บทนำ

เพลง EDM และค็อกเทลสีหวานปริมาณแอลกอฮอล์บางเบา ทว่าสามารถมอมให้คนเราเมาได้ไม่ต่างจากเครื่องดื่มรสชาติร้อนแรงดีกรีสูง พาให้ร่างกายดาวประดับขยับโยก สะโพกกลมกลึงพลิ้วไหวสะบัดเหมือนผ้าสีแดงที่กำลังแกว่งไปมาเพื่อล่อให้วัวกระทิงหนุ่มวิ่งเข้าหา

ดวงตาคมแพรวพราวอย่างคนเจ้าชู้จับจ้องหญิงสาวที่กำลังเคลื่อนย้ายส่ายสะโพกอยู่บนฟลอร์ไม่วางตา มุมปากของชายวัยสามสิบห้าโค้งขึ้นจนส่งให้นัยน์ตาพราวระยับ

ท่วงท่าและลีลาของ ‘ดาวประดับ’ ประทับใจ ‘จิณณ์’ เสมอ ทั้งบนฟลอร์และ.. บนเตียง

“ช่วงนี้คลั่งรักเหรอครับคุณจิณณ์” เป็นคำถามที่ไม่ต้องรอให้จิณณ์เอ่ยปากตอบ เพราะแค่เห็นแววตาหยาดเยิ้มยามที่มันมองดาวประดับ เขาก็รู้แล้วว่าเพื่อนหลงสาวน้อยที่กำลังวาดลวดลายอยู่บนฟลอร์ขนาดไหน

“คงงั้นมั้ง” จิณณ์ยิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาคมที่แพรวพราวอยู่เป็นนิจยิ่งทอประกาย

เจ้าของอาณาจักร EMPIRE Bar เบะปากพร้อมกลอกตามองบนเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อน หมั่นไส้เหลือคณาทว่าในใจลึกๆ ก็รู้สึกยินดีไปกับความสุขของจิณณ์ ความสุขที่ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยมีเช่นเดียวกัน แต่เพราะความโง่เขลาที่ไม่รู้ว่ามีเพชรเม็ดงามอยู่ในมือ มองข้ามผู้หญิงแสนดีที่รักเขาสุดหัวใจ ไปเทิดทูนผู้หญิงคนใหม่ที่มองเพียงเปลือกแล้วเห็นว่าดี

กว่าจะรู้ว่าริสารักเขาแค่ไหน กว่าจะรู้ว่าต้องสูญเสียอะไรไป ทุกอย่างก็สายเสียแล้ว แม้พยายามไขว่คว้ากลับมาเท่าไหร่ สุดท้ายได้แค่ความว่างเปล่า

ใกล้เพียงลมหายใจ แต่ไกลเกินกว่าจะไขว่คว้า..

ประโยคนี้หมายความเช่นไร ไม่มีใครเข้าใจลึกซึ้งได้เท่าเขา

“เป็นอะไรของมึง” กรณ์ขรึมลง นัยน์ตาสีดำขลับที่ยามปกติยากจะอ่านได้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดหรือรู้สึกเช่นไร เวลานี้กลับเปิดเปลือกให้เห็นได้โดยชัดว่าเจ้าของมันบอบช้ำแค่ไหน “ถ้ามึงทำใจเรื่องน้องนิดไม่ได้ มีทางเดียวก็คือต้องทำยังไงก็ได้ให้เขากลับมาเป็นของมึง”

“อย่างกับว่ามึงไม่รู้ว่ากูพยายามง้อนิดแค่ไหน” เขาสาดวิสกี้สีทองในแก้วร็อกลงคอจนไม่เหลือสักหยาดหยด หวังว่าดีกรีแรงสูงของมันจะบรรเทาเรื่องทุกข์ในอกให้ผ่อนลงได้บ้าง

ทว่า.. กลับไม่เลยสักนิด

ยิ่งเมา ความทุกข์ ความเศร้า ยิ่งถาโถมเข้าใส่

จิณณ์มองสภาพเพื่อนแล้วได้แต่ถอนหายใจ อยากพูดกับกรณ์เหลือเกินว่าเห็นไหมกูบอกมึงแล้วก่อนจะทำอะไรให้คิดดีๆ แต่สุดท้ายก็ได้แต่เก็บงำคำพูดพวกนั้นไว้กับตัว ไม่ได้พ่นถ้อยคำซ้ำเติมคนที่กำลังเจ็บปางตาย

“งั้นก็พยายามต่อไป มึงเคยได้ยินประโยคนี้ไหม น้ำหยดลงบนหินทุกวัน..”

“หินยังกร่อน?”

“เปล่า หินเดินหนี”

“ไอ้สัส!” หากไม่ติดว่าอยู่ในบาร์ เขาคงยกเท้าถีบไอ้จิณณ์ไปแล้ว

ไฮโซเพลย์บอยรูปหล่อชำเลืองมองเพื่อนแล้วหัวเราะ “ล้อเล่นไอ้สัส น้ำหยดลงบนหินทุกวัน หินก็คงกร่อนแหละ แต่ถ้าหินใจแข็งมาก อาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย ยังไงมึงก็อดทนหน่อยแล้วกัน มึงน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าเมียเก่ามึงอ่อนนอก แต่ข้างในแข็งแค่ไหน”

“มึงนี่ดูเข้าใจผู้หญิงดีจังเลยเนอะ สมกับที่เป็นเพลย์บอย” น้ำเสียงกรณ์ฟังดูค่อนขอดอยู่ในที

“ถ้ากูเพลย์บอย มึงก็เสือผู้หญิงล่ะวะ เอ๊ะ! หรือว่าพี่กรณ์ของเราจะกลายร่างเป็นแมวของน้องนิดคนสวยซะแล้ว”

ที่พูดคงไม่ผิด ตอนนี้ไอ้กรณ์มันกลายเป็นแมวหง่าวแสนเชื่องของน้องนิดไปแล้ว

ส่วนเขา..

“กลับบ้านกันเลยไหมครับดาว” ก็ยังคงเป็นเสือเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่มีใครหรืออะไรมาเปลี่ยนแปลงได้หรอก แค่ตอนนี้มีลูกกวางตัวน้อยเนื้อนิ่มให้นอนกอดอยู่เท่านั้นเอง

คาดว่าไม่นานคงเบื่อเหมือนอย่างที่ผ่านมา

หวังว่าคงเป็นงั้นนะ