Mag-log in“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
ติ๊ด~ แกร๊ก! ธันย์เปิดประตูเข้าบ้านมาในช่วงกลางดึก เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิห้อง ทั้งที่ภายในยังคงมืดสนิท แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจอะไรนัก เพราะรู้ดีว่าคนที่แอบเข้ามาอยู่ในบ้านเขาตอนที่เขาไม่อยู่เป็นใคร มือหนาเอื้อมเปิดไฟจนสว่างไปทั่วทั้งห้อง กวาดสายตาคมมองส
อาการบาดเจ็บของนลินทำให้เธอต้องหยุดพักไปหลายวัน แม้จะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เพราะถูกคนเป็นแม่ขอร้องไว้เธอเลยใจอ่อนยอมหยุดงานหลายวัน ทั้งที่ก็เพิ่งจะเริ่มงานได้วันเดียวแท้ ๆ และวันนี้ก็เป็นวันที่เธอกลับมาที่บริษัทพี่ชายอีกครั้ง เพื่อจะได้เริ่มเรียนรู้งานต่าง ๆ แน่นอนว่าประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำรอยเดิม เ
ธันย์ขับรถเข้ามาจอดยังลานกว้างหน้าบ้านหลังใหญ่ ตลอดทางที่ขับรถกลับมามีความผิดปกติเกิดขึ้นกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมานลินไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางจนถึงบ้าน ซึ่งสาเหตุคงหนีไม่พ้นเรื่องของเลขา มือหนาปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว เขาเปิดประตูลงจากรถก่อนจะด
หลังจากที่เดินดูการทำงานตั้งแต่ตำแหน่งต่ำสุดไปจนถึงระดับสูงสุดมานับชั่วโมง ในที่สุดความเบื่อหน่ายก็จบลงสักที แม้จะรู้สึกไม่ค่อยชอบพอกับเลขาของพี่ชาย ทว่าก็ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายนั้นมีความเป็นมืออาชีพสูงมากพอและเหมาะสมกับตำแหน่งงานจริง ๆ ถ้าก่อนหน้านี้เซนส์จับผิดของผู้หญิงไม่ทำงาน ตอนนี้เธออาจจะได้เลขา







