ริเริ่มการค้า

เสียงไก่ขันเซ็งแซ่ บ่งบอกว่าเป็นเวลาของห้วงวันใหม่ ฮุ่ยเหมยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ พร้อมยกแขนทั้งสองบิดขี้เกียจแล้วค่อย ๆ เดินไปล้างหน้าล้างตา

และหยิบชุดในราวมาใส่ วันนี้เด็กน้อยเลือกใส่ชุดสีชมพู และเดินออกไปให้ท่านแม่ทำผมให้เช่นทุกวัน

"ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงเรียกจากเด็กน้อย ทำให้ทั้งสามคนหันมามอง และยิ้มกว้างให้กับความน่ารัก

ยามเหม่า (คือ 05.00 – 06.59 น.) เป็นเวลาที่ท่านพ่อเตรียมตัวขึ้นวัวเทียมเกวียนเข้าเมืองไปขายของป่า โดยสารรถของบ้านลี่จูที่ออกเดินทาง เมื่อเห็นท่านพ่อจะไปเด็กน้อยรีบวิ่งไปออดอ้อน ขอเข้าเมืองไปด้วย ท่านพ่อตอบตกลงและให้ท่านแม่อยู่ที่บ้านคนเดียว

"เหมยเอ๋อร์ ต้องอยู่ใกล้ ๆ พ่อตลอดนะลูก"

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"

''ข้าจะดูแลน้องเองขอรับ"

และทั้งสามคนก็ออกเดินทางไปขึ้นเกวียน คนแน่นเต็มคันรถ และลี่จูก็โบกมือให้เมื่อพบว่าเด็กน้อยทั้งสองคนจะไปด้วย และคิดว่าตนเองจะมีเพื่อนเที่ยวเล่นแล้ว

"อ้าววันนี้ เหมยเอ๋อร์ไปด้วยรึ" ท่านลุงหานเอ่ยทัก พ่อของลี่จูนั่นเอง

"คารวะท่านลุงหาน เจ้าค่ะ/ขอรับ" หนิงหลงและฮุ่ยเหมยเอ่ยพร้อมกัน

"มา ๆ ขึ้นรถ ข้างในคนเต็มแล้วนั่งข้างหน้ากับลี่จูก็ได้"

ตกลงให้ฮุ่ยเหมยนั่งข้างหน้ากับลี่จู และท่านพ่อกับพี่ชายนั่งข้างหลัง ตลอดทางทั้งสองสาวนั่งคุยกัน เสียงเจื้อยแจ้วตลอดทาง และชี้นั่น ชี้นี่กันใหญ่ ฮุ่ยเหมยสอบถามลี่จูว่าอีกนานแค่ไหนจะถึงตัวเมือง ได้คำตอบมาว่า ประมาณ 1 ชั่วยาม ก็ถึงแล้ว (1 ชั่วยามเท่ากับ 2 ชั่วโมง)

บรรยากาศในการเข้าเมือง เดินลัดเลาะตามทางภูเขา พอพ้นออกจากหมู่บ้านก็เจอกับแม่น้ำสายหลักที่ชาวบ้านใช้ดื่มกิน ทำการเพาะปลูกและขนส่งสินค้า แม่น้ำกว้างขวางมาก อีกฝั่งเป็นภูเขาสูงทอดยาวไปตามริมแม่น้ำ มีเรือข้ามฟากเล็ก ๆ ธรรมชาติอากาศบริสุทธิ์ ต้นไม้ใบหญ้าเต็มไปหมด

"นั่นไงเหมยเอ๋อร์ ใกล้ถึงแล้ว"

เสียงลี่จูเอ่ยขึ้นบอกแก่ฮุ่ยเหมยและชี้นิ้วน้อย ๆ ไปที่กำแพงเมือง เมื่อเริ่มมองเห็นกำแพงเมืองบ้างแล้ว ฮุ่ยเหมยมองตามเสียงลี่จู เห็นกำแพงเมืองสูงใหญ่อยู่ด้านหน้า มีทหารเฝ้าประตูร่างสูงใหญ่ หน้าตาขึงขัง น่ากลัวยืนอยู่หน้าประตูเมือง ตรวจคนเข้าเมืองอยู่

"คนเยอะมากเลยเจ้าค่ะ"

เมื่อใกล้จะถึงตัวเมืองก็จะเริ่มมองเห็นกำแพงเมือง ที่นั่นด้วยสายตาของเด็กน้อยทำให้พอมองเห็นคนยืนต่อแถวเข้าเมืองมากมาย และรอเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ด้วยเมืองนี้ปกครองด้วยคุณธรรมจึงไม่คิดค่าเข้าเมืองกับชาวบ้าน

เมื่อรถวัวเทียมเกวียนมาถึงเมืองผิงเหยา ทุกคนก็เดินลงจากรถและนัดเจอกันที่ทางออก อีกหนึ่งชั่วยามค่อยมาเจอกัน ขณะที่เดินไปเข้าแถวลี่จูขอท่านพ่อไปเดินตลาดกับครอบครัวฮุ่ยเหมย

"ท่านพ่อข้าขอไปกับฮุ่ยเหมยนะเจ้าคะ"

ลี่จูกะพริบตาใสแป๋วมองท่านลุงหาน ปริบๆ ท่านลุงหานตกลงและคิดว่า ลูกสาวคงจะอยากเดินเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกัน ปกติเข้ามาในเมืองมักจะไม่ค่อยมีเพื่อน เดินเล่นเท่าใดนัก พอสบโอกาสจึงเอ่ยปากขออนุญาตทันที

"งั้นฝากลูกข้าด้วยนะ ฟางหลง"

ท่านลุงหานเอ่ยบอกกับพ่อฮุ่ยเหมย สายตามองตามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

"อืม เจ้าไปเถอะ อย่าได้กังวล ข้าจะดูแลลูกเจ้าให้เอง"

ท่านพ่อพยักหน้าตอบ มองไปที่ลี่จู เขาเห็นลี่จูมาตั้งแต่เด็ก มองลี่จูเหมือนเป็นลูกของตัวเอง

โครกคราก ~

เสียงท้องร้องของฮุ่ยเหมย เรียกเสียงหัวเราะให้กับทั้งสามคน และหยิบหมั่นโถว 2 ลูก ที่พกมาจากบ้านให้แก่เด็กน้อยกินรองท้อง เนื่องจากท่านพ่อนั่งอยู่คนละที่ในเกวียนจึงไม่ได้นำมาให้ลูกสาวกินระหว่างทาง

ส่วนตนและลูกชายกินมาจากบนเกวียนแล้ว และฮุ่ยเหมยก็หยิบอีก 1 ลูกแบ่งให้กลับลี่จู เพราะคิดว่าคงจะหิวเหมือนตนแน่ ตอนนั่งเกวียนมาด้วยกันยังไม่เห็นลี่จูกินอะไรเลย

"อะ ข้าให้เจ้า"

"ข้ากินมาจากบ้านแล้วเจ้ากินเถอะ" ลี่จูปฏิเสธเนื่องจากตนกินข้าวต้มที่ท่านแม่ทำให้ ก่อนออกจากบ้านมาแล้ว

หลังจากนั้นทั้งสี่คน จึงเดินเข้าไปในตลาด ตลาดในวันนี้คึกคักไปด้วยผู้คนที่ต่างหลั่งไหลกันมาจับจ่ายใช้สอยซื้อหาสินค้า กิจการมากมายกำลังวิ่งวุ่นไปกับการให้บริการลูกค้า ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาไม่ขาดสาย ฮุ่ยเหมยสอดสายตาสำรวจ มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ด้วยพึ่งออกมาจากหมู่บ้านครั้งแรก

เดินตามท่านพ่อไปที่ร้านขายเนื้อสัตว์ที่รับซื้อประจำ เมื่อเดินเข้ามาเรียบร้อยแล้วท่านพ่อก็พาไปขายไก่ป่าได้เงินมา 350 อีแปะ และเดินออกจากร้านมายังร้านขายข้าวสาร เมื่อเดินเข้ามายังร้านข้าวสารก็มีหลงจู๊มาต้อนรับ

"ข้าเอาข้าวสารธรรมดา 5 ชั่ง" เพราะข้าวสารอย่างดี ราคา 2 ตำลึงเงินซึ่งเงินที่มีอยู่ไม่เพียงพอต่อการซื้อ

"ได้ ทั้งหมด 200 อีแปะ รอสักครู่" ราคาชั่งละ 40 อีแปะ

และระหว่างรอหลงจู๊นำข้าวสารมาให้ ฮุ่ยเหมยก็เดินดูรอบ ๆ ร้าน ก็พบว่าข้าวเหนียวราคาถูกกว่ามาก เลยขอให้ท่านพ่อซื้อว่าเอาไปกินกับส้มตำคงจะอร่อยมาก

"ท่านพ่อข้าอยากซื้อข้าวเหนียวไปด้วยเจ้าค่ะ" เด็กน้อยชี้ไปที่ข้าวเหนียวธรรมดา ชั่งละ 10 อีแปะเท่านั้น (1 ชั่ง= 600 กรัม)

"ข้าเอาข้าวเหนียวด้วย 5 ชั่ง"

"ทั้งหมด 250 อีแปะขอรับ" จากนั้นท่านพ่อก็นับเงินจ่ายแก่หลงจู๊

เมื่อเดินออกมาจากร้านฮุ่ยเหมยก็เดินออกมาด้วยสีหน้าหนักใจ เงินจากการขายของได้มาแค่ซื้อข้าวก็หมดแล้วและตกลงกันว่าจะเดินเล่นสักพัก ค่อยกลับไปที่ทางออก

"ท่านพ่อข้าอยากกิน ถังหูลู่เจ้าค่ะ" ฮุ่ยเหมยชี้ไปที่ร้านขายถังหูลู่ เป็นพุทราเคลือบน้ำตาล เคยเห็นในซีรีส์จีน วันนี้ข้าอยากจะลองกินบ้าง

"ถังหูลู่ไม้ละ 3 อีแปะ ๆ" เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้า

"ข้าเอา 3 ไม้เถ้าแก่"

"ทั้งหมด 9 อีแปะพ่อหนุ่ม"

ท่านพ่อจ่ายเงินให้กับเถ้าแก่ และยื่นถังหูลู่ให้กับเด็กทั้งสาม

"ขอบคุณเจ้าค่ะ/ขอรับ" เด็กทั้งสามเอ่ยขอบคุณ และเดินไปรอขึ้นเกวียนที่หน้าทางเข้าเมือง

เมื่อถึงเวลาที่นัดหมายทุกคนก็ขึ้นเกวียนกลับหมู่บ้านป่าท้อในทันที เมื่อถึงบ้านก็จ่ายเงินค่ารถให้ลุงหาน ท่านลุงคิดคนละ 1 อีแปะเท่านั้น รวมเป็น 3 อีแปะ

"ข้าคิด 3 อีแปะเท่านั้น คนกันเองไม่คิดเยอะ"

"ขอบคุณมากขอรับ/เจ้าค่ะ" ท่านพ่อจ่ายเงินเสร็จและกลับบ้าน นำข้าวไปเก็บไว้ในครัว เมื่อท่านแม่เห็น ข้าวเหนียวที่ซื้อมาเยอะเพราะที่บ้านไม่ค่อยได้กินกันจึงถามขึ้น

"ท่านพี่ซื้อข้าวเหนียวมาทำไมเยอะแยะ"

ท่านพ่ออธิบายว่า "ก็เหมยเอ๋อร์นะสิ ให้ข้าซื้อมา"

"ท่านแม่ข้าวเหนียวกินกับส้มตำ อร่อยมากนะเจ้าคะ"

"อ๋อ งั้นหรือ เดี๋ยวเย็นนี้แม่หุงให้กิน"

"เจ้าค่ะท่านแม่"

"แล้วไอ้ก้อนสีน้ำตาลในไหนั่นคืออะไรรึเหมยเอ๋อร์" ท่านแม่ชี้ไปที่ไหที่ใส่น้ำตาลที่เธอและพี่ชายทำเมื่อวาน

"ก้อนน้ำตาลเจ้าค่ะ ท่านแม่ลองชิมดู" ฮุ่ยเหมยหยิบก้อนน้ำตาลให้ท่านแม่ชิม

"อืม หวาน น้ำตาลจริงหรือเนี่ย"

ท่านแม่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง และท่านพ่อก็ขอชิมด้วยและพบว่าเป็นน้ำตาลจริง ๆ เพราะน้ำตาลนั้นมีราคาแพง ไม่คิดว่าลูกสาวของตนเองจะมีพรสวรรค์ ทั้งสองได้แต่ขอบคุณสวรรค์ในใจ

'ขอบคุณสวรรค์ๆ' และมองลูกสาวคนเล็กด้วยความภาคภูมิใจ และสอบถามก็พบว่าไอ้ต้นที่เหมือนหญ้านั้นนำมาทำน้ำตาลได้ จึงตกลงว่าทานข้าวเที่ยงเสร็จแล้วจะพากันไปตัดต้นกานเจ้อ (อ้อย) มา

เมื่อตัดกานเจ้อเสร็จแล้วหนิงหลงก็ช่วยท่านพ่อทำน้ำตาลและบอกวิธีให้แก่ท่านพ่อ และส่วนฮุ่ยเหมยก็ไปนอนกลางวันกับท่านแม่ ที่นั่งปักถุงหอมอยู่ในห้อง

ยามเซิน (คือ 15.00 – 16.59 น.) ฮุ่ยเหมยค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ ไม่พบท่านแม่อยู่ข้างๆ แล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา และพบว่าท่านแม่กำลังทำอาหารเย็นอยู่ ท่านพ่อไปตักน้ำที่ลำธาร ห่างจากบ้านไปประมาณ 1 ลี้ (500 เมตร) ฮุ่ยเหมยเลยออกไปหาท่านพ่อที่ลำธาร

ลำธารของหมู่บ้านป่าท้อเป็นลำธารเล็ก ๆ ที่ใช้หล่อเลี้ยงคนในหมู่บ้านแห่งนี้ ช่วงเย็นก็จะเห็นชาวบ้านมาตักน้ำไปใช้ในครอบครัว ฮุ่ยเหมยเดินลงไปสำรวจลำธาร ว่ามีอะไรให้กินบ้าง น้ำในลำธารใสสะอาดมาก ปราศจากสารเคมีและมลพิษ

"เหมยเอ๋อร์" ท่านพ่อและพี่ชายเรียกเด็กน้อย

"ท่านพ่อ พี่ใหญ่"

"มาทำอะไรที่นี่?"

"ข้าอยากกินปลาเจ้าค่ะ ท่านพ่อ"

"มันคาวมากเลยนะ เหมยเอ๋อร์ เจ้าจะกินมันได้ยังไง?"

ท่านพ่อถามเพื่อความแน่ใจ ด้วยความที่เคยกินมันมาแล้ว มันคาวมากจนชาวบ้านไม่ค่อยนิยมนำไปทำอาหารเท่าใดนัก

"ใช่ ๆ" เสียงหนิงหลงเอ่ยขึ้น

"ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ"

ฮุ่ยเหมยเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจว่าเย็นนี้จะทำปลาเผาสุดแซ่บกินให้ได้

"งั้นพ่อจะจับมาให้เจ้า"

เมื่อมองไปที่แววตามุ่งมั่นของลูกสาวตัวน้อย ก็คิดว่าลูกสาวคงจะมีพรสวรรค์ในการทำอาหารอย่างแน่นอน จึงตัดสินใจจะจับปลามาให้ลูกสาว

"เย้ ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ"

ท่านพ่อก็ตกลงที่จะจับปลามาให้ จึงไปตัดไม้ไผ่มาจับปลา และฮุ่ยเหมยกับหนิงหลงก็เป็นกำลังใจให้ท่านพ่ออยู่ริมลำธาร และชี้บอกว่าปลาอยู่ทางนั้นทางนี้ท่านพ่อ

เมื่อเดินลงน้ำไปก็พบว่ามีกุ้งฝอย ตัวเล็ก ๆ ใสๆ อยู่ในลำธารจึงเรียกพี่ชายช่วยกันจับไปทำอาหารเย็นนี้ด้วย ทีแรกก็สงสัยว่าตัวแบบนี้กินได้หรือ แต่เพราะน้องสาวได้ทำอาหารที่เหลือเชื่อที่กินได้จึงตัดสินใจช่วยกันจับได้มา 1 ชั่ง และพากันกลับบ้าน

เมื่อมาถึงบ้านฮุ่ยเหมยก็บอกวิธีการทำปลาเผารสแซ่บให้แก่ท่านแม่ โดยท่านพ่อและพี่ชายเป็นลูกมือ

"นำปลามาล้างให้สะอาด เอาไส้ออกให้หมด นำตะไคร้บุบเล็กน้อย ใส่เข้าไปในท้องปลา จากนั้นนำเกลือผสมคนเคล้าให้เข้ากัน นำไปพอกที่ตัวปลา และนำไปย่างจนสุกเจ้าค่ะ" หลังจากนั้นทุกคนก็ช่วยคนละไม้คนละมือ

และต่อไปก็ทำน้ำจิ้ม อันนี้หนิงหลงขออาสาทำเอง เขาทำตามน้องสาวบอก โขลกพริกขี้หนู กระเทียม และรากผักชีเข้าด้วยกัน

ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว เกลือ น้ำตาล และน้ำต้มสุก พร้อมเสิร์ฟจ้า เมื่อทำน้ำจิ้มเสร็จต่อไปก็จัดการกุ้งที่นำมาด้วย คือเมนูยำกุ้งเต้น

"ต่อไปคือเมนูกุ้งเจ้าค่ะ คือยำกุ้งเต้น"

เมื่อทุกคนเผาปลาเสร็จแล้ว ฮุ่ยเหมยจึงเสนอเมนูต่อไปทันที ท่านแม่เป็นคนทำและเด็กน้อยก็เป็นคนบอกวิธีทำสุดแซ่บเช่นเคย

“นำกุ้งฝอยเป็นๆ ล้างให้สะอาด ใส่กระชอนสะเด็ดน้ำไว้ จากนั้นเทใส่ชามหรือหม้อสำหรับคลุก

ใส่น้ำมะนาว ข้าวคั่ว พริกป่น น้ำปลา ผักชีฝรั่ง ต้นหอม หอมแดงและตะไคร้ซอย เคล้าให้เข้ากัน

ตักใส่จานโรยหน้าด้วยใบสะระแหน่ เป็นอันเสร็จเรียบร้อยเจ้าค่ะ"

เมื่ออาหารทั้งสองอย่างเสร็จแล้วก็นำมารับประทานมื้อเย็นกับข้าวเหนียวที่ท่านแม่บอกว่าจะหุงไว้ให้ อาหารเย็นวันนี้มีส้มตำที่ท่านแม่ได้ทำไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เป็นอาหารที่ชื่นชอบของครอบครัวมากและ ปลาเผา ยำกุ้งเต้น เมื่อลองทานกับข้าวเหนียวแล้วปรากฏว่าเข้ากันได้ดียิ่งนัก

เมื่อฮุ่ยเหมยคิดถึงของป่าที่ท่านพ่อไปหามานั้นเงินที่ได้มันช่างน้อยนิดยิ่งนักจึงคิดว่า จะทำร้านส้มตำไปขาย จึงปรึกษาทุกคน

"ท่านแม่ข้าอยากเปิดร้านขายส้มตำเจ้าค่ะ และขายปลาเผา ยำกุ้งเต้นไปด้วย"

เมื่อได้เดินสำรวจตลาดแล้วพบว่าไม่มีคนนำอาหารพวกนี้ไปขายเลย คิดว่าความแปลกใหม่คงจะทำเงินได้ไม่น้อย

เมื่อได้กินอาหารที่ฮุ่ยเหมยทำแล้วพบว่าอร่อย ทุกคนเลยตัดสินใจว่าอีกสามวันจึง ค่อยเตรียมของไปขายและฝึกฝีมือในการทำอาหารและแบ่งหน้าที่ในการทำไปด้วย ฮุ่ยเหมยได้แต่หวังว่าอาหารที่แปลกใหม่พวกนี้จะนำไปขายได้ และหวังว่าครอบครัวของตนจะมีคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้

และอีกไม่นานก็จะพบว่านอกจากจะขายดีแล้วยังจะเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของเมืองผิงเหยาเลยทีเดียว....