ตอนที่ 7 ข้อต่อรอง

สำนักงานใหญ่ แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom)

หลังจากที่มีการประกาศออกมา เกี่ยวกับสัมปทานบ่อนการพนันถูกกฎหมายที่แรกของประเทศ เหล่าผู้อาวุโส จึงเรียกกลุ่มสมาชิกมารวมตัวกัน เพื่อจัดเตรียม และหาผู้ที่เหมาะสมมาจัดการดูแลโครงการใหญ่ในครั้งนี้

"นายหญิงมาแล้วครับ"

หนึ่งในหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำองค์กร วิ่งเข้ามารายงาน

ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก พร้อมความเงียบที่ปกคลุมห้องประชุม

บทสนทนาอันเคยอื้ออึงเมื่อครู่ พลันขาดห้วง ราวกับทุกคนถูกมือที่มองไม่เห็นปิดปากเอาไว้

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะช้า ๆ

หญิงสาวในชุดสูทสีขาวเข้ารูป เดินมาอย่างสง่างาม เรือนผมน้ำตาลประกายทอง ปลิวไหวตามจังหวะก้าว

ใบหน้าสวยคม ไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นเฉียบ

เธอกวาดมองทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ร่างสูงของชายคนหนึ่งชั่วครู่ แล้วละความสนใจทิ้งไปตามเดิม

ด้านหลัง คือบอดี้การ์ดกว่าสิบชีวิต เดินเป็นแถวอย่างมีระเบียบ แต่ละคนล้วนเป็นมือสังหารระดับหัวกะทิ ที่ผ่านสนามเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน

เฌอลินล์หยุดอยู่ที่หัวโต๊ะ แล้วปรายตามอง สมาชิกขององค์กร ที่นั่งเรียงตามลำดับตำแหน่ง ลงไปจนถึงผู้ดูแลเขตทั้งสี่คน

"มากันครบแล้วใช่ไหมคะ"

เธอกล่าวเสียงเรียบ ผู้ที่นั่งอยู่หันสำรวจก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ

น่าแปลก แค่เพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลต่อหน้าทุกคนได้ถึงขนาดนี้

"ตามที่ได้ยินข่าวมาแล้ว ว่าโปรเจกต์นี้เราคือผู้ถือสัมปทานเจ้าเดียวของประเทศ ฉะนั้นห้ามเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ อย่างเด็ดขาด รายละเอียดเบื้องต้น กำหนดการก่อสร้าง รวมถึงงบประมาณต่าง ๆ เชิญทุกท่านเปิดอ่านได้เลยค่ะ"

พัดชา วางแฟ้มสีดำที่เตรียมเอาไว้ ให้กับผู้เข้าร่วมประชุมทีละคนจนครบ ก่อนจะกลับมายืนอยู่ด้านหลังนายหญิงของตน

"ครั้งที่แล้ว โครงการฝั่งเหนือทำงานพลาด ฉะนั้น ฉันจึงขอใช้อำนาจตัดสิทธิ์ครั้งนี้นะคะ"

"เดี๋ยวนะครับ ผมว่ามันคนละส่วนกัน"

จิระ ในฐานะผู้ดูแล รีบแย้งขึ้นทันที

"งานนั้นที่มันพลาดเพราะคนในเอาข้อมูลโครงการไปขาย ไม่ใช่เพราะการทำงานของผมสักหน่อย"

"แล้วคนในที่ว่า ไม่ใช่พนักงานที่อยู่ในการปกครองของคุณเหรอคะ ลำพังแค่พนักงานคนเดียวยังปล่อยให้เอาข้อมูลไปได้ จนโครงการเสียหายไปเป็นสิบล้าน ยังกล้าพูดว่านี่ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"..."

"ยังไม่ต้องมองไปถึงเรื่องอื่น ฉันว่าคุณปรับทัศนคติเรื่องความรับผิดชอบก่อนเป็นอันดับแรกน่าจะดีกว่า"

เหตุผลทั้งหมดถูกปัดทิ้งอย่างไม่แยแส

เรื่องภายในองค์กร สิ่งที่ทุกคนตรงนี้ให้ความสำคัญที่สุด มีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือผลประโยชน์ ดังนั้น คนที่สร้างไม่ได้ ย่อมถูกปัดตกเป็นเรื่องธรรมดา

"อันขอเสนอให้เป็นพี่รันต์ ดีไหมคะ"

ทั้งห้องประชุมเงียบเสียงลงอีกครั้ง สายตาหลายสิบคู่จับจ้องไปยังบุคคลที่ถูกพูดถึง

ตั้งแต่ต้นจนจบ การันต์ไม่แม้แต่จะออกความเห็นใด ๆ เขาเพียงนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ณ ที่นั่งประจำตำแหน่งของตน

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนดูแลเขตเล็ก ๆ มีสิทธิ์นำเสนอในโครงการใหญ่ขนาดนี้"

เสียงของหนึ่งในกลุ่มผู้อาวุโสดังแทรกขึ้นมา

"อันแค่แสดงความเห็นเฉย ๆ เองค่ะ"

"มันยังไม่ต้องถึงคราวให้เด็กเมื่อวานซืนมายุ่งกับโครงการใหญ่ขนาดนี้หรอกนะ"

"แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่พวกนั่งกินนอนกิน มีสิทธิ์ขึ้นมาตัดสินแทนฉัน งั้นเหรอ"

แววตาเย็นเยียบจ้องมองลงไปเบื้องหน้า

นายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร อำนาจที่เธอมี คือสิทธิ์ขาดทั้งหมด

"เผื่อพวกคุณที่นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้อาวุโสอาจจะลืมไป ว่าตอนนี้คุณเหลือแค่ตำแหน่ง แล้วที่ยังสุขสบายกันอยู่ได้ เพราะผลงานพวกผู้นำแต่ละเขตทั้งนั้น จะน้อย หรือมาก พวกคุณต่างหากที่ต้องพึ่งพวกเขา"

"มันจะมากไปแล้วนะเฌอลินล์"

"งั้นจะลองไหมล่ะคะ ให้ฉันตัดผลประโยชน์ของเขตใดเขตหนึ่งออกไป ฉันอยากรู้เหมือนกัน ว่าปากที่คอยแต่แซะคนอื่น จะช่วยคุณหาเงินได้หรือเปล่า"

ผู้อาวุโสจอมอวดดีกำหมัดแน่น ไม่มีใครกล้าเสี่ยงต่อคำขู่ของนายหญิง เพราะต่างรู้ดี ว่าเธอพร้อมทำตามที่ลั่นวาจาออกไปเสมอ

"แต่ข้อนี้ผมเห็นด้วยกับอันดานะครับ"

ไทธัช ผู้นำจากเขตภาคใต้ยกมือขึ้นสนับสนุนอีกแรง

"ผมไม่ได้จะดูถูกความสามารถของคุณรันต์นะ แต่คุณรันต์เพิ่งขึ้นมาเป็นผู้นำของเขตได้แค่ 5 ปี โครงการใหญ่ ๆ ยังไม่เคยผ่านมือเลย แน่ใจแล้วเหรอว่าจะทำได้"

ธนดล พูดขึ้น

เขาถือเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้อาวุโสขององค์กร ที่มีเหตุผลมากที่สุด ซ้ำยังเคยเป็นถึงมือขวาของนาวิน ผู้นำสูงสุดคนก่อนอีกต่างหาก

"ฉันกลับคิดตรงข้ามนะคะ.." เฌอลินล์โค้งศีรษะเล็กน้อย

ใครที่ให้เกียรติเธอ เธอพร้อมจะตอบแทนด้วยการกระทำเช่นเดียวกัน กลับไป

"ในเมื่อคุณรันต์ไม่มีผลงานในโครงการใหญ่สักที ถ้าไม่เริ่มจากหนึ่ง แล้วเมื่อไหร่เขาจะได้มี อีกอย่างพื้นที่ที่ฉันเลือกเอาไว้ก็อยู่ในเขต 3 คงไม่มีใคร รู้จักพื้นที่นี้ดีไปกว่าคุณรันต์แล้ว จริงไหม"

เหตุผลของผู้นำสูงสุด ดูจะช่วยโน้มน้าวหลายคนให้เห็นด้วย จนเริ่มมีเสียงพูดคุยถกเถียงกันเบา ๆ ภายในที่ประชุม

"ถ้านายหญิงมองว่าสมควร ทางผมก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ"

เสียงสนับสนุนแรกยกมือขึ้น

จากนั้นคนอื่น ๆ จึงทยอยออกความคิดเห็นตามมา

ผลคือจำนวนเกินครึ่งภายในที่ประชุม เลือกให้การันต์เป็นคนดูแลโครงการสำคัญนี้ แทบเป็นเอกฉันท์

"งั้นเอาเป็นว่าตกลงตามนี้ เดี๋ยวคุณรันต์ไปพบฉันที่ห้องทำงานนะคะ เรามาคุยรายละเอียดเพิ่มเติมกันสักหน่อย ส่วนท่านอื่น ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายได้ เลิกประชุม"

กลุ่มสมาชิกทยอยเดินทางกลับ มีบางส่วนที่ยังอยู่พูดคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ตามประสาเพื่อนเก่า คนแก่ ในองค์กรที่รู้จักกันมานาน

ด้านเฌอลินล์ ยังมีงานให้สะสางต่อ จึงกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอาคาร เพื่อเตรียมตัวพบผู้ดูแลโครงการคาสิโน ตามที่นัดหมายเอาไว้

"นี่คือเอกสารทั้งหมดนะคะ คุณลองไปดูคร่าว ๆ ก่อนว่ามีตรงไหนติดขัดบ้าง ในส่วนพื้นที่ที่จะก่อสร้าง ฉันเสนอให้เป็นข้างโกดังเก็บสินค้าเก่า เพราะถึงยังไงตรงนั้นก็ไม่ได้ใช้งานแล้ว คุณร่างแบบเบื้องต้นมาให้ฉันดูก่อน ว่าตรงตามที่ทางนั้นต้องการไหม"

แฟ้มเอกสารสีดำ ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานงาน ก่อนจะเลื่อนไปไว้ตรงหน้าการันต์

"ครับ ขอบคุณมาก"

"งานนี้ค่อนข้างถูกจับตาดู เพราะเป็นโครงการใหญ่ ไม่ใช่แค่คนในองค์กร แต่พวกสมาคมอื่น ๆ ก็จ้องจะเล่นงานเรา ถ้าเราทำพลาดขึ้นมา ยังไงฉันอยากให้คุณจัดการทุกอย่างให้รอบคอบ"

"ทราบแล้วครับ"

การันต์พลิกหน้ากระดาษไป มา เขาไม่ได้สนใจเนื้อหาใด ๆ ที่ระบุไว้เลยแม้แต่น้อย

"คุณมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า"

เฌอลินล์เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเฉย ไม่ยินดียินร้ายกับงานที่เธอมอบให้

"คุณบอกผมเองว่างานนี้สำคัญมาก งั้นผมขอในส่วนแบ่งที่มันมากกว่างานอื่น ๆ ได้ไหมครับ"

"ยังไม่ทันได้เริ่มก็คิดถึงเรื่องผลประโยชน์แล้วเหรอคะ ไม่ใจร้อนไปหน่อยหรือไง"

"ช่วยไม่ได้ครับ เพราะงานนี้แทบจะเป็นโครงการที่ใหญ่ที่สุดในรอบปี ถ้าสำเร็จ ตัวคุณเองก็เหมือนได้หลักประกันเพิ่มไปด้วย ในฐานะนายหญิงขององค์กร ใช่ไหมล่ะครับ"

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก แววตาเยือกเย็นจ้องมองดูท่าทีของคนตรงหน้า

"คุณอยากได้ส่วนแบ่งกี่เปอร์เซ็นต์"

เฌอลินล์ลองหยั่งเชิง

เธอรู้ดีว่างานนี้สำคัญมากแค่ไหน ไม่ใช่ในระดับภายใน แต่คนข้างนอก กำลังจับตาดูเธออยู่เช่นกัน

"ผมไม่อยากได้เงิน ของไร้ประโยชน์แบบนั้นที่ผมมีอยู่ตอนนี้คงใช้ไปได้ทั้งชาติ"

"งั้นคุณอยากได้อะไร"

"ถ้างานนี้เสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ผมขอให้คุณยก เขต 2 กับ เขต 4 ให้เป็นพื้นที่ดูแลของสิงหอนันต์"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง

เกมนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไร ความต้องการของการันต์ชัดเจนและตรงประเด็นว่าเขา ต้องการรวบรวมอำนาจของตัวเองให้ขึ้นมาเทียบเท่านายหญิงของ แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom)

"ไม่คิดว่ามันมากไปหน่อยหรือไง"

"ผมมองถึงความคุ้มค่าต่างหาก ไหน ๆ คุณเป็นผู้นำสูงสุดแล้วยังจะโลภเก็บสองเขตนี้ไว้อีกเหรอครับ"

"ได้! ฉันตกลง แต่ถ้าไม่สำเร็จ เขต 1 และ เขต 3 จะต้องส่งคืนเป็นอำนาจของวิหคไพลิน"

ในเมื่อกล้าเสนอ เธอเองใจถึงพอที่จะยอมรับข้อแลกเปลี่ยน

เธอไม่ได้กลัวการันต์จะทำพลาด และไม่คิดอยากเป็นฝ่ายชนะ เพราะทุกอย่าง คือสิ่งที่เธอตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ต้น

"งั้น..ขอบคุณล่วงหน้านะครับ"

การันต์หยิบแฟ้มขึ้นมาถือ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"นายหญิงคะ แบบนี้มันจะดีเหรอคะ ถ้าคุณรันต์ได้อีกสองเขตไป ก็ไม่ต่างจากเป็นรองนายหญิงแค่ก้าวเดียวเองนะคะ"

พัดชา ที่ยืนฟังตั้งแต่ต้นจบ เธอไม่เข้าใจความคิดของเฌอลินล์เลย ปกติเจ้านายของเธอไม่ใช่คนที่จะยอมรับข้อเสนอของใครง่าย ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่รู้อยู่แล้ว ว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

"เพราะฉันไม่ได้อยากให้เขาห่างฉันแค่ก้าวเดียวยังไงล่ะ นี่แค่เริ่มต้น ส่งคนของเรา แฝงตัวไปอยู่กับทางนั้นหน่อย อะไรเป็นปัญหาที่จะทำให้โครงการสะดุด จัดการแทนฉันได้เลย"