LOGINShare
บทที่ 77
publish date:
2026-09-18 00:04:51“คุณสะเพร่าจริงหรือเปล่า”
“ไม่มีใครเคยแจ้งว่าคนเจ็บแพ้ยาอะไร แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นมันก็เป็นความผิดของผมอยู่ดี ผมไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบนี้ไปได้หรอก”
“แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นคะ”
“พ่อผมเป็นคนจัดการเคลียร์ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมมารู้ทีหลังว่าคนที่ตายเป็นลูกของอดีตรัฐมนตรีที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง คุณรู้ไหมเทย่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นมันเป็นความผิดของผมเอง เป็นเพราะผมเขาถึงต้องตาย ถ้าผมรอบคอบกว่านี้อีกสักนิดบางทีผมอาจจะรักษาชีวิตเขาไว้ได้” อติรุจโทษว่าเป็นความผิดของตนเอง
“ด้วยความเห็นที่แตกต่าง และการฝ่าฝืนกฎที่พ่อตั้งขึ้นทำให้ผมตัดสินใจลาออก และย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลของรัฐแทน”
จากสีหน้าและท่าทางของเขาทำให้ทรรศิการู้ว่า เหตุการณ์ในครั้งนั้นยังคงตามมาหลอกหลอนเขาจนถึงปัจจุบัน มันเป็นบาดแผลที่ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา และมันทำให้เขาเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ น่าแปลกที่เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกในจิตใจเขา
ทรรศิกาขยับเข้าไปโอบกอดเขาเอาไว้พร้อมกับพูดปลอบโยน
“มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะคะ ก็คุณไม่รู้นี่คะว่าเขาแพ้ยาตัวที่คุณสั่งให้พยาบาลฉีดให้ และถึงคุณจะจมอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อคนก็ตายไปแล้ว”
“แม้จะมีการพิสูจน์แล้วว่าผมไม่ได้ทำการรักษาผิดพลาด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ใช่หรือเทย่า”
“ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรโทษตัวเอง มันไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณเป็นหมอนะไม่ใช่เทวดา ถึงคุณอยากจะช่วยให้คนไข้ทุกคนรอดชีวิต แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีใครหนีความตายไปได้หรอกค่ะ”
ทรรศิกาผละจากร่างของเขา “ฟังฉันให้ดีนะหมอรุจ คุณเป็นหมอนะคะ” เธอพูดพร้อมกับกุมมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้
“ด้วยมือคู่นี้ยังมีคนไข้อีกมากที่ต้องการให้คุณช่วยชีวิต ฉันอยากให้คุณพึงระลึกไว้เสมอว่านั่นคือหน้าที่ของหมออย่างคุณ อย่ามัวแต่จมปลักอยู่กับเรื่องราวในอดีตที่เกาะกินใจ ยิ่งคุณรู้สึกผิดต่อเขาคุณก็ยิ่งต้องพยายามทำหน้าที่หมอของคุณให้ดีที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้ นั่นคือสิ่งที่จะทดแทนบาปในใจที่คุณก่อขึ้น แต่คุณต้องไม่ลืมสัจธรรมข้อหนึ่ง ไม่มี
ใครหลีกหนีความตายไปได้เมื่อวาระของเขามาถึง คุณแค่ใช้มือคู่นี้ช่วยชีวิตคนไข้ที่มีโอกาสรอดให้ได้มากที่สุดเท่านั้นก็พอค่ะ”
คำพูดของทรรศิกากระแทกลงที่กลางใจเขาอย่างรุนแรง สิ่งที่เธอพูดมานั้นถูกต้องเขาไม่ควรเสียเวลาจมปลักอยู่กับเหตุการณ์ในอดีต ควรจะมองไปข้างหน้าและทำทุกอย่างให้ดีที่สุด อย่าให้เหตุการณ์ในครั้งนั้นย้อนกลับมาซ้ำรอยเดิมได้อีกเด็ดขาด คำพูดของเธอทำให้แผลในใจของเขาทุเลาเบาบางลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีคนพูดปลอบใจเขาในทำนองนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่ได้ช่วยทำให้ความรู้สึกของเขาดีขึ้น แต่คำพูดของทรรศิกากลับรักษาบาดแผลในใจของเขาได้อย่างน่าประหลาด
“ขอบคุณมากนะเทย่า คำพูดของคุณเยียวยาบาดแผลในใจผมได้เป็นอย่างดี”
“ให้ฉันแนะนำอะไรคุณอีกอย่างได้ไหม”
“ได้สิ”
“ความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างคุณกับพ่อของคุณ ฉันอยากให้คุณกลับไปปรับความเข้าใจกับท่านซะ เชื่อฉันสิความสัมพันธ์ของพ่อลูกตัดกันไม่ขาดหรอก ถ้าฉันเป็นคุณฉันจะไม่เลือกวิธีที่คุณทำอยู่ตอนนี้”
“ไหนลองบอกผมมาซิว่าถ้าคุณเป็นผม คุณจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้”
“ฉันก็จะเล่นตามน้ำ ในเมื่อพ่ออยากให้ฉันทำตามนโยบายของท่าน ฉันก็จะอดทนทำตามที่ท่านต้องการ และเมื่อถึงเวลาที่ฉันได้สิทธิ์ในการบริหารโรงพยาบาลอย่างเต็มตัวเมื่อไร ถึงตอนนั้นฉันก็จะค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนนโยบายให้เป็นไปในแบบที่ฉันต้องการ มันอาจต้องใช้เวลาและความอดทนในการรอคอยวันนั้น แต่มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ มีอยู่สิ่งหนึ่งที่คุณต้องไม่ลืม การที่คุณมีวันนี้ได้เพราะพ่อกับแม่ของคุณช่วยผลักดัน ฉันพูดถูกไหม”
“ฉลาดแกมโกงนะคุณ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนอย่างทรรศิกาก็พูดจาดีมีเหตุผลกับเขาเป็นเหมือนกัน”
“ตกลงคุณจะชมหรือหลอกด่าฉันกันแน่”
“ถือเป็นคำชม”
“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณกำลังหลอกด่าฉันอยู่ล่ะ สรุปว่าคุณจะกลับไปเคลียร์ปัญหาและปรับความเข้าใจกับพ่อของคุณใช่ไหม”
“ผมจะลองเก็บเรื่องนี้ไปคิดดูอีกที”
“คนฉลาดอย่างคุณคงไม่ต้องใช้เวลาคิดนานหรอกจริงไหม จะบอกอะไรให้นะฉันรู้สึกอิจฉาคุณด้วยซ้ำที่อย่างน้อยคุณก็ยังมีคุณพ่ออยู่ด้วย”
“ผมมีทั้งพ่อและแม่ แต่เพราะผมทะเลาะกับพ่อก็เลยทำให้ผมพลอยห่างเหินกับแม่ไปด้วย เพราะผมไม่อยากให้แม่ลำบากใจในฐานะคนกลางที่อยู่ระหว่างความขัดแย้งของผมกับพ่อ”
“เห็นไหมน่าอิจฉาจะตาย พ่อกับแม่ของฉันเสียชีวิตไปก่อนที่ฉันจะจำความได้ซะอีก ฉันโตมาได้เพราะคุณย่า คุณรู้อะไรไหมแม้แต่หน้าของพวกท่านฉันก็ยังจำไม่ได้เลย ดีที่คุณย่าเอารูปของพวกท่านมาให้ฉันดู ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับพ่อและแม่มันเลือนรางเหมือนภาพฝัน ฉันถึงบอกว่าฉันอิจฉาคุณ เพราะคุณยังมีโอกาสได้พูดคุยและปรับความเข้าใจกับพวกท่านได้ ส่วนฉันไม่มีโอกาสเหล่านั้น”
Latest chapter
กุศโลบายรัก บทที่ 129
อติรุจปัดป้องพลางหัวเราะพลาง กว่าจะสามารถรวบร่างเล็กบางของภรรยาตัวแสบเข้ามาในอ้อมกอดได้ “ผมเปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงกลั้นหัวเราะ “ผมแค่ขำ” “ขำอะไรคะ” เธอถามอย่างนึกสงสัยจริง ๆ “ก็ขำว่าเมียผมหึงได้แม้กระทั่งหนังสือ” เขาตอบ และทิ้งตัวลงนอน พร้อมดึงร่างเล็กของภรรยามาเกยอยู่บนอก “ไม่ได้หึงซะหน่อย” เธอปฏิเสธเสียงเข้ม แต่นวลแก้มแดงเรื่อ อติรุจเขี่ยจมูกรั้นเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู “งั้นเทย่าของผมเรียกว่าอะไร” “เขาเรียกว่า...รำคาญใจต่างหาก” คนตัวเล็กยังปากแข็งไม่ยอมรับให้เสียฟอร์มว่าเธอหึงเขาจริง ๆ แถมยังหึงหนังสือวิชาการพวกนั้นด้วย “เทย่า...เทย่า...เทย่า” อติรุจเรียกอย่างนึกเอ็นดู ทรรศิกาขมวดคิ้วยุ่งนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกชื่อเธอไม่หยุด “เรียกอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดสิคะ” อติรุจยิ้ม ชะโงกไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มแรงอย่างนึกหมั่นไส้ “ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้” คราวนี้คนที่ถูกชมยิ้มหวาน ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ สะบัดผมไปด้านหลังเบา ๆ อย่างมั่นใจตัวเอง
กุศโลบายรัก บทที่ 128
เมื่อวันสำคัญของอติรุจและทรรศิกามาถึง สองหนุ่มสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะได้เริ่มพิธีทางศาสนาในตอนเช้า ในงานนี้จะมีแต่แขกระดับวีไอพีและญาติผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ได้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยาน หลังจากนั้นทั้งคู่มีเวลาพักเล็กน้อยก่อนจะต้องเริ่มเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว และแต่งหน้าทำผมกันอีกครั้ง สำหรับเจ้าบ่าวใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่สำหรับเจ้าสาวนั้นต้องใช้เวลาในการแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมกันนานนับชั่วโมงกว่าจะเสร็จ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทรรศิกาก็ถูกปล่อยให้นั่งพักอยู่เพียงลำพัง ในขณะนั้นเองที่นับดาวเดินเข้ามาภายในห้องของโรงแรมซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัว “รู้ตัวไหมว่าเทย่าเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในค่ำคืนนี้ และก็เป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับเจ้าบ่าวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างหมอรุจ ดาวขออวยพรให้เทย่าและหมอรุจมีความสุขมาก ๆ และมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ” “ผมเห็นด้วยกับความคิดของคุณดาวครับ คุณเทย่าสวยมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยแล้วย
กุศโลบายรัก บทที่ 127
หลังจากการแจกรางวัลอันทรงคุณค่าผ่านพ้นไป อติรุจและทรรศิกาได้ถอดหน้ากากเพชรออก เพื่อให้ทีมงานนำไปโชว์ก่อนที่จะนำกลับมาประมูล และคุณหญิงก็เดินมาหยุดยืนตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสาว เพื่อเอ่ยขอบคุณแขกที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของเรา หวังว่าทุกท่านจะพึงพอใจกับดีไซน์ของเครื่องประดับสุดหรูที่เรานำเสนอ และดิฉันขอถือโอกาสนี้แนะนำทรรศิกา เขมะสิริกุล ในฐานะผู้บริหารรุ่นใหม่ที่จะสานต่อสตาร์ไดมอนด์ให้มั่นคงต่อไปในอนาคตค่ะ” ทรรศิการู้สึกตกใจที่จู่ ๆ คุณย่าก็ประกาศให้เธอ เป็นผู้บริหารรุ่นต่อไปของสตาร์ไดมอนด์อย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคน นั่นหมายถึงคุณย่ายอมรับในความสามารถของเธอ “เราเปิดโอกาสให้ผู้บริหารรุ่นใหม่ได้กล่าวอะไรหน่อยดีไหมคะ” “เทย่าสัญญาว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อทำหน้าที่บริหารสตาร์ไดมอนด์อย่างดีที่สุดให้สมกับที่คุณย่าไว้วางใจค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” “แขกผู้มีเกียรติท่านใดสนใจหน้ากากเพชรคู่นี้ก็ร่วมประมูลกับเราได้นะคะ เราจะนำเงินรายได้จากการประมูลไปบริ
กุศโลบายรัก บทที่ 126
“เฮ้อ! ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงไปได้ด้วยดี หวังว่าคงไม่มีเรื่องทำนองนี้มาทำให้รุจกับเทย่าต้องผิดใจกันอีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนครับแม่ ครั้งเดียวก็เกินพอ นี่ขนาดผมระวังตัวแล้วนะยังพลาดจนได้ เทย่าถึงขนาดขอหย่าขาดจากผมเลย บอกตรงๆ เข็ดจนตาย” “พูดแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะ” ทรรศิกาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ผมมันเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเหมือนพ่อ จริงไหมครับคุณพ่อ” อติรุจหันไปหาแนวร่วม “จริง!” อติเทพช่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “รจหาฤกษ์แต่งงานให้รุจกับเทย่าได้แล้วนะคะน้าทิพย์ อีกสี่เดือนข้างหน้าค่ะ หวังว่าจะไม่กระชั้นชิดเกินไปนะคะ” “ช้าไปหรือเปล่าครับแม่ ผมเป็นคนใจร้อนอยากจะแต่งงานกับเทย่าซะวันนี้หรือพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำครับ” “มากไปพ่อคุณ” รสสุคนธ์เอ่ยปรามหลานชายตัวดี “เห็นใจกันหน่อยสิครับคุณยาย นอนคนเดียวมันเปล่าเปลี่ยวหัวใจ” ที่พูดเช่นนี้เพราะคุณย่าของทรรศิกาต้องการให้หลานสาวกลับไปอยู่กับตนเองจนกว่าจะเข้าพิธีแต่งงาน “แล้วที่ผ่านมาทำไมถึงนอนคนเดียวได้คะ เทย่าไม่เห็นว่
กุศโลบายรัก บทที่ 125
สายวันต่อมาอดุลย์ได้นำตัวอัญชิสาเดินทางมาเยี่ยมอติรุจที่โรงพยาบาล เพื่อต้องการมาเคลียร์เรื่องที่บุตรสาวของเขาได้ก่อไว้ เมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้องก็พบว่าอติรุจมิได้อยู่ตามลำพัง แต่มีพ่อ แม่ ป้า และยายของเขา รวมถึงทรรศิกาและคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ภายในห้องนั้นด้วย อดุลย์ทักทายทุกคนก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็น “อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้เคลียร์กันให้จบไปทีเดียวเลย” อัญชิสาทำความเคารพผู้ใหญ่ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองไปที่ทรรศิกา เพราะยังรับไม่ได้ที่อีกฝ่ายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่เธอหลงรัก “ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ที่ลูกสาวของผมมาก่อเรื่องเดือดร้อน และทำให้วุ่นวายกันไปหมด” อดุลย์เอ่ยขอโทษทุกคนจากใจก่อนจะหันไปจ้องหน้าบุตรสาว “อัญต้องกราบขอโทษคุณลุง คุณป้า และพี่รุจด้วยนะคะ” อัญชิสาไม่ยอมเอ่ยชื่อทรรศิกาซึ่งถือเป็นมารศัตรูหัวใจคนสำคัญของตนเอง เพราะทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วยังจะต้องมาเอ่ยปากขอโทษอีก “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความเข้าใจผิดค่ะ ที่จริงแล้วอั
กุศโลบายรัก บทที่ 124
ในค่ำวันนั้นเอง ทรรศิกาขออยู่เฝ้าดูอาการของอติรุจที่โรงพยาบาล ทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพยายามพูดทัดทาน เพราะเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่ทรรศิกาก็ยังยืนยันคำเดิม ทำให้ทุกคนต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอติรุจจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางคุ้นตาที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลใสเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางสีกุหลาบ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาปลุกทรรศิกาขึ้นจากนิทรา “คุณรู้สึกตัวแล้ว” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทรรศิกาเข้าไปช่วยประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างตัวเขา อติรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของทรรศิกา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มนวลใสอีกครั้ง “ยกโทษให้เทย่านะคะ เพราะเทย่าคุณถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้” “ร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะเทย่า”
You May Also Like
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.5K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.1K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.3K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย317.9K viewsคุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]
มนต์ศิขริน79 viewsพรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ
RINSP5 viewsแค้นรักเมียตัวแทน
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี222 viewsชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป | ONE MORE NIGHT
อยู่ในตะเกียงแก้ว3.3K views
