นอนกับคนแปลกหน้า

ตอนที่ 4 นอนกับคนแปลกหน้า

{พรึ่บ}

นรินดานำที่นอนปิคนิคลงมาปูบนพื้นภายในห้องนอนของเธอ ภูวิศนึกขำอยู่ในใจ ตอนแรกเขาเผลอคิดว่าเธอจะให้เขานอนบนเตียงด้วย แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาและเธอถือว่าเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน จะให้นอนแนบชิดกันบนเตียงก็คงไม่ใช่

{พรึ่บ}

ภูวิศค่อยๆล้มตัวลงนอนบนที่นอนปิคนิค ส่วนนรินดาก็กำลังนอนอยู่บนเตียง เธอเปิดไฟบนโต๊ะเขียนหนังสือเอาไว้ ทำให้ภายในห้องมีแสงสว่างแบบสลัว ไม่ถึงกับสว่างหรือมืดจนเกินไป

“ถ้าพี่ภูรู้สึกไม่สบายตัว หรือจะให้ช่วยอะไรก็เรียกหนูได้เลยนะคะ”

“อืม เธอชื่ออะไร”

“ชื่อปลายฟ้าค่ะ พี่เรียนปีไหนแล้วคะ”

เธอตอบและถามเขากลับ

“เพิ่งจะจบปีหนึ่ง กำลังจะขึ้นปีสอง เธอก็คงจะขึ้นมอหกสินะ ฉันเดาถูกหรือเปล่า”

“ถูกต้องค่ะ”

“แล้วเธอเคยพาผู้ชายมานอนที่ห้องบ่อยไหม”

อยู่ๆเขาก็อยากถามเธอขึ้นมา

“ไม่เคยเลยค่ะ แล้วก็ไม่คิดที่จะพาผู้ชายเข้ามานอนในห้องด้วย ขนาดเพื่อนผู้หญิงหนูยังไม่เคยพามาห้องเลย หนูเห็นว่าพี่ไม่น่าจะช่วยเหลือตัวเองได้ หนูก็เลยให้พี่เข้ามาในห้องไง”

“อืม หลังจากนี้ไปก็ไม่ต้องไว้ใจใครขนาดนี้นะ เกิดเจอคนที่เขาคิดไม่ดี เธออาจจะตกอยู่ในอันตราย คนอื่นคงไม่ได้มานอนคุยอยู่แบบนี้หรอก”

“ค่ะ หนูจะไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามาในห้องหนูอีก แต่พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ หนูมีอาวุธป้องกันตัวหลายอย่าง นอนเถอะค่ะ เกือบเที่ยงคืนแล้ว”

“อืม”

ในที่สุด ภูวิศก็หลับไปด้วยอาการอ่อนเพลีย ไม่ต่างจากนรินดา ที่กำลังหลับสบายอยู่กลางเตียงนุ่มที่เธอคุ้นเคย

“หนาว...หนาว”

เสียงทุ้มครางออกมาหลายครั้ง หลังจากที่คนทั้งสองหลับไปราวๆ 2 ชั่วโมง

“หนาว...อือ”

นริดารู้สึกตัวตื่น เมื่อได้ยินเสียงของคนที่นอนอยู่ด้านล่าง

“พี่ภู พี่นอนละเมอเหรอคะ”

เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเรียกถาม

“ฉันหนาว หนาวมาก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวจึงลงจากเตียงไปนั่งบนที่นอนปิคนิคข้างๆเขา ภูวิศกำลังนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม

“ไหวไหมคะพี่ภู”

เธอเองก็ว่าไม่รู้ว่าจะต้องช่วยเขาแบบไหน หญิงสาวจึงยื่นมือไปจับที่มือของเขา

“ตัวพี่เย็นมากเลย ทำยังไงดี ไปหาหมอไหมคะ”

“ไม่ไป ฉันหนาว หนาวมาก ช่วยฉันหน่อย”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่น และจับมือของเธอไว้แน่น

“นอนกอดฉันได้ไหม ฉันหนาว”

“เอ่อ...”

เขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลย หรือคิดฉวยโอกาสแต่อย่างใด ภูวิศรู้สึกคิดถึงอ้อมกอดของมารดา ในยามที่เขาเจ็บป่วยตอนเป็นเด็ก

{พรึ่บ}

“ว้าย!”

เขาดึงผ้าห่มออก แล้วรั้งร่างสาวจนเธอล้มลงไปนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา จากนั้นจึงใช้มือหนึ่งข้างกระชับผ้าห่มขึ้นมาคลุม ทั้งสองนอนแนบชิดกัน นรินดานอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าทั้งสองแทบจะชนกัน

“กอดฉันหน่อย ฉันหนาว ฉันคิดถึงแม่”

เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นรินดาหัวใจเต้นแรง ร่างกายของเธอกำลังสั่นไม่ต่างจากเขา อยู่ๆเธอก็ตกมาอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า หญิงสาวทั้งรู้สึกกลัวและรู้สึกดี เมื่อได้สัมผัสกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายของเขา เธอยื่นลำแขนไปโอบกอดร่างหนา ภูวิศรู้สึกร่างกายเริ่มอบอุ่น และทั้งสองก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน

“อื้อ...”

เสียงทุ้มครางออกมาเบาๆ ภูวิศค่อยๆลืมตาตื่นในช่วงสายของวัน ขณะที่ลำแขนของเขายังคงโอบกอดหญิงสาวเจ้าของห้องเอาไว้แนบกาย เขามองใบหน้าสวยที่กำลังหลับสนิท แต่สายตาดันไปสะดุดที่หน้าอกใหญ่กำลังแนบชิดกับหน้าอกแกร่ง อารมณ์วัยรุ่นร้อนแรง ร่างกายของเขาเริ่มมีความรู้สึกร้อนรุ่ม

“บ้าเอ๊ย ไอ้ภู มึงคิดอะไรวะ”

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดไปไกลต่อหญิงสาว เขาจึงค่อยๆยกลำแขนออกจากกายของเธอ แล้วนอนขดตัวหันหลังให้คนที่กำลังหลับสนิท

“อื๊อ”

นรินดารู้สึกตัวและค่อยๆลืมตาในเวลาต่อมา เธอค่อยๆลุกขึ้นนั่งหลังตรง และมองคนที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ภูวิศเพียงแค่แกล้งหลับ เขายังไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองเธอในเวลานี้

“พี่ภูคะ พี่ภู”

“อือ...มีอะไร”

ภูวิศลืมตามองคนที่กำลังยืนเรียกเขาอยู่หน้าประตูห้องนอน เธออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เหมือนกับว่าเธอกำลังจะออกไปข้างนอก

“หนูจะออกไปซื้อของฝั่งตรงข้ามคอนโด พี่จะเอาอะไรไหมคะ”

“เอาเสื้อกับกางเกงก็ได้ ฉันไม่มีชุดใส่ ฉันว่าจะขออยู่ห้องเธออีกสักสองวันน่ะ นี่เงินค่าเสื้อผ้า”

เขาหยิบธนบัตรสีเทาจำนวน 5 ใบ ออกจากกระเป๋าตังค์ส่งให้เธอ

“พี่ภูจะให้หนูซื้อเสื้อผ้ากี่ชุดคะ ทำไมให้มาเยอะจัง”

เธอถามพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ซื้อมาสองชุด เอาแบบที่ใส่สบายๆนะ ที่เหลือจะเอาไปซื้ออะไรก็ซื้อเถอะ”

“ค่ะ”

นรินดาหยิบธนบัตรจากมือเขาแล้วเดินออกไปจากห้องทัน

“กลับมาแล้วค่า...!”

หญิงสาวถือถุงเสื้อผ้าและของกินเต็มไม้เต็มมือ เธอถึงกับสะดุ้ง เมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นภูวิศนั่งอยู่ที่ปลายเตียงนอนของเธอ เขานุ่งผ้าขนหนูพันรอบเอว ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องและแผ่นอกกำยำ บ่งบอกว่าเขาเป็นคนชอบออกกำลังกายและดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี

“ทำไมไปนานจัง นึกว่าจะปล่อยให้ฉันนั่งหิวไส้แห้งไปถึงเย็น”

เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“เอ่อ...หนูสั่งข้าวรอหลายคิวน่ะค่ะ เลยมาช้า นี่ค่ะเสื้อผ้าของพี่”

เธอยื่นถุงเสื้อผ้าให้เขา โดยที่สายตามองไปทางอื่น เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือคว้าถุงเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

“คนอะไร ทั้งหล่อทั้งหุ่นดี ตัวหอมมากด้วย”

เธอพูดคนเดียวพร้อมกับยิ้มอย่างไร้เหตุผล จากนั้นจึงเดินไปในห้องครัวนำจานมาใส่อาหาร

“พี่ภูรู้สึกดีขึ้นหรือยังคะ”

นรินดาถามภูวิศ ขณะที่ทั้งสองนั่งทานอาหารด้วยกัน

“อืม ก็ดีขึ้นนะ แต่รอยฟกช้ำทำให้ฉันไม่กล้ากลับบ้าน แล้วก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องด้วย”

“ทำไมเหรอคะ หรือว่าพี่กลัวแม่พี่ด่า”

“ไม่รู้สิ จะให้ฉันไปบอกทางบ้านว่าฉันเป็นอะไรล่ะ ในเมื่อหลักฐานมันบ่งบอกว่าฉันโดนต่อยมา ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอก้มหน้าทานข้าวต่อ

“แล้วเธอล่ะ เคยพาผู้ชายมานอนที่ห้องบ่อยไหม”

อยู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาจนนรินดากลืนข้าวไม่ลง

“หนูไม่เคยพาใครมาที่ห้องค่ะ เมื่อคืนหนูบอกพี่ไปแล้วนะ นอกจากพ่อกับแม่ พี่เป็นคนแรกเลยที่เข้ามาในห้องหนู”

“อืม ก็แค่ถามให้มั่นใจไง กลัวว่าเธอจะมีผัวเหมือนห้องข้างๆแล้วโกหกฉัน ฉันไม่อยากจะโดนต่อยซ้ำซากน่ะ”

นรินดาทำหน้าง้ำงอเหมือนกำลังโกรธที่เขาพูดแบบนั้น

“ผัวอะไรคะ หนูบอกพี่แล้วไงว่าหนูไม่มีแฟน และหนูก็ยังไม่เคยมีแฟน จะไปมีผัวได้ยังไง พี่นี่พูดไม่รู้เรื่อง หนูคิดผิดหรือเปล่าที่ช่วยพี่ไว้เนี่ย”

“อืม ขอโทษแล้วกัน”

{ครืด...ครืด}

เสียงโทรศัพท์ของภูวิศดังขึ้น เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ชายหนุ่มถึงกับหน้าถอดสี และมีท่าทีลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่

“ใครโทรมาเหรอคะ”