ตอนที่ 6 อย่าทำให้หึง  

ตอนที่ 6

อย่าทำให้หึง

เช้านี้เป็นอีกหนึ่งวันที่อันนาออกไปทำงานโดยไม่รอสามีของเธอ พีรันธรตื่นขึ้นมาไม่พบคนนอนข้าง ๆ มันช่างทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเพราะเขาคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนน่าจะทำให้หญิงสาวรู้สึกได้ว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอและเธอเองก็น่าจะรักเขาไม่ต่างจากที่เขารักเธอแต่การที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอแบบนี้มันทำให้ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังคิดไปเองฝ่ายเดียว

ท่านประธานของบริษัทมาถึงที่ทำงานก็เกือบสายแล้วเพราะปกติอันนาจะทำหน้าที่คอยปลุกตอนเช้าแต่วันนี้เธอออกมาตั้งแต่ยังเช้ามืดอยู่จึงทำให้พีตื่สายกว่าทุกวัน

“ท่านประธานคะมีแขกมารอพบอยู่ที่ห้อง”

เลขาสาวทำหน้าที่รายงานทันทีเมื่อเจ้านายของเธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องด้วยท่าทางแสดงถึงความรู้สึกไม่ถูกใจกับแขกที่มา

“ใคร ผมจำได้ว่าวันนี้ไม่ได้นัดหมายกับใครไว้”

 พีรันธรเองก็คิดไม่ออกว่าเวลาเช้าแบบนี้ใครกันถึงได้มาหาเขาถึงที่บริษัทแถมยังขอเข้าไปรอถึงในห้องทั้งที่ความจริงปกติแล้วที่บริษัทจะมีพื้นที่สำหรับให้แขกรอ

“คุณรดาค่ะ ดิฉันบอกให้รอที่ห้องรับแขกแต่เธอยืนยันว่าเธอจะขอเข้าไปรอที่ห้องของท่านประธาน ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะเพราะไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดีโทรไปหาท่านประธานก็ไม่มีคนรับสาย”

ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรจึงได้แต่พยักหน้ารับทราบและให้เลขาไปทำงานของเธอต่อส่วนเรื่องของหญิงสาวที่มารออยู่ในห้องทำงานชายหนุ่มคิดว่าเขาคงต้องจัดการอะไรบ้างแล้วเพราะไม่อย่างนั้นรดาคงมายุ่งยากที่ทำงานเหมือนในอดีตที่เขากับเธอเคยคบกันเป็นคนรักตอนนี้มันไม่ใช่สถานภาพนั้นแล้วเพราะตัวเขาเองมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

“พีทำไมมาสายจังคะ รดามารอคุณตั้งแต่เช้าแล้วเลขาของคุณจะให้รดาไปรอที่ห้องรับแขกแต่รดารู้ว่าคุณอยากให้รดารอที่นี่มากกว่า”

สาวสวยรูปร่างดีสูงโปร่งขายาวเดินมาเกาะแขนอดีตคนรักอย่างเอาใจ เธอเดินตามชายหนุ่มไปที่เก้าอี้ทำงานและทำท่าเหมือนกับจะนั่งลงบนตักเขา ท่านประธานสะดุ้งตกใจรีบพาตัวเองออกมาให้ไกลจากจุดนั้น

“รดาคุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะตอนนี้ผมกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

“รดาก็ยังไม่ได้จะทำอะไรคุณเสียหน่อยทำท่าตกใจเหมือนกับว่ารดาเป็นสัตว์ประหลาดเสียอย่างนั้น”

แขกผู้มารอตั้งแต่เช้าไม่รีรอรีบโผตัวเข้าหาอีกฝ่ายสองมือเกาะคอทำท่าทางยั่วยวนเพราะคิดว่าคนรักเก่าคงแค่ตกใจเท่านั้นแท้ที่จริงเขายังมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอ

พีพยายามแกะแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวออกแต่มันดูเหมือนว่ายิ่งแกะเท่าไหร่กลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดกับเขามากขึ้นและในจังหวะเดียวกันอันนาได้เปิดประตูเข้ามาเพื่อจะมาบอกกับชายหนุ่มว่ากลางวันนี้เธอคงไม่ได้ไปกินข้าวด้วยแต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ภรรยาของท่านประธานถึงกับยืนนิ่งและพูดอะไรไม่ออก

“อุ๊ย! ทำไมภรรยาคุณถึงเดินเข้ามาโดยที่ไม่เคาะประตูไม่มีมารยาทเลย”

รดาหันไปทำท่าเสียอารมณ์ใส่หญิงสาวที่เปิดประตูเข้ามาแต่สองมือของเธอยังคงเกาะแขนของท่านประธานไว้แน่นและทำเหมือนว่าสิ่งที่เธอทำไม่ได้เป็นสิ่งผิด

“อันนามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ” ชายหนุ่มพยายามจะอธิบาย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณอันนาเราสองคนก็แค่เคยเป็นเพื่อนเก่ากันเพราะเจอกันก็อดที่จะแสดงความคิดถึงกันไม่ได้ ฉันหวังว่าคุณเป็นถึงภรรยาท่านประธานใหญ่ของบริษัทคงไม่หึงง่ายๆใช่ไหมคะ”

รดาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในอาการตกใจและรู้สึกหึงสามี เธอก็เล่นบทใหญ่ทันทีมือที่สวมกอดชายหนุ่ม ก็ถูกปล่อยออกเพราะตอนนี้เป้าหมายของเธออยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

“เย็นนี้ฉันอยากชวนคุณอันนาไปกินข้าวด้วยกันเพราะตั้งแต่พีแต่งงานฉันยังไม่เคยได้ยินพีพูดถึงคุณเลย ฉันอยากรู้จักภรรยาของเพื่อนให้มากขึ้น ตกลงนะคะคุณอันนา” 

หญิงสาวที่เตรียมตัวมาเป็นมือที่สามคว้ามือของภรรยาอดีตคนรักขึ้นมาจับแสดงความเป็นมิตรทั้งที่แววตามันดูขัดกับท่าทางของเธออย่างสิ้นเชิง

“ ฉันมีนัดแล้วคงไม่สะดวกที่จะไปกับคุณสองคนเอาเป็นว่านาน ๆ ทีเพื่อนสนิทจะได้กลับมาเจอกัน ฉันว่าคุณคงอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันแค่สองคนมากกว่าขอบคุณนะคะที่ยังคิดมาชวนฉันแต่ฉันต้องเสียใจด้วยเพราะคืนนี้ฉันก็มีนัดกับเพื่อนสนิทเหมือนกัน ”

อันนาพยายามเข้มแข็งพยายามพูดโต้ตอบไปเหมือนว่าเธอไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ตอนนี้หัวใจของเธอมันแทบจะแหลกเป็นชิ้น ถึงแม้จะพยายามซ่อนความรู้สึกมากแค่ไหนมันก็ไม่สามารถทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเธอเข้มแข็งได้เพราะเสียงที่สั่นหน้าที่ซีดมันฟ้องความรู้สึกของเธอชัดเจนอยู่แล้ว

“อันนาคุณจะไปไหน ผมไม่อนุญาตให้คุณไปกินข้าวกับใครทั้งนั้น”

พีรันธรเดินปรี่มาที่ภรรยาคว้ามือของเธอออกจากมือของรดาด้วยความโมโหเมื่อรู้ว่าอันนามีนัดกับใครสักคนที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นชนาเทพแน่ ๆ

“ปล่อยค่ะ คุณก็มีนัด ฉันก็มีนัดไม่เห็นต้องมีใครขออนุญาตใครเลย”

อันนาพยายามพูดให้เสียงดูเข้มแข็งแต่มันกลับทำให้เธอดูอ่อนแอลงแววตาที่เคยสดใสตอนนี้มันเต็มไปด้วยน้ำใส ๆ ที่ไหลมาคลอตาซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่

“พีคะ อย่าไปห้ามคุณอันนาเลยเธอก็คงอยากไปเจอเพื่อนเก่าของเธอเหมือนที่เราสองคนอยากเจอกัน ตั้งแต่ที่รดารู้จักคุณมาไม่เคยเห็นคุณโกรธแบบนี้สงสัยว่าภรรยาของคุณจะไม่ค่อยรู้ใจคุณแน่ ๆ ไม่เป็นไรนะคะอย่างน้อยตอนนี้คุณก็มีรดาเป็นเพื่อนที่รู้ใจคุณอยู่ข้างๆ”

หญิงสาวที่มีลักษณะนิสัยแตกต่างจากหน้าตาโดยสิ้นเชิงพยายามพูดจาสอดแทรกขึ้นมาเพื่อให้ทั้งคู่มีปัญหากันมากขึ้นและมันก็ได้ผลเพราะอันนาเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ฟังว่าสามีของเธอจะพูดอะไรต่อ หญิงสาวรู้แค่เพียงว่าเวลานี้เธอไม่สามารถที่จะทนดูพฤติกรรมของคนทั้งคู่ต่อไปได้แล้ว

อาหารมื้อเย็นของคนทั้งคู่ที่เคยกินด้วยกันในทุก ๆ วันแต่วันนี้กลับเป็นว่าอันนาเลือกที่จะกลับมาบ้านและกินข้าวเย็นที่บ้านเพียงคนเดียว

“ฉันมันก็แค่ขนมหวานที่คุณไว้กินขั้นเวลาก็เท่านั้นส่วนผู้หญิงคนนั้นเป็นอาหารหลักของคุณใช่ไหม คุณถึงได้ทำเหมือนว่าฉันไม่มีหัวใจจะทำอย่างไรก็ได้”

อันนาคิดว่าการที่เธอทำท่าทางโกรธแบบนี้สามีของเธอจะต้องล้มเลิกนัดแน่ ๆ และรีบกลับบ้านมาง้อแต่สุดท้ายกลายเป็นว่าตอนนี้เธอต้องมานั่งกินข้าวเย็นคนเดียวโดยไร้เงาของคนที่เคยกินด้วยกันมาตลอดหลายเดือน

นาฬิกาบอกเวลาใกล้เที่ยงคืนหญิงสาวยังคงนอนไม่หลับยังคงคอยฟังเสียงรถยนต์ที่จะกลับเข้ามาในเขตบ้าน อันนาพยายามหลอกตัวเองว่าความจริงแล้วทั้งสองคนคงไม่ได้ไปด้วยกันสามีของเธอคงแค่ต้องการทำให้เธอรู้สึกหึงเท่านั้น

เสียงรถยนต์ของพีรันธรขับเข้ามาก็เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า             คนรอพยายามหลับตาเพื่อให้อีกฝ่ายคิดว่าเธอหลับแล้วเพราะถ้าเขารู้ว่าเธอยังรอเขาอยู่ เขาต้องหัวเราะเยาะและสะใจที่ทำให้เธอหึงและหวงได้

“คุณจะทำอะไร”

อันนาผลักสามีออกจากตัวทันทีเมื่อใช้ชายหนุ่มโถมตัวเข้ามาทับร่างของเธอทำให้เธอทั้งตกใจและรู้สึกไม่พอใจที่เขากลายเป็นคนรุนแรงแบบนี้

“ทำไมผัวแตะเนื้อต้องตัวหน่อยเลยไม่ได้ใช่ไหมหรือว่าไปเจอไอ้ที่มันเด็ด ๆ มา”

“คุณมันต่ำ ต่ำกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ ตัวเองทำอะไรเลวแล้วก็คิดว่าคนอื่นต้องทำเหมือนใช่ไหม”

อันนาพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียงเพื่อมานั่งคุยกับสามีให้ถนัดเพราะเธอคิดว่าวันนี้เธอจะไม่ยอมให้เขาทำอะไรกับเธอก็ได้แต่เธอจะลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีของเธอและถ้ามันสุดทางเธอก็พร้อมที่จะเลิกรากับเขาทันที

“ผมไปทำอะไร ผมกับรดาเราก็เป็นเพื่อนกันเท่านั้น คุณเป็นผู้หญิงออกไปกินข้าวค่ำมืดกับคนรักเก่าแบบนี้คุณจะให้ผมไม่ดูถูกคุณได้อย่างไร”

พีจับไหล่ภรรยาไว้แน่นจนเหมือนว่าเขาจะบีบร่างของเธอให้รวมกันเป็นก้อน หญิงสาวพยายามแกะแขนของเขาให้ออกจากร่างกายเธอแต่มันก็ทำไม่ได้

“ความจริงคุณจะทำอะไรมันก็เรื่องของคุณและถึงแม้ว่าคุณกับรดาจะกลับมาเป็นคนรักกันมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันทุกวันนี้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นขนมหวานที่คุณอยากก็มากินส่วนอาหารหลักของคุณยังคงเป็นผู้หญิงที่คุณรัก”

อันนายังไม่ทันพูดความรู้สึกที่เธอเก็บมาตลอดหลายวันจบ ชายหนุ่มก็ปิดปากเธอด้วยปากของเขาจนนิ่งเงียบสนิทเหลือแค่เพียงเสียงครางในคอที่พยายามจะส่งเสียงออกมาให้ได้เท่านั้น

“ใช่คุณเป็นขนมหวานและก็หวานมากแต่หวานจนผมจะไม่ยอมให้ใครมากิน อันนาคุณจำไว้นะว่าคุณเป็นภรรยาของผมและผมจะไม่ยอมเสียคุณให้ใครและเรื่องของผมกับรดามันเป็นแค่เพียงอดีตเท่านั้นไม่มีทางที่ผมจะกลับไปรักเขาหยุดเอาเรื่องของเขามาทำให้เราต้องทะเลาะกันได้แล้วและต่อไปนี้ผมขอสั่งห้ามคุณเด็ดขาดไม่ให้คุณยุ่งเกี่ยวกับชนาเทพหรือผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น”

หญิงสาวพยายามขัดขืนปัดป้องด้วยสองมือเพื่อให้อีกฝ่ายไม่สามารถรุกกเร้าซุกไซ้ซอกคอของเธอได้แต่มันกลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกชอบใจที่เห็นว่าเกมรักครั้งนี้ดูมีรสชาติมากขึ้น

ความรักที่มีอยู่เต็มอกมันทำให้อันนาไม่สามารถขัดขืนได้เต็มกำลังเพราะหัวใจของเธอมันพร้อมจะยอมเป็นของเขาอยู่ทุกเมื่อจะทำยังไงได้ในเมื่อสุดท้ายเธอกลับเป็นฝ่ายแพ้ในเกมนี้ตกหลุมรักคนที่เห็นเธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการสร้างครอบครัวเท่านั้น

รดากลับถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่สุดแสนจะมีความสุขเธอตัดสินใจหย่าขาดจากสามีที่เป็นเพื่อนของพีและคิดว่าจะกลับมาหาคนรักเก่าเพราะได้ข่าวจากเพื่อนสนิทของเธออีกทีที่เป็นเพื่อนกับแอนนาพี่สาวของอันนาว่าทั้งสองคนนี้คบหากันได้เพียงแค่ไม่นานก็แต่งงานกันทำให้หลาย ๆ คนคิดว่ามันไม่น่าจะเกิดจากความรักแต่มันน่าจะเกิดจากอะไรบางอย่างที่หลายคนก็พากันสงสัยคาดเดาไปคนละแบบ

“ไม่มีใครที่จะเหมาะกับคุณเท่ากับรดาแล้ว” 

หญิงสาวพูดอย่างรู้สึกภาคภูมิใจเมื่อเธอหยิบรูปคู่รูปเก่าขึ้นมาดู พีเป็นแฟนที่น่ารักเป็นแฟนที่แสนดีแต่ที่เธอจำเป็นต้องแต่งงานกับคนอื่นเพราะในเวลานั้นอีกฝ่ายให้เธอได้มากกว่าและเธอไม่ชอบกับการที่ต้องเป็นแม่บ้านแม่เรือนตามแบบที่พีต้องการแต่ตอนนี้เธอพร้อมจะยอมเป็นทุกอย่างเพื่อเขาถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีภรรยาแล้วก็ตามเพราะรดามั่นใจว่าถ้าเธอทำทุกอย่างสำเร็จพีรันธรจะต้องเลิกรากับภรรยาและกลับมาแต่งงานกับเธอแทนแน่ ๆ