ตอนที่ 8 เธอคือ..'อันดา'

บ้าน สิงหอนันต์

การันต์ กับ ภูผา กำลงนั่งปรึกษาเรื่องโครงการกันอยู่ภายในห้องโถงของตัวบ้าน ถึงแม้มั่นใจว่างานนี้ไม่มีทางพลาด แต่เขาจะไม่ประมาทอย่างเด็ดขาด

"เวลากระชั้นชิดขนาดนี้ แปลว่าสัปดาห์หน้าเราต้องเริ่มรื้อถอนปรับปรุงพื้นที่เลยนะครับนาย ลำพังแค่เอกสารยื่นส่งเรื่อง จะกี่วันถึงผ่านยังไม่รู้เลย"

คนสนิทมองดูกำหนดการต่าง ๆ แล้วได้แต่ถอนหายใจ

ถึงคราวอยากจะทำ พวกที่ชี้นิ้วสั่ง ต่างพากันเรียกร้องเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย โดยหารู้ไม่ว่าหน้างานจริง ๆ ต้องเจอแรงกดดันมากแค่ไหน

"ไม่ใช่ปัญหา ผมติดต่อทั้งหมดเอาไว้แล้ว เหลือแค่เอาคนของเราไปจัดการพื้นที่ งานนี้อย่าให้พลาดเด็ดขาด ไม่ใช่แค่กับคนนอก พวกไอ้แก่ในองค์กร ก็จ้องหาทางเขี่ยผมอยู่เหมือนกัน"

"ผมว่าระหว่างนาย กับ นายหญิง พวกผู้อาวุโส น่าจะอยากเขี่ยนายหญิงมากกว่านะครับ 5 ปีที่ผ่านมาเธอถูกลอบฆ่าน้อยซะเมื่อไหร่"

"นั่นมันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสมควรได้รับต่างหาก"

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกล่องกระดาษในมือ

"อันดา คุณมาได้ยังไง"

การันต์ เอ่ยทักทายตามมารยาท ใบหน้าเรียบเฉยไร้การตอบสนองอื่นใด

"พอดีแวะมาสุสานเลยคิดว่าน่าจะเอาของพวกนี้มาคืนให้พี่รันต์ค่ะ"

"ของ..ของอะไร"

"ของที่ธีร์เขาทิ้งไว้"

น้ำเสียงในคราวที่พูดสั่นเครือเล็กน้อย

เมื่อได้ยินชื่อของน้องชาย การันต์จึงไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวทันที

แม้ในองค์กร จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่เรื่องของความรู้สึก มักเกิดขึ้นโดยไม่เลือกเวลา

หลังกันต์ธี ขึ้นมาเป็นผู้นำของสิงหอนันต์ได้ไม่นาน เขากับอันดา ก็ตกลงคบหากัน ตอนแรกแม้ว่าคนในครอบครัวจะขัดขวาง เพราะมองว่าอันดาเป็นแค่ คนดูแลเขตเล็ก ๆ ไม่มีอำนาจ หน้าตาใด ๆ เทียบเท่าทายาทของตระกูลอื่น

แต่สุดท้ายแล้ว กันต์ธี ก็ยืนหยัดว่าชีวิตนี้ของเขา ขอแต่งงานกับผู้หญิงที่ชื่ออันดาเท่านั้น

สิงหอนันต์ไม่มีทางเลือก จึงทำได้แค่ปิดหูปิดตา ภาวนาให้เรื่องส่วนตัว ไม่เป็นผลกระทบในตำแหน่งของลูกชายที่มีอยู่ใน แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) ก็พอ

"ของพวกนี้ตำรวจเป็นคนนำมาคืนให้อัน ตอนแรกอันตั้งใจว่าจะเก็บไว้เอง แต่คิดไปคิดมา เอามาฝากพี่รันต์ดูแลไว้น่าจะดีกว่า"

ทั้งสองคนพากันเดินกลับมานั่งที่โซฟา

มือหนาเอื้อมไปหยิบของออกมาจากในกล่องทีละชิ้น

แววตาไหววูบ ลมหายใจขาดห้วง เมื่อนึกถึงหน้าเจ้าของ ผู้เคยครอบของสิ่งเหล่านี้

สมุดบันทึก ปลอกมีด และ ปากกาด้ามสีเงินสลักชื่อ ของชิ้นสุดท้าย เป็นของขวัญวันเกิดที่การันต์เป็นคนมอบให้น้องชาย ก่อนที่จะบินไปอยู่ต่างประเทศ

"แล้วมีดมันหายไปไหน ถ้าผมจำไม่ผิด มีดเล่มนี้ธีร์หวงมาก เขาเป็นคนออกแบบเองแถมยังสลักชื่อเอาไว้ที่ด้ามของมันอีกต่างหาก"

"อันไม่รู้เหมือนกันค่ะ เคยถามทางตำรวจ เขาบอกในที่เกิดเหตุที่แค่ของสามชิ้นนี้เท่านั้น ไม่มีอย่างอื่น อันเลยคิดว่าบางที คนที่ทำร้ายธีร์อาจจะเอามันกลับไปด้วย เพราะถือว่าเป็นหลักฐานสำคัญ"

"นั่นซินะ คนที่ทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ คงไม่มีทางปล่อยให้พลาดได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว"

ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาเพิ่มขึ้นอีกเป็นทวีคูณ เมื่อเห็นของที่ถูกทิ้งให้ดูต่างหน้า มีชิ้นสำคัญที่สูญหายไป

ยิ่งคิดถึงตอนที่น้องชายต้องถูกทำร้ายด้วยอาวุธที่ตัวเองบรรจงสร้างมันมากับมือ คงเจ็บปวดแทบทนไม่ไหว

"ยังไงอันฝากพี่รันต์ดูแลของพวกนี้ด้วยนะคะ"

คนรักของน้องชายแตะที่หลังมือของเขาเบา ๆ

"อืม ขอบใจมากนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่เรื่องโครงการคาสิโน อันพอมีเส้นสายทางนี้อยู่บ้าง ให้อันช่วยได้นะคะ ยังไงถือเป็นโครงการใหญ่ พี่รันต์คงไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด"

อันดาเสนอตัว

ถึงเป็นแค่ผู้นำในเขตปกครองเล็ก ๆ แต่ใช่ว่าเธอจะไร้ความสามารถ เรื่องประสบการณ์ เธอเอง ไม่เป็นสองรองใคร

"ดีเหมือนกัน ได้ความคิดเห็นหลาย ๆ ทาง จะได้รู้ว่ามีส่วนไหนที่ควรปรับเปลี่ยนบ้าง"

วันต่อมา

การันต์ตั้งใจนำแบบร่างแรกที่เพิ่งทำเสร็จ ไปให้เฌอลินล์ตรวจสอบ แต่คนที่บ้านแจ้งว่านายหญิงของพวกเขา ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน และไม่ได้แจ้งว่าจะกลับเมื่อไหร่

"เป็นคนเร่งงาน แต่ถึงวันไม่เจอตัว จงใจอยากให้ทำงานพลาด เพราะกลัวว่าจะแพ้จนต้องยอมเสียสองเขตนั้นซินะ วิธีกระจอกแบบนี้ ยังคิดเอามาใช้อีก"

เสียงบ่นพึมพำดังลอดผ่านไรฟัน ระหว่างกำลังขับรถกลับบ้าน โดยมีอันดาที่ติดตามมาด้วยนั่งอยู่ข้างกัน

"อันคิดว่า อันรู้นะคะ ว่าคุณเฌอ อยู่ไหน"

"ที่ไหน"

"เมื่อวันก่อนร้านกาแฟของเธอถูกไฟไหม้ เท่าที่อันทราบคุณเฌอรักร้านนี้มาก ป่านนี้ต้องไปที่อยู่ที่นั่นแน่ ๆ แต่ว่า..เธอเคยบอกเอาไว้ ไม่ให้คนในองค์กรเข้าไปที่นั่นเด็ดขาด"

คำสันนิษฐานของหญิงสาวดูเป็นไปได้

ทุกวันเฌอลินล์มักใช้เวลาอยู่ที่ร้านกาแฟของตัวเอง หากไม่มีธุระสำคัญ เธอแทบไม่เหยียบเข้าไปที่องค์กรเลยด้วยซ้ำ

"ภูผา ไปที่ร้านกาแฟ"

การันต์ไม่สนใจคำเตือนที่อยู่ท้ายประโยคของอันดา เขาเงยหน้าสบตากับคนสนิทผ่านกระจกมองหลัง แล้วออกคำสั่งทันที

ไม่นานทั้งสามคนก็เดินทางมาถึง

ร้าน กาแฟบ้านเฌอ

"พวกคุณมาทำอะไรกัน ฉันเคยสั่งไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าร้านกาแฟของฉันเป็นเขตพื้นที่ต้องห้ามของคนในองค์กร"

เฌอลินล์เดินออกมาจากในตัวร้าน

ดูเหมือนว่าที่นี่จะปลูกสร้างใหม่จนเกือบเสร็จ

พื้นที่โดยรอบแทบไม่เหลือร่องรอยที่เคยโดนไฟไหม้ไปเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ตัวร้าน การตกแต่งต่าง ๆ เฌอลินล์ยังเลือกที่จะทำให้เป็นแบบเดิม จนแทบแยกไม่ออก

"ผมไปหาคุณที่บ้านแต่ไม่เจอ พอดีจะเอาแบบร่างมาให้ ระยะเวลาของโครงการมันกระชั้นชิด ช้าไปวันเดียวอาจจะไม่ทัน"

การันต์อธิบาย

"คุณไม่มีโทรศัพท์เหรอ"

"หมายความว่าไง"

"ยุคสมัยนี้ มีเทคโนโลยีสำหรับการติดต่อสื่อสารตั้งหลายช่องทาง ถ้าไม่เจอตัว คราวหน้าหัดโทรมาถามก่อน ว่าคนที่คุณอยากพบเขาสะดวกหรือเปล่า มารยาทมันอาจจะไม่ได้สอนในชั้นเรียนของทุกคน แต่ในสังคมควรเรียนรู้ไว้ใช้บ้าง"

ประโยคที่ไร้คำหยาบคาย แต่กลับทำเอาคนฟังหน้าชา ยิ่งกว่าโดนลากไปตบกลางสี่แยกเสียอีก โดยเฉพาะตอนที่เห็นท่าทางของผู้พูด ที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้าแม้แต่น้อย

"ขอโทษจริง ๆ ที่ผมไม่ทันคิด"

การันต์จำใจต้องยอมรับผิด

"การที่ฉันบอกว่าคนที่องค์กรอย่าโผล่มาที่นี่ หมายความว่าฉันต้องมีเหตุผลที่มันสำคัญมาก ถ้าคุณยังไม่เข้าใจ และทำเรื่องแบบนี้กับฉันซ้ำ ๆ อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจบ้างแล้วกัน"

คนตัวสูงไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป

สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้ คือภาวนาให้แบบร่างชิ้นแรกที่นำมาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพราะนั่นหมายความว่า ก้าวต่อไปของเขา จะง่ายขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"พัดชา พาคุณรันต์ไปรอฉันที่ห้องทำงาน เดี๋ยวฉันตามไป"

เฌอลินล์ หันไปบอกคนสนิท ก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง เพื่อจัดการเรื่องร้านที่ยังทำค้างอยู่ให้เสร็จเรียบร้อย

อีกไม่กี่วัน กาแฟบ้านเฌอ คงกลับมาให้บริการได้เสียที

'ห้องทำงานของเฌอลินล์'

ร่างบางก้าวเข้ามาภายในห้อง เธอหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม แล้วมองดูแขกไม่ได้รับเชิญ พลันสายตาหยุดไปยังผู้ติดตามอีกหนึ่งคน

"ถ้าฉันจำไม่ผิด โครงการคาสิโน คนดูแลคือคุณไม่ใช่เหรอคะ คุณรันต์"

หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ

"ใช่ครับ"

"แล้วทำไม อันดาถึงมาอยู่ที่ด้วยล่ะ"

แววตาไม่พอใจ จ้องมองไปยังบุคคลที่สาม

"อัน เขาจบออกแบบมา ผมเลยคิดว่าจะให้เขามาช่วยงานด้านแบบร่างนิดหน่อย"

"ใช่ค่ะ โครงการจะได้เป็นรูปเป็นร่างเร็ว ๆ " อันดาช่วยเสริม

"ฉันไม่ได้ถามความเห็นคุณ ฉันกำลังคุยกับคุณรันต์"

บรรยากาศภายในห้องอึดอัดขึ้นมาในทันที แค่ประโยคสั้น ๆ จากผู้หญิงคนเดียว กลับสร้างมวลรังสีความน่ากลัวบางอย่าง ให้กับคนนั่งฟัง ไม่น้อย

"เผื่อจะช่วยให้คุณเข้าใจงานในระบบขององค์กรมากขึ้นนะคะคุณรันต์ เพราะบางที 5 ปี ที่คุณขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ อาจทำให้คุณแค่มีอำนาจ ไม่ได้ทำให้คุณมีสมองเอาไว้คิด"

เฌอลินล์ลุกจากเก้าอี้

นิ้วเรียวยาวลูบไปที่ขอบโต๊ะทำงาน แล้วเยื้องย่างไปหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน

"งานแต่ละชิ้น ถือเป็นความลับ ในเมื่อฉันเป็นคนมอบหมายไปให้กับคุณ นั่นหมายความว่า ในส่วนรายละเอียดสำคัญทั้งหมด คุณ! ต้องเป็นคนจัดการ เพราะถ้าฉันอยากให้คุณอันมาออกแบบตั้งแต่ต้น ฉันไม่ต้องให้มันผ่านมือคุณก็ได้"

"......"

"งานภายใน คนที่ต้องระวังมากที่สุดก็คือคนภายใน คุณเองน่าจะรู้ข้อนี้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมยังให้คนนอกมาวุ่นวายกับโครงการอีก งานทุกชิ้นมีมูลค่า และมีความเสี่ยง เข้าใจใช่ไหมคะ"

แฟ้มที่เตรียมมาสำหรับนำเสนอแบบร่างถูกโยนลงในถังขยะ ก่อนที่เฌอลินล์จะหยิบไฟแช็กจากในลิ้นชัก แล้วจุดไฟเผามันทันที ต่อหน้าเจ้าของผลงานทั้งสองคน

"แผนผังภายในคาสิโน ต้องรัดกุมและมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี การที่คุณจะหาคนมาช่วยงาน ควรเลือกให้ดี ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเหมาะสม"

การันต์จ้องมองกระดาษ ที่บัดนี้กลายเป็นเศษเถ้าธุลี บิดปลิวไร้ทิศทาง

"อัน ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือคนรักของธีร์ ในเมื่อธีร์ตายไปแล้ว หน้าที่ของผมก็คือดูแลเขา ส่วนเรื่องคาสิโน คุณไม่ต้องเป็นห่วง คุณได้เสียทั้งสองเขตนั้นให้ผมแน่ ๆ เฌอลินล์"

"งั้นคุณก็เอา! ไปดูแลกันที่อื่น ไม่ใช่ในงานของฉัน คุณรันต์คะ ถ้าคุณแยกแยะเรื่องนี้ไม่ได้ โครงการคาสิโน ฉันจะยกให้คนอื่นเป็นคนดูแลแทน สำหรับฉัน คนทำงานได้ กับทำงานเป็น มันไม่เหมือนกัน"