LOGINกาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหวนกลับ... นับตั้งแต่วันที่ทองเอกลืมตาดูโลก ภายใต้ร่มเงาของบ้านสวนศิริเวชเจริญ... วันนี้ก็เวียนมาถึงวันที่เขามีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยย่างยี่สิบเอ็ดปีเต็ม เป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไทยถือว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่พิธีอุปสมบท เพื่อสนองคุณบ
เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนของคนกลุ่มนี้ที่ทุกคนจะเป็นกำลังหลักในอนาคต ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้าย...“พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น... ว่าพวกเธอไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว”“ครับ/ค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากพวกเขาที่กำลังจะมีประสบการณ์อย่างเต็มตัวกับหน้าที่ในความรับผิดชอบอันสำคัญหนึ
เรื่องราวความสำเร็จของศิริเวชเจริญการช่างและการออกแบบไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยขวัญรดาและปฐพีเพียงสองคน... แต่มันยังถูกถักทอขึ้นจากหยาดเหงื่อ น้ำตาและเสียงหัวเราะของเหล่าน้องใหม่ไฟแรงที่ร่วมเดินทางกันมาตั้งแต่ต้น...ย้อนกลับไปในช่วงที่ขวัญรดากับกลุ่มเพื่อนขึ้นปีสองภายห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในย
หลังจากที่ทั้งสองตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ โลกของดวงเชฟขนมหวานผู้ถ่อมตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีความรักที่งดงามและอบอุ่นเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเปิดใจ บ้านที่เคยคิดว่าอาจเป็นที่กดดัน กลับกลายเป็นที่พักใจที่อบอ
โดยที่ขวัญรดายังคงนั่งเคียงข้างกับปฐพี... ที่บนตักของชายหนุ่มก็มีเด็กชายทองเอกกำลังนั่งมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่มักจะตื่นสถานที่หรือกลัวคนแปลกหน้าส่วนปาปารัสซี่... ที่ถ่ายรูปพวกเขาวันนั้นตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นภาพนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับกำลังทำงาน
“ผมว่าพวกเราควรไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะเจ๊... ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กนี่ เจ๊แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย วนเวียนอยู่แต่บริษัทและก็บ้าน” คำพูดของน้องชายดูมีเหตุมีผลไม่น้อย“ก็ดีเหมือนกัน นายขับรถนะ”“ได้เลยครับ นานครั้งจะได้รับใช้พี่สาวสุดสวยกับหลานชายสุดหล่อผมเต็มใจ” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร่าเริง โดยมีทองเ
หลังจากที่ปฐพีเอ่ยปากขอขวัญรดาแต่งงาน เวลาก็หมุนผ่านไปหนึ่งปี และแล้ววันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ วันแห่งความรักก็มาถึง...และในวันนี้ยังจะกลายเป็นวันที่เป็นจุดเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของคนทั้งคู่อีกด้วยภายในบ้านสวนศิริเวชเจริญที่ถูกออกแบบจนเสร็จสมบูรณ์ ทุกมุมเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรักและความอบอุ่น แสงแดดยาม
อีกหลายเดือนถัดมา หลังจากที่เพื่อน ๆ ของเธอถกเถียงกันแย่งตำแหน่งพ่อแม่ทูนหัว ค่ำคืนก่อนวันนัดคลอด ฝนหลงฤดูโปรยเป็นเส้นบาง ๆ เหนือบ้านสวนศิริเวชเจริญกลิ่นดินหลังฝนลอยคลุ้ง ขวัญรดานั่งเอนอยู่บนเก้าอี้โยกในเรือนกระจก มือหนึ่งลูบท้องกลมอย่างแผ่วเบา อีกมือกุมผ้าห่มผืนโปรด เธอเงี่ยหูฟังเสียงฝนและมองดูการ
และในขณะที่เธอทำงานอยู่นั้นสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นซองสีน้ำตาลปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะเช่นกัน“เอ๊ะ… ใครเอามาวางไว้?” หญิงสาวขมวดคิ้ว หยิบซองขึ้นมาพลิกดูรอบด้านอย่างละเอียด... ไม่มีชื่อผู้ส่ง... ไม่มีจ่าหน้าใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมือของเธอจึงรีบแกะซองออกทันทีเพียงแค่ภาพใบแรกที่หลุดออกมา
ภาพแล้วภาพเล่าของเขา... ได้ถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานมัดตัวอย่างแน่นหนา ต่อให้เจ้าตัวจะอ้าปากปฏิเสธอย่างไรก็ไม่อาจทำได้ เพราะมีทั้งภาพและเสียงที่คนของสำนักงานนักสืบบันทึกเอาไว้อย่างละเอียดทีเดียว...ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขากำลังมีปากเสียงอย่างดุเดือดกับเจ้าหนี้ ภาพที่เขายื่นเช็คเงินสดจำนวนมากเพื่อใช้หนี้







