ตอนที่ 5 เก็บแรงไว้ใช้กับสามีเธอดีกว่า  

ตอนที่ 5

เก็บแรงไว้ใช้กับสามีเธอดีกว่า

“ทำไมถึงได้ออกมาทำงานโดยที่ไม่รอผม”

พีรันธรขึ้นมาหาภรรยาที่ทำงานอยู่อีกชั้นหนึ่งด้วยความโมโหเพราะเมื่อเช้าเขาตื่นนอนมาแล้วพบว่าอันนาออกมาทำงานโดยที่ไม่บอกเขาสักคำ

“ไม่อยากรบกวน ฉันเห็นว่าเมื่อคืนคุณมีแขกกว่าจะกลับก็เกือบจะตีหนึ่งแล้วเลยไม่กล้าที่จะรบกวนค่ะ”

อันนาเธอไม่ได้คิดอย่างที่พูดแต่ถ้าเธอพูดความรู้สึกทั้งหมดออกไปมันอาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังตกหลุมรักสามีของตัวเองทั้งที่ตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนย้ำถึงข้อเสนอเสมอว่าทั้งคู่ตกลงที่จะเป็นแค่เพื่อนกัน

“ผมกับรดาไม่ได้มีอะไรต่อกันแล้ว เธอแค่แวะมาหาทักทายตามประสาคนเคยรู้จักก็เท่านั้นอย่าบอกนะว่าคุณกำลังหึงผม”

ท่านประธานพูดตรงจุดแทงใจดำมีหรือที่คนอย่างอันนาจะยอมรับเมื่อไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรหญิงสาวจึงใช้วิธีชวนทะเลาะเปลี่ยนเรื่องแทน

“คุณไม่ต้องอธิบายไม่ต้องมาบอกอะไรทั้งนั้นความจริงแล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันคุณอยากทำอะไรก็ทำส่วนฉันอยากจะรอหรือไม่รอคุณมันก็เรื่องของฉัน ตอนนี้เป็นเวลางานคุณควรกลับไปทำหน้าที่ท่านประธานให้ดีที่สุดจะดีกว่าอย่ามาเสียเวลากับภรรยาในนามอย่างฉันเลย”

“ดีเหมือนกันที่รู้ตัวว่าเป็นอะไรเพราะจะได้ไม่ลืมสถานะของตัวเอง”

 พีรันธรเดินกลับหันหลังออกจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่โมโหเขาไม่ได้คิดอย่างที่พูดแต่ที่ต้องพูดออกไปแบบนั้นเพราะต้องการประชดให้อีกคนรู้สึกน้อยใจเหมือนที่เขากำลังเป็นบ้าง

“เย็นนี้ก็หาอะไรกินกับเพื่อนเก่าไปเลยนะคะเพราะฉันเองก็คิดว่าจะไปหาเพื่อนเก่าอย่างคุณชนาเทพเหมือนกันไม่ได้เจอกันหลายเดือนก็คงมีเรื่องคุยเยอะไม่ต่างจากคุณเมื่อคืน”

พีหันหลังกลับมาหลังจากที่ตั้งใจว่าจะเดินออกจากประตู ชายหนุ่มตรงเข้ามาคว้ามือหญิงสาวด้วยความโกรธใบหน้าของเขาแดงก่ำดวงตาแดงเข้มจนแทบจะทะลุออกมานอกเบ้าเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกท้าทาย

“ผมไม่รู้นะว่าคุณกำลังเล่นอะไรแต่จำไว้ว่าผมไม่ใช่ของเล่นของคุณ”

อันนายืนมองคนตัวใหญ่ที่เดินออกไปจากห้อง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำใสๆที่ไหลมาคลอตา เขาต่างหากที่กำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอแต่สุดท้ายเขากลับทำขึงขังและโยนความผิดให้เธอ

ความตั้งใจที่คิดว่าจะไม่ปล่อยใจไปกับความผูกพันที่เกิดขึ้นมันพังลงไม่มีชิ้นดี ท่านประธานเอาหัวใจของเธอไปแต่ในขณะเดียวกัน เธอเป็นคนไม่มีหัวใจเสียอย่างนั้นทั้งที่ความจริงก่อนหน้านี้เขาต่างหากที่เป็นคนพูดคำหวานใส่เธอทุกวันแต่เมื่อผู้หญิงคนเก่าเข้ามา เขากลับกลายเป็นคนละคนนาทีนี้เขาควรจะต้องง้อเธอไม่ใช่มาทำท่าทางรุนแรงเกรี้ยวกราดและโมโหใส่แบบนี้

อาหารบนโต๊ะไม่ถูกแตะต้องสักคำ อันนามองออกไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาแม่น้ำสายนี้ที่ไหลผ่านบ้านของเธอ ภาพความทรงจำเก่าๆย้อนกลับมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจยอมแต่งงานกับพีเพราะต้องการเอาชนะพ่อแม่และพี่สาวอยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอสามารถที่จะหาผู้ชายดี ๆ และเหมาะสมมาเป็นคู่ครองแต่สุดท้ายเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายที่เธอเลือกจะใช่คนที่ดีและเหมาะสมกับเธอไหมเพราะตอนนี้เขาดูเปลี่ยนไปหรืออีกแง่นึงหญิงสาวก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองหรือเปล่าที่คาดหวังเกินกว่าที่ตกลงกันไว้

อันนาโทรศัพท์ไปถามแม่บ้าน เธออยากรู้ว่าตอนนี้สามีของเธอกลับมาบ้านแล้วหรือยังและคำตอบที่ได้มันทำให้ยิ่งรู้สึกไร้ค่าในที่สุดเขาก็ไปกินข้าวกับอดีตคนรักจริง ๆ แต่ตัวเธอเองไม่กล้าพอจึงทำได้แค่เพียงออกมานั่งกินข้าวคนเดียวเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกหึงและหวงเพราะคิดว่าเธอไปนัดกินข้าวกับชนาเทพ

“มันคงถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่ฉันจะต้องคืนคุณให้คนรักเก่า”

เสียงคำถามที่ไร้คำตอบมีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่บอกว่าไม่ เธอจะไม่ยอมเสียเขาให้ใครแต่อีกใจก็บอกว่าเธอกอดไว้ได้แค่เพียงทะเบียนสมรสเพราะความจริงแล้วหัวใจของเขายังคงไม่ลืมคนรักเก่า

บ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าค่ำคืนนี้กลับเป็นว่าต่างคนต่างกลับบ้าน อันนากลับมาถึงบ้านช้ากว่าเพราะเธอเลือกที่จะขับรถช้า ๆ อยากใช้เวลาอยู่บนท้องถนนมากกว่าการที่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ไม่มีหัวใจ

“ผมคิดว่าคุณจะไม่กลับบ้านเสียแล้วทำไมไม่อยู่คุยกันต่อทั้งคืนล่ะจะได้หายคิดถึง”

สามีกล่าวต้อนรับภรรยาด้วยคำพูดที่แสนจะดูถูก น้ำเสียงของเขาจากอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่ดุและดูจริงจัง อันนาเองตั้งใจว่าจะกลับมาต่อล้อต่อเถียงพูดจาประชดประชันเขาให้ถึงที่สุดแต่เมื่อเห็นสีหน้าแววตาของคนที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนแปลงไปหญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะเงียบแทนคำตอบทั้งหมดที่เธอต้องการพูด

“มาถึงก็อาบน้ำกลัวว่าผมจะรู้หรือไงว่าคุณไปทำอะไรมา             ทีหลังก็อาบมาจากที่ไปนอนให้เรียบร้อยจะดีกว่านะจะได้ไม่ต้องมาลำบากรีบอาบน้ำแบบนี้”

อันนาทนไม่ไหวอีกแล้วตั้งแต่เธอเกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้ามาพูดจาดูถูกกับเธอและเวลานี้เธอรู้สึกผิดหวังกับผู้ชายที่เธอมั่นใจมาตลอดว่าเขาคือสุภาพบุรุษ

มือเล็กฟาดลงไปอย่างแรงบนหน้าของชายหนุ่มที่กำลังว่าเธอไม่หยุดปากถึงแม้ว่าตัวจะเล็กกำลังไม่ค่อยมีแต่ด้วยความโมโหก็ทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าหันไปอีกทาง

“ผมเป็นผัวคุณนะ คุณยังไม่เคยคิดจะนอนด้วยแล้วมันเป็นใครคุณถึงได้ไปนอนกับมันแบบนั้น”

พีไม่ใช่แค่พูดแต่เขากลับคว้าสองมือของภรรยามาจับไว้ก่อนจะผลักเธอลงบนเตียงและพาร่างใหญ่ของเขาไปนอนกึ่งทับกึ่งคร่อมเธอไว้

“วันนี้ผมจะทำให้คุณรู้ว่าคุณมีสามีแล้วถ้าอยากมากก็มาลงกับสามีตัวเองอย่าเที่ยวร่านไปหาคนอื่น”

อันนาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนทั้งสองข้างแต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ยิ่งเหมือนพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขามากขึ้น ดวงตาของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเธอคุ้นเคยแต่ตอนนี้มันกลับแดงก่ำมองดูแล้วเหมือนสายตาของซาตานร้ายมากกว่า

“คุณพีเราตกลงกันแล้ว คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้”

“หยุดพูดถ้าไม่อยากจะต้องเสียแรงมากกว่านี้ เก็บแรงของเธอไว้ใช้กับฉันดีกว่า”

บราเซียร์สีขาวที่ปกปิดความอวบอัดเต่งตึงของวัยสาวสะพรั่งไว้ ถูกถอดออกด้วยมือเพียงข้างเดียวของท่านประธานหนุ่มหล่อ

“บ้าจริง”

 พีสบถออกมาเบา ๆ  ดวงตาของเขาไม่อาจจะละจากความงามของอกคู่สวยของภรรยาในนามได้ หญิงสาวตรงหน้าทำให้สามีชั่วคราวแทบทนไม่ไหวอยากจะกระโจนกลืนกินเธอให้ได้เดี๋ยวนี้

คนร่างสูงบดขยี้เรียวปากที่หวานปานน้ำผึ้งปลุกเร้าเรียกร้องให้หญิงสาวที่กำลังขัดขืนมีอารมณ์ตอบสนองตามแรงขับเคลื่อนแห่งธรรมชาติ อันนากลับพยายามเม้มปากแน่นเธอเบื่อหน้าหลบหนีแต่ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าทำให้การต่อต้านค่อยๆอ่อนแรงลงและในที่สุดก็หมดสิ้นไป

“อืม….”

คนบุกรุกครางในลำคอเมื่อเจ้าของร่างเล็กแย้มปากอ้ารับเรียวลิ้นสากให้พุ่งทะยานเข้าไปภายในโพรงปากหวาน คนรู้งานเพราะผ่านผู้หญิงมาแล้วหลายสิบคนซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาแม้กระทั่งรดาที่เธอเป็นคนทิ้งเขาไปทุกครั้งที่หลับนอนด้วยกันเขาก็ทำให้อีกฝ่ายมีความสุขได้เสมอ ชายหนุ่มเลียใบหูเล็กซ้ำไปซ้ำมาจนสาวน้อยใต้ร่างสั่นสะท้านจากนั้นก็เลื่อนใบหน้าหล่อจัดที่มีหนวดเคราประปรายซุกไซ้ซอกคอระหง ลิ้นแสนซุกซนละเลงเล่นตามผิวนุ่มที่ละเอียดราวกับน้ำนม หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยังขัดขืนเผลอครางออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความยินดี อกคู่สวยถูกบีบเค้นแผ่วเบา อันนานอนหลับตาคล้ายจะต่อต้านพร้อมกับพยายามขยับแผ่นหลังหนีแต่เขาไม่มีทางปล่อยมือจากความอวบอัดเต่งตึงของหล่อนได้ ชายหนุ่มบีบเค้นอย่างสนุกสนาน ปากส่งเสียงครางด้วยความพึงพอใจ นิ้วยาวคีบหัวนมสีชมพูดึงเล่นเพื่อสนองอารมณ์ก่อนจะตามไปเอานิ้วแกร่งขยี้จนสาวน้อยสูดปากแรง อารมณ์ที่มอดไหม้เหมือนเปลวไฟในกองฟืนกำลังถาโถมเข้ามาภายในหัวใจของคนทั้งคู่คำสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อกันว่าจะเป็นแค่เพียงเพื่อนเป็นแค่สามีภรรยากันในนามและตั้งใจว่าจะมีลูกโดยใช้วิธีทางการแพทย์ได้หายไปจากความรู้สึกและสามัญสำนึกโดยหมดสิ้นตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างเรียกร้องหากันอย่างไม่หยุดหย่อน เมื่อพายุแห่งความรักโหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรงร่างกายทั้งสอง ก็รวมกันเป็นหนึ่งเส้นทางรักต้องผ่านอุปสรรคขวากหนามเพราะเจ้าของเรือนร่างเล็กยังคงบริสุทธิ์เปรียบดังดอกไม้ที่ยังแย้มบานไม่สนิท

“อันนาผมขอโทษ”

พีโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกผิดเพราะที่เขาทำทุกอย่างในตอนนี้ เขาคิดว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์แล้วแต่จากเส้นทางที่คับแคบเมื่อกายแกร่งของเขาได้รุกรานเข้าไปชายหนุ่มก็แน่ใจได้ทันทีว่า เขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ

ความรู้สึกผิดจะมีมากแค่ไหนแต่มันก็ไม่สามารถหยุดความรู้สึกรักความรู้สึกหลงที่ถาถมเข้ามาในเวลานี้                                 ท่านประธานสุดหล่อเดินหน้าบทสวาทอย่างเต็มกำลังเขาพาร่างเล็กของภรรยาเข้ารวมกันเป็นหนึ่งและพากันไปจนถึงฝั่งฝันของสวรรค์ชั้นบนที่เปิดทางรอทั้งคู่อยู่