีอย่างหมอรุจได้ล่ะคะจริงไหม”
“คราวหน้าถ้าคุณล้อผมเล่นแบบนี้อีกคุณโดนดีแน่”
“เอาเป็นว่าพ่อกับแม่จะให้เวลาเทย่าจนถึงวันงาน ฉลองครบรอบห้าสิบปีของบริษัทสตาร์ไดมอนด์แล้วกัน คืนวันนั้นเราจะประกาศข่าวดีเรื่องการแต่งงานของเทย่ากับรุจให้ทุกคนได้รับทราบอย่างเป็นทางการ” อติเทพพูดสรุปเรื่องนี้
“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ ที่เข้าใจความจำเป็นของเทย่า คุณพ่อใจดีที่สุดเลยค่ะ”
ทรรศิกายิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เธอเผลอโผเข้าไปซบบิดาของอติรุจต่อหน้าทุกคน อติเทพนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะกอดตอบหญิงสาว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างที่น้อยคนนักจะได้เห็น
“ผมเพิ่งจะเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่าตกกระป๋องก็ตอนนี้เอง”
ทรรศิกาผละออกจากอ้อมกอดของอติเทพ
“รู้ก็ดีแล้วค่ะ คุณจะได้เข้าใจความรู้สึกของเทย่าได้ดียิ่งขึ้น”
“เทย่ากับรุจอยู่ทานข้าวเย็นกับพ่อที่นี่ก่อนแล้วค่อยกลับนะ”
“อย่าลำบากเลยครับพ่อ ผมกำลังจะพาเทย่ากลับบ้านเดี๋ยวนี้แล้ว”
คำตอบของอติรุจมีผลทำให้ใบหน้าของอติเทพแปรเปลี่ยนไปเป็นบึ้งตึง ทรรศิกาเห็นเช่นนั้นจึงหันไปพูดโน้มน้าวให้อติรุจเปลี่ยนใจ ทั้งนี้เพื่อคลี่คลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดระหว่างเขาและบิดาของเขา
“เทย่าว่าเราอยู่ทานข้าวเย็นที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะคะ คุณจำได้ไหมคะว่าคุณทานอาหารร่วมกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไร”
“แล้วคุณล่ะเทย่า จำได้หรือเปล่าว่าทานอาหารร่วมกับคุณย่าของคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไร”
“ก็เพราะเทย่ารู้ไงคะว่าเทย่าทำตัวไม่ค่อยดีกับคุณย่าไว้เยอะ เทย่าก็เลยไม่อยากให้คุณทำตามตัวอย่างที่ไม่ดีอย่างเทย่า”
“นั่นสิรุจ เราไม่ได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันนานมากแล้วนะลูก เย็นนี้อยู่ทานข้าวกับพ่อแม่ก่อนนะแล้วค่อยกลับ”
“แล้วคุณจะได้เข้าใจความรู้สึกเวลาที่เทย่าพูดว่าอิ่มจังตังค์อยู่ครบมันเป็นยังไง”
ทรรศิกาหันไปพูดกับอติรุจด้วยรอยยิ้มทั้งปากและตา แววตาของทรรศิกาทำให้อติรุจใจอ่อน
“ตกลงครับพ่อ ผมกับเทย่าขอฝากท้องไว้ที่นี่สักมื้อนะครับ”
อติเทพยิ้ม “ได้เลยไอ้ลูกชาย เราย้ายไปคุยกันต่อที่โต๊ะอาหารก็แล้วกันนะ”
Latest chapter
กุศโลบายรัก บทที่ 129
อติรุจปัดป้องพลางหัวเราะพลาง กว่าจะสามารถรวบร่างเล็กบางของภรรยาตัวแสบเข้ามาในอ้อมกอดได้ “ผมเปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงกลั้นหัวเราะ “ผมแค่ขำ” “ขำอะไรคะ” เธอถามอย่างนึกสงสัยจริง ๆ “ก็ขำว่าเมียผมหึงได้แม้กระทั่งหนังสือ” เขาตอบ และทิ้งตัวลงนอน พร้อมดึงร่างเล็กของภรรยามาเกยอยู่บนอก “ไม่ได้หึงซะหน่อย” เธอปฏิเสธเสียงเข้ม แต่นวลแก้มแดงเรื่อ อติรุจเขี่ยจมูกรั้นเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู “งั้นเทย่าของผมเรียกว่าอะไร” “เขาเรียกว่า...รำคาญใจต่างหาก” คนตัวเล็กยังปากแข็งไม่ยอมรับให้เสียฟอร์มว่าเธอหึงเขาจริง ๆ แถมยังหึงหนังสือวิชาการพวกนั้นด้วย “เทย่า...เทย่า...เทย่า” อติรุจเรียกอย่างนึกเอ็นดู ทรรศิกาขมวดคิ้วยุ่งนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกชื่อเธอไม่หยุด “เรียกอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดสิคะ” อติรุจยิ้ม ชะโงกไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มแรงอย่างนึกหมั่นไส้ “ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้” คราวนี้คนที่ถูกชมยิ้มหวาน ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ สะบัดผมไปด้านหลังเบา ๆ อย่างมั่นใจตัวเอง
กุศโลบายรัก บทที่ 128
เมื่อวันสำคัญของอติรุจและทรรศิกามาถึง สองหนุ่มสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะได้เริ่มพิธีทางศาสนาในตอนเช้า ในงานนี้จะมีแต่แขกระดับวีไอพีและญาติผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ได้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยาน หลังจากนั้นทั้งคู่มีเวลาพักเล็กน้อยก่อนจะต้องเริ่มเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว และแต่งหน้าทำผมกันอีกครั้ง สำหรับเจ้าบ่าวใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่สำหรับเจ้าสาวนั้นต้องใช้เวลาในการแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมกันนานนับชั่วโมงกว่าจะเสร็จ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทรรศิกาก็ถูกปล่อยให้นั่งพักอยู่เพียงลำพัง ในขณะนั้นเองที่นับดาวเดินเข้ามาภายในห้องของโรงแรมซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัว “รู้ตัวไหมว่าเทย่าเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในค่ำคืนนี้ และก็เป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับเจ้าบ่าวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างหมอรุจ ดาวขออวยพรให้เทย่าและหมอรุจมีความสุขมาก ๆ และมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ” “ผมเห็นด้วยกับความคิดของคุณดาวครับ คุณเทย่าสวยมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยแล้วย
กุศโลบายรัก บทที่ 127
หลังจากการแจกรางวัลอันทรงคุณค่าผ่านพ้นไป อติรุจและทรรศิกาได้ถอดหน้ากากเพชรออก เพื่อให้ทีมงานนำไปโชว์ก่อนที่จะนำกลับมาประมูล และคุณหญิงก็เดินมาหยุดยืนตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสาว เพื่อเอ่ยขอบคุณแขกที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของเรา หวังว่าทุกท่านจะพึงพอใจกับดีไซน์ของเครื่องประดับสุดหรูที่เรานำเสนอ และดิฉันขอถือโอกาสนี้แนะนำทรรศิกา เขมะสิริกุล ในฐานะผู้บริหารรุ่นใหม่ที่จะสานต่อสตาร์ไดมอนด์ให้มั่นคงต่อไปในอนาคตค่ะ” ทรรศิการู้สึกตกใจที่จู่ ๆ คุณย่าก็ประกาศให้เธอ เป็นผู้บริหารรุ่นต่อไปของสตาร์ไดมอนด์อย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคน นั่นหมายถึงคุณย่ายอมรับในความสามารถของเธอ “เราเปิดโอกาสให้ผู้บริหารรุ่นใหม่ได้กล่าวอะไรหน่อยดีไหมคะ” “เทย่าสัญญาว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อทำหน้าที่บริหารสตาร์ไดมอนด์อย่างดีที่สุดให้สมกับที่คุณย่าไว้วางใจค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” “แขกผู้มีเกียรติท่านใดสนใจหน้ากากเพชรคู่นี้ก็ร่วมประมูลกับเราได้นะคะ เราจะนำเงินรายได้จากการประมูลไปบริ
กุศโลบายรัก บทที่ 126
“เฮ้อ! ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงไปได้ด้วยดี หวังว่าคงไม่มีเรื่องทำนองนี้มาทำให้รุจกับเทย่าต้องผิดใจกันอีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนครับแม่ ครั้งเดียวก็เกินพอ นี่ขนาดผมระวังตัวแล้วนะยังพลาดจนได้ เทย่าถึงขนาดขอหย่าขาดจากผมเลย บอกตรงๆ เข็ดจนตาย” “พูดแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะ” ทรรศิกาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ผมมันเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเหมือนพ่อ จริงไหมครับคุณพ่อ” อติรุจหันไปหาแนวร่วม “จริง!” อติเทพช่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “รจหาฤกษ์แต่งงานให้รุจกับเทย่าได้แล้วนะคะน้าทิพย์ อีกสี่เดือนข้างหน้าค่ะ หวังว่าจะไม่กระชั้นชิดเกินไปนะคะ” “ช้าไปหรือเปล่าครับแม่ ผมเป็นคนใจร้อนอยากจะแต่งงานกับเทย่าซะวันนี้หรือพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำครับ” “มากไปพ่อคุณ” รสสุคนธ์เอ่ยปรามหลานชายตัวดี “เห็นใจกันหน่อยสิครับคุณยาย นอนคนเดียวมันเปล่าเปลี่ยวหัวใจ” ที่พูดเช่นนี้เพราะคุณย่าของทรรศิกาต้องการให้หลานสาวกลับไปอยู่กับตนเองจนกว่าจะเข้าพิธีแต่งงาน “แล้วที่ผ่านมาทำไมถึงนอนคนเดียวได้คะ เทย่าไม่เห็นว่
กุศโลบายรัก บทที่ 125
สายวันต่อมาอดุลย์ได้นำตัวอัญชิสาเดินทางมาเยี่ยมอติรุจที่โรงพยาบาล เพื่อต้องการมาเคลียร์เรื่องที่บุตรสาวของเขาได้ก่อไว้ เมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้องก็พบว่าอติรุจมิได้อยู่ตามลำพัง แต่มีพ่อ แม่ ป้า และยายของเขา รวมถึงทรรศิกาและคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ภายในห้องนั้นด้วย อดุลย์ทักทายทุกคนก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็น “อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้เคลียร์กันให้จบไปทีเดียวเลย” อัญชิสาทำความเคารพผู้ใหญ่ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองไปที่ทรรศิกา เพราะยังรับไม่ได้ที่อีกฝ่ายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่เธอหลงรัก “ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ที่ลูกสาวของผมมาก่อเรื่องเดือดร้อน และทำให้วุ่นวายกันไปหมด” อดุลย์เอ่ยขอโทษทุกคนจากใจก่อนจะหันไปจ้องหน้าบุตรสาว “อัญต้องกราบขอโทษคุณลุง คุณป้า และพี่รุจด้วยนะคะ” อัญชิสาไม่ยอมเอ่ยชื่อทรรศิกาซึ่งถือเป็นมารศัตรูหัวใจคนสำคัญของตนเอง เพราะทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วยังจะต้องมาเอ่ยปากขอโทษอีก “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความเข้าใจผิดค่ะ ที่จริงแล้วอั
กุศโลบายรัก บทที่ 124
ในค่ำวันนั้นเอง ทรรศิกาขออยู่เฝ้าดูอาการของอติรุจที่โรงพยาบาล ทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพยายามพูดทัดทาน เพราะเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่ทรรศิกาก็ยังยืนยันคำเดิม ทำให้ทุกคนต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอติรุจจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางคุ้นตาที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลใสเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางสีกุหลาบ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาปลุกทรรศิกาขึ้นจากนิทรา “คุณรู้สึกตัวแล้ว” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทรรศิกาเข้าไปช่วยประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างตัวเขา อติรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของทรรศิกา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มนวลใสอีกครั้ง “ยกโทษให้เทย่านะคะ เพราะเทย่าคุณถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้” “ร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะเทย่า”
You May Also Like
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet180.8K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.9K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.8K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด152.8K viewsคืนใจกชกร
Night Starry84 viewsเพื่อนพ่อที่ไม่ควรรัก
น้ำตาลหวาน88 viewsท่านอ๋องได้เวลาสะเดาะเคราะห์แล้วเพคะ
องค์หญิงโนเนม263 viewsแอปฯรักษาใจ
นิมิตจันทร์82 views
