ตอนที่ 5

คฤหาสน์หรูสามชั้น

ศิลานั่งเอนหลังอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง ยกเท้าพาดโต๊ะคริสตัลตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียด เขาขบกรามแน่นเสียจน เจย์ บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ คล้ายพายุอารมณ์ลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และคงระเบิดออกมาในอีกไม่กี่นาทีนี้แน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พ่อเลี้ยงเรียกโรเซ่มาดึกๆ แบบนี้ มีเรื่องอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าคะ?"

โรเซ่ สาว LGBTQ หุ่นหมีเดินเข้ามาได้เพียงกลางห้อง แฟ้มเอกสารหนาปึกก็ถูกเหวี่ยงเข้าใส่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ว้ายแม่หก!"

แฟ้มข้อมูลใบสมัครเด็กเลี้ยงชุดใหม่ที่ศิลาเพิ่งเปิดดูหลังปล่อยผ่านมาร่วมสัปดาห์ กระแทกพื้นดังปัง เฉียดหน้าโรเซ่ไปเพียงนิดเดียว

"เก็บแฟ้มมานี่..."

น้ำเสียงเรียบนิ่งสวนทางกับแววตาแข็งกร้าวที่เหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ทำเอาโรเซ่ตัวสั่นเป็นลูกนก กิตติศัพท์ตอนพ่อเลี้ยงศิลาโกรธนั้นน่ากลัวแค่ไหน ทุกคนในตึกแดงไม่มีใครไม่รู้

"เร็วสิวะ!"

โรเซ่รีบยื่นแฟ้มให้ทั้งที่ขายังเดินไปไม่ถึงโต๊ะดีด้วยซ้ำ แต่ท่าทางลนลาน มือไม้สั่นจนเอกสารแทบร่วง ยิ่งทำให้เส้นเลือดที่ขมับของศิลาปูดนูนขึ้นมา

"มึงกล้ามากนะ ที่ทำเรื่องระยำลับหลังกู"

ชายหนุ่มจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

"ชีวิตมึงไม่อยากใช้แล้วใช่ไหม"

เพียงเท่านั้น ร่างหนาของโรเซ่ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พลางปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

"ฮือออ อย่าฆ่าโรเซ่นะคะพ่อเลี้ยง! โรเซ่ผิดไปแล้ว!"

เพราะถ้าพ่อเลี้ยงเอ่ยออกมาแบบนี้ ย่อมต้องมีมูลเหตุ เขาไม่ใช่คนที่จะพูดหรือสงสัยใครส่งเดช ยิ่งคนเก่า ๆ เขายิ่งไว้ใจ

 คนทั้งตึกแดงต่างรู้ดีว่า สิ่งที่ศิลาเกลียดที่สุดจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ไม่ใช่การทำผิดกฎเล็กๆ น้อยๆ

แต่เป็นการบังคับ ข่มขู่ หรือใช้วิธีสกปรกกับเด็กที่ไม่เต็มใจจะมาอยู่ที่ตึกแดงแห่งนี้ต่างหาก

"เปลี่ยนเอเจนซะ..."

โรเซ่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองศิลา ใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาพยักถี่ๆ รับคำสั่งของพ่อเลี้ยงด้วยความโล่งอก อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ถูกไล่ออก

เพราะถ้าต้องออกจากที่นี่ เขาจะหาเงินเลี้ยงตัวเองได้อย่างไร จะมีที่ไหนรับผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ใจเป็นสาว แถมยังให้เงินเดือนสูงลิบอย่างตึกแดงอีกคงไม่มี

หน้าที่ของโรเซ่คือการคัดเกรดเด็กเข้าตึกแดงปีละสองครั้ง แต่ช่วงหลังมานี้ เด็กเกรดสูงที่เต็มใจเข้ามากลับหาได้ยาก ส่วนใหญ่มีเพียงเกรดนอมอล หรืออย่างดีก็ซิลเวอร์เท่านั้น

ยิ่งเกรดสูงกว่านั้น เงื่อนไขก็ยิ่งเข้มงวด ทั้งต้องบริสุทธิ์และมีรูปลักษณ์ไร้ที่ติ

บางครั้งเอเจนซีก็ใช้วิธีสกปรกบ้าง แต่โรเซ่เลือกจะหลับหูหลับตา เพราะหากจำนวนเด็กไม่ครบตามที่กำหนด คนที่เดือดร้อนอาจเป็นเขาเอง

ศิลายกสายตาขึ้นมองบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนเงียบอยู่หน้าประตู เพียงสบตากันแวบเดียว เจย์ก็รู้ทันทีว่าพ่อเลี้ยงต้องการอะไร

ไอ้พวกเอเจนที่เล่นตุกติกกับนายเขา ถึงเวลาต้องได้ลิ้มรสว่าการใช้เล่ห์เหลี่ยมกับพ่อเลี้ยงศิลา มันต้องจบยังไง

เจย์พยักหน้ารับคำสั้น ๆ ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไปทันที

"ส่วนมึง...ไปให้พ้นหน้ากู"

โรเซ่ที่ยังสะอื้นไม่หยุด รีบคลานถอยหลังอย่างลนลาน ก่อนลุกพรวดขึ้นเช็ดน้ำตาป้อย ๆ แล้ววิ่งแจ้นออกจากห้องราวกับกลัวว่าพ่อเลี้ยงจะเปลี่ยนใจ หันมาคาดโทษตัวเองด้วย

 

ตึกแดง

เช้าวันใหม่มาถึง บรรยากาศในตึกแดงดูคึกคักกว่าทุกวัน แม้ห้องอาหารจะมีคนบางตากว่าปกติ แต่น้ำตาลก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นบางอย่างที่อบอวลอยู่ทั่วบริเวณ

หญิงสาวตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะหันไปเอ่ยถามสองสาวที่นั่งโต๊ะข้างๆ ด้วยความสงสัย

"พี่คะ วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอคะ?"

"มาใหม่สินะจ๊ะ!" สาวคนหนึ่งยิ้มกว้าง แต่พอเหลือบเห็นถาดอาหารตรงหน้าน้ำตาลก็ถึงกับเบิกตาโต

"ว้าย! น้องกินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เดี๋ยวพุงป่องขึ้นมาจะทำยังไง วันนี้สำคัญมากนะ ถ้าบอดี้ไม่เป๊ะโดนเจ๊โรเซ่ปัดตกขึ้นมา จะหาว่าไม่เตือน"

น้ำตาลเอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ จนสาวอีกคนหัวเราะเบาๆ ก่อนอธิบาย

"วันนี้เป็นวันดีลสินค้าใหญ่ เด็กเกรดไดมอนด์จะได้บ้านใหม่ ตำแหน่งก็จะว่างลงหนึ่งที่ พวกเราเกรดโกลด์เลยมีโอกาสได้เลื่อนขึ้นไปแทนน่ะ"

"บ้านใหม่เหรอคะ?"

"จำอีนิกกี้ได้ไหม? ตอนนี้เป็นคุณนายร้อยล้านไปแล้ว อิจฉานางจริงๆเนอะ"

น้ำตาลถึงกับย่นคิ้ว มองสองสาวที่กำลังอิจฉาวาสนาไดมอนด์คนก่อน คำถามที่ค้างคาใจมาตลอดหลายวันพลันกระจ่างขึ้น

ที่แท้พ่อเลี้ยงศิลาอะไรนั่น...

ลงทุนเลี้ยงดูเด็กสาวพวกนี้ไว้เป็นของกำนัลในการดีลธุรกิจอย่างนั้นเหรอ

แย่กว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก...

"พี่วาริน!"

เสียงใสของน้ำตาลดังลั่นโถงชั้นล่างของตึกแดง ทันทีที่เห็นรุ่นพี่สาวคนสวยเดินเข้ามา หัวใจที่กังวลมาตลอดทั้งวันก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

ในคาบเรียนวันนี้เธอเหม่อลอยแทบทั้งวัน เอาแต่คิดถึงเรื่องการดีลธุรกิจของพ่อเลี้ยง กลัวเหลือเกินว่ามันจะพาพี่วารินที่เธอสนิทที่สุดไปจากตึกแดง

"ตาลนึกว่าพี่จะไปซะแล้ว"

พูดจบก็รีบเข้าไปกอดแขนเรียวของวารินแน่น ก่อนจะอิงศีรษะซบอย่างออดอ้อน

แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงเดือน แต่เธอกลับรักและเคารพรุ่นพี่คนนี้เหลือเกิน อาจเพราะในตึกแดงแห่งนี้เธอแทบไม่มีเพื่อนเลย ถ้าไม่นับยัยหน้ามึนอย่างเพลินตาที่ไม่สนใจใคร พี่วารินก็คงเป็นเหมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่

"พี่จะไปไหนได้ล่ะ ถ้าพี่ยังไม่อยากไป ก็ไม่มีใครบอกให้พี่ไปได้หรอก... นอกจากพ่อเลี้ยง"

ประโยคท้ายถูกกระซิบพร้อมเสียงหัวเราะขำ ๆ 

"พ่อเลี้ยงไม่มีทางส่งพี่วารินไปอยู่กับเสี่ยคนไหนหรอกค่ะ ออกจะหวงพี่ขนาดนั้น"

เพลินตาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดพูดแทรกขึ้นมาไม่ได้

"ดีใจนะ... ที่เธอยังอยู่"

น้ำตาลยังคงกอดซบแขนขาวเนียนของวารินไม่ยอมปล่อย ก่อนจะชำเลืองไปทางเพลินตาซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

แล้วเธอก็เห็นรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเฉยเมยของอีกฝ่าย เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เหมือนเจ้าตัวเองก็กำลังโล่งใจไม่ต่างกัน

"แล้วพี่โรเซ่เรียกโกลด์ไปคัดเลือกเกรดหรือยัง?"

วารินเอ่ยถามราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เพราะถ้าเทียบกับเด็กเกรดโกลด์ทั้งหมดแล้ว น้ำตาลถือว่ามีโอกาสได้เลื่อนขึ้นไปอยู่ระดับไดมอนด์มากที่สุด

แต่หญิงสาวกลับชี้ไปที่หัวเข่าตัวเอง ซึ่งยังมีรอยแผลถลอกที่ตกสะเก็ดให้เห็นชัด

"ไม่ต้องลุ้นหรอกค่ะ..."

เธอยิ้มเจื่อน ๆ เพราะรู้ดีว่าตราบใดที่ร่างกายยังมีตำหนิ เรื่องการเลื่อนเกรดก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น

"อื้มมม... ขอตัวขึ้นชั้นบนก่อนนะ ร่างกายต้องการกามองแบร์ บ๊ายบาย~"

(กามองแบร์ คือชีสนุ่มจากประเทศฝรั่งเศส ทำจากนมวัว มีลักษณะเป็นก้อนกลม เปลือกด้านนอกสีขาวนุ่ม ส่วนเนื้อด้านในนิ่มและครีมมี่มาก)

เพลินตายกปลายนิ้วขึ้นโบกลาแบบกวน ๆ ไม่พอ ยังอวดเมนูพิเศษที่มีเฉพาะเด็กไดมอนด์อีกต่างหาก ทำเอาน้ำตาลอยากแช่งให้ลิฟต์ค้างไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"เชดดาร์ก็อร่อยเหมือนกันย่ะ! ชิ!"

(เชดดาร์ คือ ชีสแผ่นสีเหลือง พบได้บ่อยในเบอร์เกอร์หรือแซนด์วิช)

เถียงกลับทั้งที่ปากเชิด แต่หน้ากลับบูดบึ้งจนเห็นได้ชัด

คนรักชีสอย่างน้ำตาลไม่เคยต้านทานเรื่องพวกนี้ได้เลยสักครั้ง แค่คิดว่าข้างบนมีชีสให้เลือกกินเยอะกว่าก็พานน้อยใจจนอยากจะบ้า

วารินหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา ภาพของรุ่นน้องทั้งสองที่ชอบหยอกกัดกันเป็นประจำ ทำให้ตึกแดงอันแสนน่าเบื่อมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย

หลังจากแยกย้ายกันขึ้นห้องเรียบร้อย น้ำตาลก็เกิดอยากออกไปสูดอากาศยามค่ำคืนเสียหน่อย จึงเดินไปยังสถานที่ประจำของตัวเอง... สะพานไม้กลางทุ่งกุหลาบหลังตึกแดง

แต่ทันทีที่ผลักประตูเหล็กออกไป หญิงสาวก็ถึงกับชะงัก

แสงไฟสีส้มอุ่นจากตะเกียงโซลาร์เซลล์ตั้งพื้น ถูกวางเรียงรายไปตามทางเดินตลอดแนวสะพาน ราวกับมีใครบางคนตั้งใจเนรมิตบรรยากาศขึ้นมาใหม่

สะพานไม้เก่าที่เคยผุพังถูกซ่อมแซมจนเรียบร้อย แม้แต่เก้าอี้ไม้ยาวตรงกลางสะพานก็ถูกทาสีใหม่เสียจนดูเหมือนเพิ่งสร้างขึ้นมา

และบนเก้าอี้ตัวนั้น...

ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มกำลังนั่งทอดสายตามองทุ่งกุหลาบยามค่ำคืนเงียบ ๆ

ดวงตากลมโตของน้ำตาลเป็นประกาย ก่อนรอยยิ้มกว้างจะผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน

"คุณอาบอดี้การ์ดคะ!"

เธอโบกมือให้เขาตั้งแต่ปลายสะพาน พลางรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา

"ทำได้ยังไงคะเนี่ย..."

น้ำตาลมองสะพานไม้ที่ถูกซ่อมแซมอย่างสวยงาม ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่นั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ก็ไม่ปาน

"พอเห็นชัด ๆ แบบนี้ คุณอาก็หล่อไม่เบาเลยนะคะ"

ศิลาหันมามองนิ่ง ๆ

"เธอก็... ไม่ค่อยสวยเท่าไรอยู่ดี"

น้ำตาลอ้าปากค้าง

"นี่คือคำทักทายกันในรอบสามวันเหรอคะเนี่ย"

"พอใจแล้วนะ ต่อไปจะได้ไม่นินทาพ่อเลี้ยงว่าขี้เหนียวอีก"

พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้น

"มาเพื่อบอกหนูแค่นี้เหรอคะ"

หญิงสาวรีบถามกลับทันที

คนอะไร... หน้าตาก็ดี แต่เหมือนลืมอ่านคู่มือการยิ้มมา ไม่รู้จะทำหน้าเข้มไปถึงไหน

"ฉันไม่ได้มารอเธอ หรือมารอบอกอะไรเธอทั้งนั้น" ศิลาตอบเรียบ ๆ "ฉันแค่อยากมานั่งตรงนี้ อย่าได้เข้าใจผิด"

น้ำตาลเบะปากน้อย ๆ

"บอดี้การ์ดที่นี่ดุเหมือนกันหมดเลยหรือเปล่าคะ"

ดวงตาคมตวัดมามองเธออีกครั้ง

"ใช่"

เขาตอบเสียงเรียบ

"เพราะบอดี้การ์ดไม่ควรมานั่งคุยกับเด็กของพ่อเลี้ยงแบบนี้"

คิ้วเรียวของน้ำตาลขมวดเข้าหากันทันที

"แต่หนูไม่ใช่ของของพ่อเลี้ยงหื่นกามอะไรนั่นนะ!