บทที่ 2

ความสัมพันธ์ต่างตอบแทนนำพาให้ชายหนุ่มหญิงสาวจบลงที่เตียงในคอนโดมิเนียมใจกลางกรุงของดาวประดับอีกครั้ง

เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน

และจิณณ์ยังคงต้องการให้มีครั้งต่อไป ไม่จบไม่สิ้น..

ทั้งที่เขาควรเบื่อ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ตรงกันข้าม กลับยิ่งต้องการ กระหายอยาก

ริมฝีปากอุ่นร้อนจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากมน ทะนุถนอมราวกับเจ้าหล่อนเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายทุกเมื่อหากเผลอหนักมือ

จิณณ์มองดวงหน้าจิ้มลิ้มที่หลับตาพริ้ม เกิดคำถามขึ้นในใจรางๆ ว่าเขาจะอยู่กับดาวประดับไปได้นานแค่ไหน แล้วถ้าหากถึงวันที่เราต่างคนต่างไป จะเป็นใครที่เป็นฝ่ายยุติความสัมพันธ์

เขาหรือ.. เธอ

เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าฉุดให้คนที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลุดจากภวังค์ ทั้งยังทำให้เจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่กำลังหลับสบายรู้สึกตัวตื่น

ดาวประดับเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียง หญิงสาวกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทร. หาเธอในวันหยุด

สายที่รู้ตั้งแต่ยังไม่กดรับด้วยซ้ำว่าคนที่โทร. มาต้องการพูดธุระอะไร

'สวัสดีค่ะ'

'เย็นนี้ทำตัวให้ว่างมากินข้าวเย็นกับฉันที่บ้าน แต่งหน้าแต่งตัวสวยๆ ด้วยล่ะ'

ตั้งแต่จำความได้ แทบนับครั้งที่เธอมีโอกาสร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับชัยยะ ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างก็เข้าใจว่าเป็นพ่อของเธอ

พ่อ.. ตามใบสูติบัตร แต่ไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิด

เพราะอย่างนี้ชีวิตในบ้านทรัพย์ศิริจึงไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ทุกความโกรธแค้น ทุกความเกลียดชัง ชัยยะนำมันมาลงที่เธอ กว่าจะหลุดพ้นออกมาได้ ข้างในก็แทบไม่เหลือพื้นที่ว่างสำหรับบาดแผลใหม่

'แล้วถ้าดาวไม่ว่างล่ะคะ?'

'แกต้องว่าง เพราะฉันสั่ง!'

เรียวปากอิ่มแค่นยิ้ม 'สั่งอย่างนั้นเหรอคะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ดาวทำนั่นทำนี่ อย่าลืมสิคะ ดาวไม่ใช่คนของบ้านทรัพย์ศิริอีกแล้ว'

'นังดาว!' ชัยยะโกรธจนตัวสั่น 'ทำตามที่ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้นแม่แก..'

'ถ้าคุณแตะแม่ดาวแม้แต่ปลายนิ้ว ดาวไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่'

ชัยยะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง 'น้ำหน้าอย่างแกจะทำอะไรฉันได้ หรือคิดว่านอนกับไอ้ไฮโซอะไรนั่นแล้วมันจะคุ้มกะลาหัวแกอย่างนั้นเหรอ เฮอะ! แกมันก็แค่ของเล่นผู้ชายมีเงินเท่านั้นแหละนังดาว เย็นนี้กลับมากินข้าวกับฉันที่บ้าน ถ้าฉันไม่เห็นแกโผล่หน้ามา แกรู้ใช่ไหมว่าแม่แกจะเป็นยังไง'

"แค่คุณบอกมาว่าต้องการอะไร ผมจะทำให้" ได้ยินชัดเจนทุกคำที่ชัยยะพูดกับดาวประดับ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอ้สวะนั่นใช้แม่วาดเดือนมาบีบบังคับให้หญิงสาวทำตามที่มันต้องการ และเธอก็ต้องยอมอยู่ร่ำไป

"ขอกอดหน่อยได้ไหมคะ"

ดาวประดับโผเข้าหาอ้อมอกอบอุ่นของคนที่อ้าแขนรอรับเธอ น้ำใสไหลหยดลงอาบสองแก้ม ขมขื่นในอกเมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาและจินตนาการถึงเรื่องราวในวันข้างหน้าที่ต้องพบเจอ

ตั้งใจเรียนจนมีหน้าที่การงานที่ดี ตะเกียกตะกายจนมีรถมีคอนโดมิเนียมเป็นของตัวเอง แล้วอย่างไร.. สุดท้ายเธอก็ไม่ได้หลุดพ้นจากบ้านทรัพย์ศิริอย่างแท้จริง ตราบใดที่วาดเดือนยังอยู่ที่นั่น

"เย็นนี้ดาวต้องไปกินข้าวกับแม่ที่บ้าน"

ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าทำไมชัยยะถึงต้องการให้ดาวประดับกลับไปที่บ้าน คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆ "นัดดูตัวกันอีกแล้วเหรอ"

ดาวประดับพาตัวเองออกจากอ้อมกอดจิณณ์ เธอฉีกยิ้มกว้าง ยิ้มหวานแบบที่จิณณ์เคยพูดอยู่บ่อยๆ ว่าชอบ เอาใจคนที่ถามเสียงขุ่นอย่างต้องการให้เขาอารมณ์ดีขึ้น "ก็แค่ไปให้แม่เห็นหน้าเท่านั้นแหละ"

"แล้วก็ไปให้ไอ้เจตน์เห็นหน้าด้วยใช่ไหม" เจตนิพัทธ์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเสี่ยอำนาจ ทายาทเพียงคนเดียวของหมู่บ้านจัดสรรพันล้าน คนที่ชัยยะอยากได้มาเป็นลูกเขย ไม่ใช่เพราะเงินที่เจตนิพันธ์มี แต่เป็นเพราะหุ้นบริษัททรัพย์ศิริที่ไอ้ชยางกูร หลานที่ชัยยะรับมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมนำไปขายให้เจตนิพัทธ์เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้บ่อนพนันต่างหากล่ะ

"ก็ถ้าพี่เจตน์มา ดาวก็คงห้ามไม่ให้เขามองหน้าดาวไม่ได้"

นั่นสิ.. ห้ามได้ที่ไหนกัน

แล้วเขาล่ะ ห้ามดาวประดับได้ไหม ห้ามไม่ให้เจ้าหล่อนไปหาผู้ชายคนอื่นได้หรือเปล่า

"รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้คุณคือผู้หญิงของผม" มือเรียวยาวช้อนปลายคางหญิงสาวขึ้นมารับจุมพิตเร่าร้อน แนบริมฝีปากบดคลึงเคล้นเคล้าเอาความหวานจนลมหายใจดาวประดับขาดห้วงเขาถึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ และจูบเธออีกครั้ง และอีกครั้ง.. ตอกย้ำซ้ำๆ ว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา